آرایش غلیظ، ابتذال فیلم فارسی؟

داستان پر از سیاهیست تمام روابط بر اساس منفعت شکل می گیرد آدم های داستان تنها هستند: یکی پس از طلاق دچار بحران شده، دیگری انقدر بی کس و کار است که تکیه گاهش شخصیتی چون منصور شده، دکتری که از ترس تنهایی فقط دنبال همدمی است که کنارش بخوابد و رفع بختک کند،نام فیلم هم استعاره ای از جامعه ی شبه مدرن ودر حال گذار ایرانیست که در زیر ویترین شیک و فریبنده ی خود پر از پلیدی است.

مشکل بزرگ داستان از همین جا شروع می شود پرداخت به چند معضل در یک داستان فیلمنامه را چند پاره کرده و انسجام لازم را از فیلم گرفته ،از همین رو تمام مسایلی که کارگردان قصد طرح آن را داشته در سطح می مانند و فرصتی برای ریشه دواندن در ذهن بیننده ندارند هر چقدر هم که مثل همیشه بازی های فیلم های تحت کارگردانی حمید نعمت الله یکدست و روان باشد (البته لحن اگزجره و کلیشه ای بهداد را در بعضی سکانس ها فاکتور بگیرید) اما چند پارگی، روایت فیلم را دچار اغتششاش کرده مقایسه کنید فضای آرایش غلیظ را با بوتیک، در بوتیک با یک داستان اصلی پر رنگ و داستانک های فرعی به جا و در مجموع با فیلمی منسجم طرف می شویم اما در آرایش غلیظ فضای فیلم شلوغتر از آن است که بشود روی داستان تمرکز داشت از نکات مثبت فیلم میتوان به خلق شخصیتی بکر چون علی برقی در بستری فانتزی با بازی علی عمرانی اشاره داشت.


به طور کلی عناصر داستان جوری چیده شده که بیننده در بین این همه اتفاقات تلخ فرصتی برای نفس کشیدن داشته باشد حتی پایان بندی فیلم و صدای همایون شجریان که این روزها محبوبتر از همیشه شده هم به نظر در همین راستا بوده به هرحال این را هم میشود جزیی از تمهیدات خلاقانه ای گذاشت که سازندگان فیلم برای پر کردن خلا های فیلمنامه داشته اند آواز ایرانی با گیتاربرقی، تقابل دو طبقه در موقعیت مسعود و منصور ولوکییشن های متعدد در کنار صحنه های زد و خورد بدون حضور بدلکار همه و همه نتوانسته فیلمنامه را به حد کافی منسجم کند هر چند که خود نعمت الله هم در مصاحبه ای گفته بود که قصدش ساخت فیلمی پرانرژی بوده واین اثر محصول روزهای بی حوصله گی اش است اما به هر او سازنده ی اثری درخشان چون بوتیک است .