فرادید: کشف الواح زرین و سیمین تخت جمشید در شهریور ۱۳۱۲ خورشیدی، یکی از مهم‌ترین یافته‌های باستان‌شناسی درباره شاهنشاهی هخامنشی بود. این الواح در جریان کاوش‌های مؤسسه شرق‌شناسی دانشگاه شیکاگو، به سرپرستی ارنست هرتسفلد، باستان‌شناس و ایران‌شناس آلمانی، در پی‌های تالار آپادانا کشف شدند؛ شخصی که مستقیماً این الواح را پیدا کرد، فریدریش کرفتر، معمار و عضو گروه کاوش هرتسفلد بود.

فردریش کرفتر (باستان‌شناسی که در برخی از تصاویر حضور دارد) در سپتامبر ۱۹۳۳، دو محفظه سنگی را در گوشه‌های شمال‌شرقی و جنوب‌شرقی تالار مرکزی کاخ آپادانا شناسایی کرد که هرکدام دو لوح طلایی و نقره‌ای را در خود جای داده بودند. این الواح بیش از ۲۵۰۰ سال در جای اصلی خود باقی مانده بودند.

این چهار لوح دارای کتیبه‌هایی یکسان از داریوش اول بودند که به سه زبان و خط میخی فارسی باستان، ایلامی و بابلی نوشته شده بود. متن کتیبه، ضمن معرفی داریوش و تأکید بر پشتیبانی اهورامزدا از پادشاهی او، گستره قلمرو هخامنشی را از سرزمین سکاهای آن سوی سغد تا حبشه و از هند تا سارد توصیف می‌کند. قرار دادن این الواح در پی بنای آپادانا را می‌توان بخشی از آیین بنیادگذاری سلطنتی دانست؛ اقدامی که هم بر اقتدار پادشاه تأکید می‌کرد و هم نام و قلمرو او را برای آیندگان به یادگار می‌گذاشت.

حفاری در یکی از گوشه‌های کاخ آپادانا که منجر به کشف صندوق سنگی حاوی الواح شد

کرفتر (سمت راست) و ناظر ایرانی حفاری در کنار صندوق سنگی که از زیر خاک نمایان شده است 

فردریش کرفتر (با کلاه) در کنار صندوق سنگی بازشده و لوحی که از آن بیرون آورده شده است

یک کارگر عرب در کنار صندوق سنگی

صندوق سنگی که از جای خود بیرون آورده شده و دو لوح زرین و سیمین که در داخل آن قرار داشتند