آقای فروتن، خانم حجار؛ داغ عشق ۳۰ سال قبل شما تازه است

برترین‌ها: یکی از آثاری که شاید با حال‌وهوای این روزها چندان بیگانه نباشد، فیلم «اعتراض» ساخته مسعود کیمیایی است؛ فیلمی محصول سال ۱۳۷۸ که از نظر زمانی، هم‌پوشانی معناداری با وقایع کوی دانشگاه دارد. «اعتراض» درست در میانه فضایی ساخته شد که سیاست، خیابان و رسانه به‌شدت به هم گره خورده بودند. حضور محمدرضا فروتن، میترا حجار و داریوش ارجمند به‌عنوان بازیگران اصلی، به فیلم وزن معناداری  می‌دهد. در «اعتراض»، نشانه‌های دوران دوم خرداد به‌وضوح دیده می‌شود؛ از خرداد و خاتمی گرفته تا روزنامه‌هایی مثل توس، سلام و نشاط. همه‌چیز یادآور دورانی‌ست که امید، اعتراض و سیاست در کنار هم زیست می‌کردند و خیلی مسائل دست‌نیافتنی به نظر نمی‌رسید. 

اما شاید مهم‌ترین نقطه اتصال فیلم با جهان کیمیایی، شخصیت «امیرعلی» با بازی داریوش ارجمند باشد؛ کاراکتری که می‌توان او را بازسازی قیصر پس از سه دهه دانست. امیرعلی هم مانند قیصر، راه خودش را می‌رود؛ به سازوکارهای رسمی و مجراهای قانونی بی‌اعتماد است و ترجیح می‌دهد عدالت را با منطق شخصی‌اش اجرا کند. این بازگشت به قهرمان عصیانگر، در بستر جامعه‌ای ملتهب، به فیلم وجهی فرامتنی می‌بخشد که امروز بیش از هر زمان دیگری قابل تفسیر است.

از سوی دیگر، سرنوشت برخی بازیگران «اعتراض» نیز به شکلی ناخواسته، آینه‌ای از مسیر پرتناقض این سال‌هاست. نام‌هایی چون رامین پرچمی، بیتا فرهی، محمدرضا فروتن، پرستو صالحی، داریوش ارجمند و حتی آرمین قبادی‌پاشا، هر کدام به شکلی یادآور فراز و فرودهایی هستند که نه فقط در سینما، که در زیست اجتماعی ما تکرار شده‌اند. 

در این ویدیو، ایمان عبدلی به‌تفصیل درباره «اعتراض» و وجوه فرامتنی آن سخن می‌گوید؛ فیلمی که حالا، بیش از هر زمان دیگری، قابلیت خوانش دوباره دارد و شاید پاسخ‌هایی نانوشته به پرسش‌های امروز در دل خود پنهان کرده است.