برای آن دوازده نفر که از خانه بیرون رفتند و دیگر برنگشتند

برترین‌ها: گاهی پشت یک عدد، دنیایی از زندگی‌های ناتمام پنهان شده است. ۱۲ کشته؛ عددی که شاید در میان انبوه اخبار روزمره برای چند لحظه توجه‌مان را جلب کند و بعد جای خود را به اتفاقی تازه بدهد، اما برای خانواده‌های جان‌باختگان واژگونی اتوبوس کارکنان پالایشگاه گاز دهلران، معنای دیگری دارد. برای آن‌ها این عدد یعنی یک صندلی خالی در خانه، یک تماس بی‌پاسخ، یک شام که دیگر دورهم خورده نمی‌شود و کسی که صبح از خانه بیرون رفت تا کار کند، اما هرگز برنگشت.

واژگونی اتوبوس حامل کارکنان پالایشگاه گاز دهلران در جنوب استان ایلام، ۱۲ کشته و شماری مصدوم بر جای گذاشت؛ حادثه‌ای که شهر آبدانان، را در سوگ فرو برد. اما آنچه این اتفاق را تلخ‌تر کرده، اظهارات رئیس کانون هماهنگی شوراهای اسلامی کار استان ایلام درباره وضعیت فنی اتوبوس است. به گفته او، این وسیله نقلیه فاقد گواهی معتبر معاینه فنی بوده و لاستیک‌های آن نیز کاملاً مستهلک و بدون عاج استاندارد بوده‌اند. ادعاهایی که در صورت تأیید، پرسش‌های جدی درباره نظارت بر ایمنی سرویس‌های حمل‌ونقل کارگران ایجاد می‌کنند.

در میان روایت‌های تلخ این حادثه، انتشار ویدیویی از مراسم عروسی مهندس سعید غلامی، یکی از جان‌باختگان سانحه، بیش از پیش دل کاربران را به درد آورد. تصاویری از روزی که سعید در کنار همسرش نازنین، با لبخند و امید قدم به زندگی مشترک گذاشت و برای آینده‌ای دونفره رویاپردازی می‌کرد. حالا تماشای همان تصاویر، در کنار خبر مرگ او، تلخی عجیبی دارد؛ مردی که قرار بود سال‌های سال کنار همسرش زندگی کند، تنها چند وقت پس از آغاز زندگی مشترک، به خاطره‌ای جانسوز تبدیل شده است.

کاربری به نام ارغوان درباره این اتفاق دردناک نوشت: «فکر کن از گرمای رختخواب جدا شدن، صبحانه خورده و نخورده، توی تاریک‌روشن و سرمای هوا زدن بیرون و منتظر سرویس ایستادن تا برن سر کار، اما به مقصد نرسیدن. چند نفرشون تونستن خداحافظی کنن؟ چند نفرشون قبل از بیرون رفتن از خونه کسی بدرقه‌شون کرده؟»

شاید همین چند جمله، بهتر از هر آمار و گزارشی بتواند عمق فاجعه را نشان دهد. افرادی که صبح از خانه بیرون می‌روند، معمولاً در فکر شیفت کاری، ساعت حضور، حقوق ماهانه و هزینه‌های زندگی هستند؛ نه اینکه آیا خودرویی که قرار است آن‌ها را به محل کار برساند، از حداقل استانداردهای ایمنی برخوردار است یا نه!

مردم آبدانان و خانواده‌های داغدار در روزهای پیش رو باید با غمی کنار بیایند که هیچ کلمه تسلی‌بخشی نمی‌تواند از سنگینی آن کم کند. در کنار همدردی و پیام‌های تسلیت، اما یک مطالبه مهم‌تر نیز وجود دارد: روشن شدن تمام ابعاد حادثه و مشخص شدن مسئولیت کسانی که وظیفه تأمین امنیت این سفر را بر عهده داشته‌اند. دوازده نفر برای کار از خانه بیرون رفتند و دیگر به خانه برنگشتند. شاید مهم‌ترین چیزی که از این حادثه به یادگار خواهد ماند، این پرسش باشد که چرا امنیت جانی افراد کاملا معمولی این سرزمین تا این اندازه کم‌اهمیت است؟