از بین بردن سرطان با بستن سیستم دفع زباله‌

وب سایت TopInEarth - جمیله محمدی چراتی: غلبه بر بیماری سرطان در قالب یک کشف لحظه ای ممکن نیست، بلکه پیشرفت های کوچک و روش های جدید در کنار هم می توانند منجر به درمان های بهتری شوند. چه با برداشتن تومورها، از بین بردن آنها یا رویکردهایی از منابع مختلف، بشر توانسته برخی مواقع مانع از مرگ ناشی از سرطان شود. جدیدترین روش از توقف سیستم طبیعی دفع زباله ی سلول ها ناشی شده و موجب می شود پروتئین های معیوب ساخته شده و سلول های سرطانی را مسدود کند.

نمی توان انتظار عملکرد همواره صددرصدی را از چیزی داشت، و سلول های پروتئین ساز نیز از این قاعده مستثنی نیستند. برخی مواقع بهم آمیزش درست پروتئین ها با شکست مواجه می شود و در این صورت سلول ها آنها را از طریق یک ساختار سیلندری با نام پروتئازوم بازیابی می کنند که درواقع یک سیستم دفع زباله ی سلولار است. پروتئین های معیوب با یک زنجیره ی تکراری از پروتئین های کوچکی با نام یوبیکوئیتن برای انهدام بکار می روند و این این پروتئین ها در یک سوی پروتئازوم تغذیه شده و به صورت بخش هایی از آمینواسید منتشر می شوند که سلول سپس می تواند از آنها برای ساخت پروتئین های جدید بهره ببرد.

در بخشی از این فرایند، آنزیمی با نام Rpn۱۱ در دهانه ی پروتئازوم قرار گرفته و زنجیره ی یوبیکوئیتین را به بخش های کوچک تر تقسیم می کند تا از تناسب آنها با پروتئازوم اطمینان حاصل شود. این آنزیم حیاتی، هدف تحقیقات جدید بوده است که شامل توسعه ی ترکیبی با خاصیت بازدارندگی توانایی عمل Rpn۱۱ می باشد. این فرایند موجب شده تا پروتئازوم در دفع پروتئین های بد کمتر اثر داشته باشد و سلول های سرطانی به نابودی برسند.

با این حال، مانع کوچکی وجود دارد: ترکیب جدید گروه به طور جداگانه سرطان را در نظر نمی گیرد، به این معنی که این درمان موجب اختلال در فرایند پاکسازی سلول های سالم و ناسالم خواهد شد. اما پژوهشگران به این مساله نیز اشاره کرده که سلول های سالم در طول فرایند تولید پروتئین اشتباهات کمتری را مرتکب می شوند، به این ترتیب سلول های سرطانی به درمان حساس تر بوده و تنها نیاز به دوز کمی برای نابود شدن دارند.

هدف قرار دادن پروتئازوم، استراتژی جدیدی در مبارزه با سرطان نیست، اما داروهای موجود بر روی آنزیم های مختلف ساختار تمرکز داشته و کمتر موثر گزارش شده اند و اغلب نیز بیماران به این درمان واکنشی نشان نداده یا پس از مدتی بیماری آنها بازمی گردد.

درحالیکه این گروه تاکنون فقط به تست ترکیب بر روی سلول های سرطانی انسان در تنظیمات آزمایشگاهی پرداخته، گام بعدی تحقیق موثرتر ساختن این ترکیب پیش از آغاز تست های حیوانی است. این پژوهش در ژورنال Nature Chemical Biology منتشر شده است.