ثریا و فرزانه؛ بله، دختر ایرونی مثل گله

برترین‌ها: در فاصله کمتر از یک ماه مانده تا المپیک دو دختر ایرانی به شکلی غیرمنتظره سهمیه حضور در توکیو را کسب کردند تا تعداد بانوان ایرانی در المپیک به عدد ۱۰ برسد.

اولین سورپرایز برای ورزش ایران اعطای سهمیه به فرزانه فصیحی بود. این دونده سرعت ایران از طریق سهمیه یونیورسالیتی به المپیک توکیو راه پیدا کرد تا تنها نماینده دوومیدانی زنان در این بازی‌ها و نهمین زن ایران در توکیو باشد؛ فصیحی دونده‌ای که ماده تخصصی‌اش دوی ۶۰ متر سالنی است، اما می‌خواهد در المپیک توکیو در دوی ۱۰۰ متر بدود. اما این نام ناآشنا برای خیلی‌ها سوال ایجاد کرد که فصیحی چطور به سهمیه المپیک رسیده است؟

روزنامه شرق در این باره نوشت: حواشی به‌وجود‌آمده حالا بر سر این است که فدراسیون دوومیدانی به‌عنوان متولی اصلی این رشته، بر اساس چه معیاری این سهمیه را به فصیحی اختصاص داده است؟ هاشم صیامی، رئیس فدراسیون دوومیدانی در‌این‌باره به ما می‌گوید: «باتوجه به اینکه سهمیه اعطایی از سوی IOC تنها در دو ۱۰۰ متر تعلق می‌گرفت، ما این سهمیه را به خانم فصیحی دادیم. ایشان در‌حال‌حاضر بهترین دونده سرعتی ما در کشور هستند. باید از کارشناسان و مسئولان کمیته ملی المپیک تشکر کنیم که درایت به خرج دادند و این سهمیه را گرفتند».

تنها کسی که درباره انتخاب فصیحی به‌عنوان نماینده اعزامی به المپیک اظهار‌نظر درست و بی‌پرده‌ای داشت، نصرالله سجادی، سرپرست کاروان ورزش ایران در المپیک توکیو بود. او گفت: «ما هیچ نقشی در انتخاب نفرات نداریم. همه کار‌ها بر عهده خود فدراسیون‌هاست. خودشان فصیحی را معرفی کردند».

شنیده‌ها حاکی از این است، مجید کیهانی، رئیس اسبق فدراسیون دوومیدانی که در‌حال‌حاضر عضو هیئت اجرائی کمیته ملی المپیک است، به خاطر نفوذی که در این مجموعه دارد، رایزنی‌های لازم را برای گرفتن سهمیه اعطایی دو ۱۰۰ متر زنان انجام داده و از آنجا که شایعه شده فرزانه فصیحی از ورزشکاران نزدیک به اوست، این سهمیه را برایش در نظر گرفته است.

دارنده دو مدال نقره و برنز رقابت‌های داخل سالن آسیا دو، سه سالی می‌شود که با حضور در صربستان و عقد قرارداد با باشگاه پارتیزان بلگراد، تمرینات خودش را در پایتخت این کشور دنبال می‌کند. فصیحی در این مدت از حمایت‌های مالی کمیته ملی المپیک بی‌نصیب نبوده و توانسته با کمک‌های این مجموعه، بخشی از هزینه‌های رفت‌و‌آمد خود به بلگراد را تأمین کند. او با حضور در تورنمنت‌های بین‌المللی صربستان این شانس را پیدا کرد که به جمع امتیازاتش در رده‌بندی جهانی اضافه کند. امتیاز دیگری که اخیرا از سوی کمیته ملی المپیک برای این دونده در نظر گرفته شد، اضافه‌کردن نام او به فهرست بازی‌های ساحلی آسیا بود. فصیحی بعد از اینکه ورودی مسابقات داخل سالن جهان را گرفت، به همراه رضا صالحی‌امیری، رئیس کمیته ملی المپیک به ملاقات مسعود سلطانی‌فر، وزیر ورزش‌و‌جوانان رفت. سلطانی‌فر در آن دیدار به فصیحی گفت: «برای موفقیت شما همه‌گونه حمایتی از جانب وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک صورت خواهد گرفت».

با اینکه رکورد فصیحی در ۱۰۰ متر با رقبای قدرتمندش در المپیک توکیو فاصله چندان کمی ندارد، اما حضور یک دونده سرعت دختر از ایران در المپیک آن هم بعد از چند دهه می‌تواند اتفاق خوشایندی برای ورزش ایران باشد. بعد از انقلاب یک بانوی ایران در دوی سرعت المپیک روی پیست تارتان حاضر خواهد شد؛ اتفاق ویژه‌ای که احتمالا از سوی رسانه‌های خارجی هم مورد توجه قرار می‌گیرد.

اما خبر دوم خوشایند برای ورزش ایران گرفتن سهمیه به وسیله ثریا آقایی در رشته بدمینتون بود. شرایط گرفتن سهمیه او کاملا متفاوت از فصیحی است. آقایی پس از کاوه مهرابی دومین بدمینتون‌باز ایرانی است که المپیک را تجربه می‌کند. پیش از این کاوه مهرابی در المپیک ۲۰۰۸ پکن موفق شده بود به این بازی‌ها راه پیدا کند؛ البته او اولین دختر بدمینتون‌باز ایرانی حاضر در المپیک است.

آقایی در حالی که در زمینه کسب امتیاز برای گرفتن سهمیه تلاش می‌کرد، مصدوم شد و نتوانست در مسابقات شرکت کند و پس از آن هم به دلیل شیوع ویروس کرونا بسیاری از مسابقات لغو شد و شاید به نوعی بی‌خیال المپیک شده بود که شانس با او یار بود و در فاصله ۲۷ روز تا المپیک جواز حضور در بازی‌ها را گرفت. او با روزنامه همشهری در این باره گفتگو کرده است، بخشی از این گفتگو در اینجا می‌خوانید:

امیدوار بودید که سهمیه را می‌گیرید؟

هیچ‌وقت ناامید نشدم؛ نه در لحظه‌های سختی که برایم پیش آمد و نه بعد از شکست‌ها. خیلی جا‌ها خسته شدم و شک کردم که نکند راهی که دارم می‌روم اشتباه است، خیلی مواقع به من گفتند که تو در حدی نیستی یا ما در حدی نیستیم که به المپیک برویم و...، ولی رفتن به المپیک هنوز هم برای من‌رؤیایی بود که به واقعیت پیوست. در این مدت خیلی اتفاقات تلخ برایم افتاد، ولی یک لحظه شک نکردم و مطمئن بودم که خدا تلاش‌های من را دیده است و بهترین اتفاق برایم می‌افتد.

از روز‌های قبل این احتمال وجود داشت که این بازیکنان انصراف بدهند یا غافلگیر شدید؟

من ۴ سال مسابقه دادم که سهمیه بگیرم. فقط سال آخر ۱۷ مسابقه داشتم. کرونا که آمد، زودتر از بازیکنان اروپایی مسابقات را از دست دادم. در این یک‌سال سخت و دلهره‌آور، سعی کردم با تمرینات آمادگی‌ام را حفظ کنم. مسابقات شروع شد، در لیگ آسیب دیدم، کارم سخت بود، سخت‌تر هم شد. بعد از جراحی، تمرین کردم و با اینکه می‌دانستم نمی‌توانم مسابقه بدهم، ولی چون اسمم در لیست ذخیره بود، امیدوار بودم. اگر به مسابقات می‌رسیدم و نتیجه خوب می‌گرفتم، خیلی راحت‌تر و زودتر می‌توانستم به سهمیه برسم. در این یک‌ماه آخر شب و روزم پر از دلهره و استرس بود. برای این اتفاق لحظه‌شماری می‌کردم، سهمیه هم از من خیلی دور بود و هم خیلی نزدیک. مربی اندونزیایی که قبلا مربی ما بود، خبر را بهم داد، اما باورم نشد، ولی وقتی از فدراسیون تماس گرفتند، مطمئن شدم و فقط اشک ریختم.

چه اتفاقی در المپیک بیفتد، فکر می‌کنید کار خیلی بزرگی کرده‌اید؟

بزرگ‌ترین اتفاق زندگی‌ام این است که پایم را به المپیک می‌گذارم. قطعا هر امتیاز، هر برد، یک اتفاق بزرگ است. بهترین ثریا بودن، آرزویم در المپیک است. از المپیک که حرف می‌زنم، بغض گلویم را می‌گیرد، حس عجیبی دارم. حسم را نمی‌توانم در کلمات بگنجانم.

در رشته‌های دیگر فکر کردن به المپیک طبیعی است، اما چطور یک بدمینتون‌باز زن این انگیزه را پیدا کرد که به المپیک برود؟

تولد ۶ یا ۷ سالگی‌ام بود که خانواده‌ام یک راکت خیلی معمولی به من هدیه دادند. با همان راکت به بدمینتون علاقه‌مند شدم و خانواده‌ام اسمم را در باشگاه نوشتند. چند سال بعد هم کار حرفه‌ای را با مربی‌ام خانم سوزان جلالیان شروع کردم که اگر ایشان نبودند شاید من الان اینجا نبودم. خیلی ضعیف بودم و می‌باختم، ولی وسواس داشتم و ادامه دادم. آدم کمال‌گرایی بودم و هر روز می‌خواستم یک‌کم بالاتر بروم. یادم هست تیم دوبل زنان برای رسیدن به المپیک تمرین می‌کرد، اما برای انفرادی کسی را نداشتیم. در سن کم این برای من سؤال شد که چرا پسر‌ها می‌توانند به المپیک بروند، ولی دختر‌ها نه. همان موقع رفتن به المپیک در ذهنم استارت خورد.

حال باید دید حضور پررنگ بانوان ایرانی در المپیک توکیو می‌تواند یک مدال برنز در تاریخ که در دوره قبلی به وسیله کیمیا علیزاده کسب شد را به مدال‌های بیشتر و خوشرنگ‌تری در توکیو تبدیل کند یا خیر.