صدها متر عقبنشینی آب در شمال ایران
عقبنشینی دریای خزر در همه نقاط ساحلی ایران به یک اندازه قابل مشاهده نیست.
خبرآنلاین: عقبنشینی دریای خزر در همه نقاط ساحلی ایران به یک اندازه قابل مشاهده نیست. عمیقتر بودن سواحل جنوبی باعث شده آثار پسروی در بسیاری از مناطق ایران کمتر به چشم بیاید، اما میانکاله یک استثناست؛ منطقهای که به گفته یک کنشگر محیطزیست، طی ۱۰ تا ۱۵ سال اخیر آب در آن چند صد متر عقب رفته است.
عباس محمدی، مدیر انجمن دیدهبان کوهستان، دلیل آسیبپذیری بیشتر این منطقه را شیب کم آن میداند و میگوید: «در ایران جایی که شیب دریا کم است، همان سمت میانکاله است و میبینیم طی ۱۰ تا ۱۵ سال اخیر آب چند صد متر عقبنشینی کرده است.»
اما پیامد این اتفاق تنها دور شدن خط ساحلی نیست. میانکاله تالابی است که حیات آن به ترکیبی از آب شور دریا و آب شیرین وابسته است و پسروی خزر این تعادل را تغییر داده است.
محمدی توضیح میدهد: «وقتی دریا عقبنشینی کرده، این تعادل به هم خورده و بخش زیادی از تالاب خشک یا باتلاقی شده است.» همزمان، مشکل دیگری نیز وجود دارد؛ روی رودخانههایی که آب شیرین را به سمت تالاب میآوردند سد ساخته شده یا برداشت آب برای کشاورزی افزایش یافته و در نتیجه، ورودی آب شیرین هم کاهش پیدا کرده است.
مشروح این گفتوگو را با عنوان «خطر در کمین دریای خزر؛ پیشبینی عقبنشینیها چقدر است؟/ سالانه حدود یک میلیون تن نفت وارد این دریا میشود/ «میانکاله» در خط مقدم پسروی» در خبرآنلاین بخوانید.
این تغییرات تنها خود تالاب را تحت تأثیر قرار نمیدهد. به گفته محمدی، وضعیت به وجود آمده بر زیستگاه ماهیان خاویاری جنوب شرقی خزر نیز اثر جدی دارد.
او در عین حال هشدار میدهد کاهش حجم آب خزر میتواند یک مشکل دیگر را نیز تشدید کند: آلودگی. به گفته او، خزر زیستگاه حدود ۶۰۰ گونه جانوری و گیاهی اندمیک است و با کاهش آب، اثر آلایندههایی که از ترکیبات نفتی تا فاضلاب وارد این پهنه آبی میشوند، بیشتر میشود.
به این ترتیب، آنچه امروز در میانکاله دیده میشود صرفاً چند صد متر عقب رفتن آب نیست؛ پسروی خزر در کنار کاهش ورودی آب شیرین، شرایط یکی از مهمترین زیستبومهای وابسته به این دریا را نیز تغییر داده است.
ارسال نظر