اشک‌های یک ۴۱ ساله مقیم عربستان، خاورمیانه را تکان داد

برترین‌ها: ۴۱ سالگی یک آدم در امروز ایران چه شکلی است؟ ما تا کجا می‌توانیم رویا داشته باشیم؟ اصلا در میانه کانفیگ و کالابرگ چه جایی برای رویابافی می‌ماند؟ رونالدوی ۴۱ سالگی سرشار از شور زندگی است. همین عربستانی که چند سال پیش مسخره میشد حالا در سطحی فوتبال را برگزار می‌کند که انصافا قبول کنید قابل توجه است. کاش...

در ادامه گزارشی از شب دراماتیک رونالدو در عربستان را می‌خوانید.

به گزارش ورزش سه؛ پس از ناکامی در جام‌های مختلف و انتقادات فراوان، رونالدو توانست با النصر قهرمان شود و همین موضوع اشک‌های فوق‌ستاره دنیای فوتبال را به دنبال داشت.

کریستیانو رونالدو بالاخره در عربستان به جام رسید؛ آن هم در شبی که همه فشارهای ماه‌های گذشته روی دوش او سنگینی می‌کرد. النصر در هفته پایانی لیگ روشن عربستان با پیروزی ۴ بر یک مقابل ضمک، قهرمانی خود را قطعی کرد و ستاره پرتغالی پس از مدت‌ها ناکامی، نخستین قهرمانی مهم خود با پیراهن زرد را جشن گرفت؛ قهرمانی‌ای که برای او پایان یک دوره فرسایشی از حسرت، انتقاد و ناکامی بود.

النصر در حالی وارد این مسابقه شد که فقط پیروزی می‌توانست بدون توجه به نتیجه الهلال، این تیم را قهرمان کند. شاگردان ژرژ ژسوس برابر ضمکی قرار گرفتند که برای بقا می‌جنگید و همین موضوع بازی را از یک جشن از پیش تعیین‌شده به نبردی پرتنش تبدیل کرده بود. با این حال، النصر در شب آخر کار را همان‌طور انجام داد که هوادارانش می‌خواستند؛ با نمایش هجومی، چهار گل و پایانی که بالاخره به جام ختم شد.

رونالدو در این مسابقه نقش اصلی را داشت. او ابتدا گل سوم النصر را به ثمر رساند و سپس در دقیقه ۸۱ با یک ضربه دیدنی از داخل محوطه جریمه، گل دوم خود و گل چهارم تیمش را وارد دروازه ضمک کرد. این گل، لحظه رهایی بود؛ لحظه‌ای که چهره فوق‌ستاره پرتغالی ناگهان تغییر کرد و اشک‌هایش سرازیر شد. رونالدو پس از گل، به سمت جایگاه هواداران اشاره کرد؛ جایی که جورجینا رودریگس، همسرش، حضور داشت و این صحنه را به یکی از احساسی‌ترین قاب‌های دوران حضور او در عربستان تبدیل کرد.

اشک‌های رونالدو بی‌دلیل نبود. او از ژانویه ۲۰۲۳ که به النصر پیوست، با وجود گل‌های فراوان و رکوردهای فردی، بارها در لحظات سرنوشت‌ساز از رسیدن به جام بازمانده بود. قهرمانی در جام باشگاه‌های عربی ملک سلمان در کارنامه‌اش ثبت شد، اما آن جام در سطح رسمی فیفا جایگاه جام‌های اصلی را نداشت و ناکامی در لیگ، جام پادشاهی، سوپرجام و رقابت‌های آسیایی، فشار روانی سنگینی روی او ساخته بود. رویترز پس از شکست النصر در فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲ نیز نوشته بود که رونالدو هنوز با النصر به جام مهمی نرسیده و این تیم فقط یک بازی تا پایان فصل برای جبران فرصت دارد.

چند روز قبل از این جشن، رونالدو یکی از تلخ‌ترین قاب‌های دوران حضورش در النصر را تجربه کرده بود. در دربی ریاض مقابل الهلال، النصر تا آستانه قهرمانی رفت، اما گل دیرهنگام دقیقه ۹۸ باعث شد جشن قهرمانی به تعویق بیفتد و رونالدو روی نیمکت، بهت‌زده و یخ‌زده، به زمین خیره بماند. رسانه‌ها آن لحظه را یکی از دردناک‌ترین صحنه‌های فصل النصر توصیف کردند؛ صحنه‌ای که باعث شد انتظار رونالدو برای نخستین قهرمانی لیگ عربستان ادامه پیدا کند.

تلخی ماجرا فقط به دربی ختم نشد. چند روز بعد، النصر در فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲ مقابل گامبا اوزاکای ژاپن شکست خورد و فرصت قهرمانی قاره‌ای را هم از دست داد. رونالدو آن شب هم زمین را با چهره‌ای شکسته ترک کرد و رسانه‌ها از ناراحتی شدید و غیبت او در مراسم دریافت مدال نقره نوشتند. گامبا اوزاکا با گل دنیز هومت قهرمان شد و النصر، با وجود ستاره‌هایی مانند رونالدو، سادیو مانه و ژوائو فلیکس، باز هم در لحظه آخر به جام نرسید.

به همین دلیل، گل دوم رونالدو مقابل ضمک ارزشی بیشتر از یک گل معمولی داشت. او پس از آنکه توپ را با شوتی زیبا به تور رساند، دیگر نتوانست احساساتش را کنترل کند. اشک‌های او نشان می‌داد این قهرمانی برای بازیکنی با پنج توپ طلا، چندین قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و ده‌ها افتخار بزرگ، هنوز معنای خاصی دارد. رونالدو در ۴۱ سالگی همچنان با همان عطش قدیمی بازی می‌کند و همین اشک‌ها نشان داد که فشار ناکامی‌های النصر چقدر روی او سنگینی کرده بود.

لحظات بعد از گل هم کاملاً احساسی بود. رونالدو پس از بوسیدن لوگوی النصر، با تشویق چنددقیقه‌ای هواداران تعویض شد و هنگام خروج از زمین، ورزشگاه یکپارچه برای او ایستاد. او ابتدا روی نیمکت با لبخند و شادی با هم‌تیمی‌ها و اعضای کادر فنی دست داد، اما چند لحظه بعد دوباره احساساتی شد و اشک ریخت؛ تصویری که شاید بیش از خود قهرمانی در ذهن هواداران النصر بماند.

این قهرمانی برای النصر نیز پایان یک انتظار طولانی بود. تیمی که از سال‌ها قبل برای بازگشت به قله لیگ تلاش می‌کرد، حالا با هدایت ژرژ ژسوس و رهبری رونالدو در زمین، جام را پس گرفت. رونالدو شاید در سال‌های پایانی فوتبالش باشد، اما این شب نشان داد هنوز برای نوشتن صحنه‌های بزرگ، انگیزه و توان دارد؛ شبی که با اشک آغاز شد، با بوسه بر لوگوی النصر ادامه پیدا کرد و با پایان یکی از سنگین‌ترین انتظارهای دوران حضور او در عربستان به یادماندنی شد.