سلاح مخفی تارتار برای ساختن پرسپولیسی متفاوت

فرهیختگان: پشتِ همه نتایج و نمایش‌های خوب این فصل پرسپولیس، یک فاکتور کلیدی نهفته است. توانایی قابل توجه در انتقال مثبتِ بازی. یعنی قرمزها در کوتاه‌ترین زمان، می‌توانند از دفاع به حمله برساند و این یعنی اگر توپ را در زمین این تیم از دست بدهی، خود به خود با یک خطر جدی روبرو خواهی شد. پرسپولیس تارتار شاید در دفاع بی‌نقص نباشد و در حمله نیز گاهی خیلی راحت موقعیت از دست بدهد اما بدون شک در طراحی ضدحمله، «بهترین» تیم این روزهای فوتبال ایران است. ردپای این موضوع را به سادگی می‌تواند در همه دیدارهای این فصل سرخ‌ها و به خصوص مسابقه دیروزشان با نفت آبادان دید. جایی که این تیم به محض گرفتن توپ از نفت در زمین خودی، با چند پاس سریع و یک استارت ویران‌کننده، خط دفاعی حریف را به مرز نابودی می‌برد. 

رسیدن به چنین سطحی در ساخت ضدحمله، کار دشواری به نظر می‌رسد و تارتار به خوبی توانسته در یک بازه زمانی کوتاه، این ویژگی فنی مطلوب را برای تیم‌اش خلق کند. حالا سوال اینجاست که چطور می‌توان این قدرت ویژه پرسپولیس را خنثی کرد؟ تیم‌هایی که با خطوط دفاعی فشرده و نزدیک به دروازه خودی یا اصطلاحا لوبلاک بازی می‌کنند، آرایش فشرده‌ای در زمین خودی دارند و با نفرات پرشمار در زمین حریف ظاهر نمی‌شوند، شانس بیشتری برای مهار این قدرت قرمزها خواهند داشت. البته که تیم تارتار در این صورت می‌تواند به سراغ کناره‌ها برود و در این بخش از زمین به رقبا لطمه بزند. اینکه پرسپولیس در این فصل به یک امضای خاص تاکتیکی رسیده، اتفاق مثبتی برای آن‌ها به شمار می‌رود. هر چند که تبحر در خلق ضدحمله، الزاما آن‌ها را در موقعیت برتر نسبت به سایر مدعیان قهرمانی لیگ قرار نخواهد داد.