سارقی که در تهران لقب هیتلر را گرفت!

روزنامه ایران: سارق جوانی که تاکنون ۶ بار توسط پلیس دستگیر شده است، می‌گوید که نه‌فقط ظاهرش، بلکه اخلاق و رفتارش هم شبیه هیتلر است.

وارد حیاط اداره آگاهی تهران که شدم دهها متهم کنار هم صف کشیده و برخی ایستاده و برخی دیگر روی زمین نشسته بودند. همه آنها در آخرین طرح پلیس پایتخت دستگیر شده‌اند.

در میان این متهمان ناگهان دیدن خالکوبی «ارتش نازی» روی دست چپ یکی از آنها توجهم را جلب کرد. می‌گوید این خالکوبی داستان دارد. با اینکه از خالکوبی خوشش نمی‌آمده ولی به خاطر یک اتفاق تصمیم گرفته این طرح را تتو کند.

اخلاق و رفتارم شبیه هیتلر است

«وقتی سبیل هیتلری می‌گذارم قیافه‌ام با هیتلر مو نمی‌زند وقتی برای اولین‌بار به زندان افتادم همه مرا هیتلر صدا می‌زدند. کم‌کم از این لقب خوشم آمد. راستش را بخواهید از نظر اخلاق و رفتار هم شبیه هیتلر هستم. بسیار خودرأی و زیاده‌خواه هستم، آنقدر که حتی در سرقت‌ها هم تکرو بودم و هیچ‌کسی را قبول نداشتم که همدست من شود. برای همین بود با اینکه علاقه‌ای به خالکوبی نداشتم اما نماد ارتش نازی را روی دستم خالکوبی کردم که هر موقع چشمم به آن می‌خورد حس قدرتم بیشتر شود.»

۷ سالگی اولین سرقتم را انجام دادم

وقتی پرسیدم از کی سرقت را شروع کردی، سؤالم را با سؤال دیگری جواب داد: سرقت حرفه‌ای یا دله دزدی؟ گفتم اولین سرقتت چه بود؟ گفت: یک بستنی. شاید ۷ یا ۸ سالم بود که از بقالی نزدیک مدرسه‌ام بدون آنکه صاحب مغازه متوجه شود، بستنی دزدیدم و آن را داخل جیب روپوشم گذاشتم و از مغازه خارج شدم. وقتی گیر نیفتادم تصمیم گرفتم باز هم سرقت کنم؛ بیسکویت، نوشابه، بستنی، توپ پلاستیکی برای بازی. خلاصه هر چیزی که به آن نیاز داشتم و در دوران کودکی دلم می‌خواست، از مغازه‌ها برمی‌داشتم.

در این مدت گیر نیفتادی؟ صاحب مغازه‌ها متوجه نمی‌شدند؟ راستش را بخواهید گاهی اوقات مغازه‌دارها متوجه می‌شدند اما به رویم نمی‌آوردند. احتمالا با خودشان می‌گفتند بچه با این سن و سال حتما پول ندارد و به همین دلیل به رویم نمی‌آوردند و کاری با من نداشتند.

البته چندباری هم گیر افتادم اما می‌زدم زیر گریه و با سروصدای من رهگذران و همسایه‌ها جمع می‌شدند و هر کسی پا درمیانی می‌کرد و مرا رها می‌کردند. بعد هم با خودم می‌گفتم از این مغازه نشد از مغازه دیگری برمی‌دارم و تا به هدفم نمی‌رسیدم دست برنمی داشتم. اما ای کاش مغازه‌دارها به جای اینکه به من رحم کنند کاری می‌کردند که دیگر جرأت دزدی پیدا نکنم اما ترحم آنها مرا جری‌تر می‌کرد.

یعنی چه رفتاری باید با تو می‌کردند که تنبیه شوی؟ نمی دانم؛ مثلاً از من می‌خواستند به جای پول بستنی و پفک و چیپس، برایشان کار کنم. مغازه را برایشان جارو کنم. یا اینکه شیشه‌های مغازه را پاک کنم. نمی‌دانم یک کاری انجام می‌دادم و یاد می‌گرفتم که کار خلاف مجازات دارد و باید برای هر کار اشتباهی تاوان داد. به من یاد می‌دادند که خوردن مال حرام و چیزی که برایش زحمت نکشیده باشم عاقبت ندارد و یک روزی این دله دزدی مرا به یک سارق حرفه‌ای تبدیل کرد. راست گفته‌اند تخم‌مرغ دزد، شتردزد می‌شود. پدر و مادرم که نتوانستند مرا درست تربیت کنند اصلاً یادم نمی‌آید پدری و مادری بالای سرم بوده باشد اما دیگران هم با ترحم‌هایشان مسیر زندگی مرا تا حدودی تغییر دادند.

الان می‌خواهی بگویی آنها مقصرند؟ نه، اما من بچه بودم، باید یکی مرا تربیت می‌کرد و خوب و بد را نشانم می‌داد. من هم نباید خلاف می‌کردم. آن موقع فقط به این فکر می‌کردم که به خواسته دلم برسم اما دیگران که سرد و گرم روزگار را چشیده بودند نباید در این حد دلسوزی می‌کردند.

در زندان ایرادهای کارم در سرقت را برطرف می‌کنم

اولین‌بار در چه سنی و چگونه بازداشت شدی؟ ۱۸ یا ۱۹ سالم بود. یادم می‌آید که تازه سنم از ۱۸ گذشته بود. تخصصم گوشی‌قاپی است. گوشی را با سرعتی می‌زنم که صاحب گوشی تا دقایقی متوجه ماجرا نشود. اولین‌بار سر بزنگاه دستگیر شدم. تازه‌کار بودم و به محض اینکه یک گوشی سرقت کردم گیر افتادم. اما آخرین‌بارم نبود و الان که حدود ۲۵ سال سن دارم با این دفعه ۶ بار است که بازداشت شده‌ام.

هربار که زندان می‌رفتم، سعی می‌کردم عیب و ایرادهای کارم را برطرف کنم و دوباره سرقت را شروع کنم. یک حس درونی به من می‌گوید که نباید گیر بیفتی و باید آنقدر تمرین کنی و حرفه‌ای شوی که پلیس به گرد پایت هم نرسد.

البته که تا به حال در تعقیب و گریز، پلیس موفق نشده مرا دستگیر کند چون موتورهای ما سارقان تقویت شده است، یعنی خودمان موتور را تقویت می‌کنیم. دوم اینکه دست‌فرمان ما خیلی خوب است. من از بچگی عاشق موتورسواری بودم و طوری روی موتور می‌نشینم و فرار می‌کنم که کسی باورش نمی‌شود.

سوژه گوشی‌قاپی خیلی آسان است

سوژه‌هایت را چطور شناسایی می‌کردی؟ شناسایی سوژه قاپیدن که کار سختی نیست. در خیابان پرسه بزنی ده‌ها نفر را می‌بینی که بی‌توجه به اطرافشان با گوشی تلفن در حال مکالمه هستند. بعضی از آنها آنقدر غرق صحبت‌هایشان هستند که وسط خیابان گوشی به دست راه می‌روند و خود این سوژه‌ها با زبان بی‌زبانی به ما می‌گویند که گوشی را سرقت کن.

راحت‌ترین نوع سرقت و نقدترین سرقت، گوشی‌قاپی است.

چرا گوشی‌قاپی را برای کار خلاف انتخاب کردی؟ راحت‌ترین نوع سرقت و نقدترین سرقت، گوشی‌قاپی است.

سرقت ماشین و لوازمش دردسر دارد، برای اینکه بیشتر ماشین‌ها مجهز به سیستم امنیتی هستند و الان خیلی جاها هم دوربین مداربسته دارد. به ماشین که نزدیک می‌شوی صدای آژیرش بلند می‌شود و فروش لوازم داخل آن هم دردسر دارد کلی باید زیر قیمت بازار بفروشی.

سرقت خانه که سخت‌تر است، باید دنبال سوژه بگردی، بعد که با کلی دردسر وارد خانه می‌شوی، تمام وقت این اضطراب را داری که صاحب خانه سر نرسد. آخرش هم ممکن است داخل خانه وسیله و پول و طلا به دست نیاید.

چه مدل گوشی سرقت می‌کنی؟ برایم فرقی ندارد، هر مدل گوشی که بگویید بازار خرید خودش را دارد. بعضی‌ها فقط آیفون یا سامسونگ سرقت می‌کنند، اما من هر گوشی که مدل بالا باشد و بتوانم در بازار به قیمت خوبی بفروشم، سرقت می‌کنم.

اگر آزاد شوم باز هم سرقت می‌کنم

اگر این بار هم آزاد شوی باز هم سرقت می‌کنی؟ گفتم که هر بار گرفتار شدم، سعی کردم نواقص کارم را برطرف کنم تا دفعه بعد گرفتار نشوم.

اما انگار پلیس از تو حرفه‌ای‌تر است چون ۶ بار دستگیر شده‌ای. ظاهراً اینطور است.