بعد از عربستان، حالا زورمان به امارات هم نمی‌رسد!

برترین‌ها: شکست‌های پیاپی نمایندگان فوتبال ایران مقابل تیم‌های اماراتی، زنگ خطر را برای فوتبال کشورمان به صدا درآورده است. استقلال شب گذشته با نتیجه دو بر صفر مقابل شباب‌الاهلی امارات شکست خورد و تراکتور هم دوشنبه برابر العین امارات با نتیجه دو بر یک مغلوب شد تا بار دیگر ضعف فوتبال ایران در رقابت‌های آسیایی نمایان شود. یکی نوشته بود صالح حردانی پراشتباه بوده است، سهراب بختیاری‌زاده عذرخواهی کرد، درباره تراکتور هم نکونام هدف انتقادات است اما خب واقعیت چیز دیگری‌ست کجای ما شبیه امارات است که فوتبالمان باشد، به عزت نفستان برنخورد، واقعیت این است، حالا اگر رگ غیرتتان ورم می‌کند  طاقت این حرف‌ها را ندارید بروید یقه آن عزیزانی را بگیرید که سال‌ها شعر و شعار تحویلتان داده‌اند به هر حال قبل‌تر الهلال ترسناک بود، بعدتر تیم‌های دیگر عربستان ترسناک شدند، حالا امارات ترسناک است، کم کم قطر هم می‌شود و با ادامه این روند علی می‌ماند و حوضش.

عکس یادگاری با سیاسیون؛ آزادی عزیز در اسارت

در فوتبالی که تنها ورزشگاه آبرومندش برای 50 سال پیش است، مربی تیم ملی‌اش از خلال ارتباطات ماورایی انتخاب می‌شود، آن مرد لهجه اصفهانی‌‌اش از بدنامی چیزی کم ندارد، یک کشتی‌گیر سابق هیات مدیره تیم محبوبش را می‌چیند، در این فوتبال زیادی به استقلال و حردانی سخت می‌گیرید، اصلا این که بازیکنی در حد حردانی در استقلال بازی می‌کند، تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل. البته اینجاست روزنامه‌های ورزشی چاپ امروز هم توانایی و یا شجاعت انتقاد از کلیت را نداشتند و سعی کرده‌اند به معلول ماجرا بپردازند. این که سردار آزمون درخشیده، چه جذابیتی دارد؟ بازی با کلمه آزمون در تیتر فرهیختگان چه جذابیتی دارد؟ این همه عافیت‌طلبی از کجا می‌آید؟ در شهر چاپلوسان کسی جرات ندارد بگوید که فلانی لخت است. می‌شد الان نوشت که فوتبال پایه در محاق است، 48 سال است به المپیک نرفته‌ایم و فلان، اما در همان فوتبال پایه آمار آزار جنسی قابل توجه است، ملاحظه می‌کنید، مشکلات از فرط عمیق بودن تا هسته زمین فرو رفته‌اند.

قراردادهای میلیاردی، بدون تضمین کیفیت

امروز قراردادهای بازیکنان در فوتبال ایران به ارقام ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیارد تومان رسیده است؛ ارقامی که انتظار می‌رود با افزایش کیفیت فنی، پیشرفت بازیکنان و موفقیت در رقابت‌های آسیایی همراه باشد. با این حال، شکست‌های اخیر نشان می‌دهد که هزینه‌های سنگین به‌تنهایی نمی‌توانند تضمین‌کننده موفقیت باشند. آن بازیکنی که پول میلیاردی می‌گیرد هم معلول ماجراست، مشکل اصلی بستری است که آمیخته به رانت و فساد است، اتفاقا پشت پرده رقم‌های عجیب‌تری خورده می‌شود و برده می‌شود. گیر 200 300 میلیارد بازیکن و سربازی بیرانوند نباشید. زنوزی‌ها آدرس دقیق‌تری می‌دهند! گفتنی است در شرایط عادی با قیمت بازیکنان داخلی و نرخ دلار معقول (نه دلار همتی) می‌توان بازیکنان خارجی‌ای را به خدمت گرفت که یک سر و گردن از بازیکنان داخلی بالاتر باشند. دیشب اگر استقلال یک یاسر آسانی در ترکیبش داشت که مهار شده بود، شباب الاهلی چندین بازیکن ثابت و ذخیره‌اش دارای توانایی‌هایی هم‌تراز و بالاتر از ستاره استقلال بودند. تایید این ادعا هم تعویض‌های گرانقیمت تیم اماراتی است که ورق بازی را به سود تیمش برگرداند.

مشکل فقط مربی نیست؛ اما انتخاب مربی هم مهم است

تجربه سال‌های گذشته نشان داده که حضور مربیان باتجربه‌ای مانند کارلوس کی‌روش و برانکو ایوانکوویچ می‌توانست به تیم‌های ایرانی در رقابت‌های دشوار آسیایی نظم و اعتمادبه‌نفس بیشتری بدهد. همچنین تراکتور در فصل گذشته با هدایت دراگان اسکوچیچ نمایش قابل قبولی در آسیا داشت.

این موضوع به معنای بی‌اثر بودن مربیان داخلی نیست؛ مسئله اصلی، انتخاب مربی بر اساس دانش فنی، کارنامه و توانایی ساختن تیم است، نه صرفاً ملیت او. فوتبال ایران به مربیانی نیاز دارد که بتوانند بازیکنان را از نظر تاکتیکی ارتقا دهند و در رقابت‌های بین‌المللی، تیمی منسجم و رقابتی بسازند.

در نهایت، شکست استقلال و تراکتور مقابل نمایندگان امارات را نباید صرفاً به یک شب بد یا اشتباهات چند بازیکن محدود کرد. این نتایج باید فرصتی برای بررسی عمیق‌تر وضعیت فوتبال ایران باشند؛ از مدیریت باشگاه‌ها و نظام استعدادیابی گرفته تا کیفیت مربیگری و نحوه هزینه‌کرد منابع مالی.

اگر قرار باشد همچنان همت همت هزینه کنیم، اما در پرورش استعدادها، مدیریت و برنامه‌ریزی عقب بمانیم، فاصله با رقبا بیشتر خواهد شد. آن روز دیگر نباید از شکست مقابل تیم‌های اماراتی تعجب کنیم؛ باید نگران فاصله‌ای باشیم که خودمان با تصمیم‌های اشتباه ساخته‌ایم.