رویای ترمیناتور در یک قدمی واقعیت

وب سایت کلیک: دانشمندان موفق شدند روشی ابداع کنند که قطرات فلز مایع در برخورد با سطوح مختلف دچار چسبندگی نشود.

باوجود اینکه آژانس امنیت ملی آمریکا وجود اسکای نت را تایید می‌کند، ما باید شکرگزار باشیم که این فناوری هنوز به حدی از پیشرفت نرسیده است که یک ترمیناتور فلز مایع T-۱۰۰۰ بتواند راه خود را به خانه شما باز کرده و تقاضای دیدار جان کانر را داشته باشد.

اما دانشمندان در چین در تلاشند یک نسخه بهتر از این سناریو را به واقعیت تبدیل کنند. برای این کار قطرات کوچک فلز مایعی می‌سازند که روزی بتواند رویای "دستگاه های فلز مایع " را به حقیقت بدل کند.

فلز مایع به دلیل رسانایی عالی، سمی بودن پایین، و قابلیت تغییر شکل، می‌توانند سلول های سرطانی را هدف قرار دهند، یا مواد بیومتریال متنوع دیگری بسازند. این کاربردها می‌تواند شامل کشش شدید، فشرده سازی، هل دادن، و انتقال قطرات فلز مایع باشد. به این ترتیب در روند کار آسیب نخواهند دید و این نکته بسیار جذابی برای دانشمندان است.

به طور رایج، فلزات مایع مورد تحقیق از گالیوم، قلع، و آلیاژ ایندیوم ساخته می‌شوند و با وجود کاربردهای بسیار، عموما به یک لایه اکسید نازک بر روی قطرات محدود می‌شود.

این لایه نازک اکسیداسیون باعث می‌شود قطره چسبنده شده و به سرعت عملکرد خود را از دست بدهد. یکی از محققین می‌گوید: «برای حل این مشکل ما روشی ایجاد کردیم که خواص شیمیایی سطح را برای دستیابی به قطرات فلز مایع غیر چسبنده با انعطاف پذیری بالا تغییر دهد.»

برای اطمینان از اینکه سطح آن اکسید نمی‌شود و قطرات غیر چسبنده باقی می‌مانند، دانشمندان از یک ماده استفاده کردند که در همه جا پیدا می‌شود: تفلون یا PTFE.

سپس آن‌ها قطرات فلز مایع را با استفاده از یک فرایند ساده‌ی سه مرحله‌ای ایجاد کردند:

1. ابتدا، یک قطره فلز با ریختن ۸ میکرولیتر آلیاژ فلزی از سر یک سرنگ ایجاد شد، و سپس به مدت ۳ ثانیه در سدیم هیدروکسید غوطه‌ور می‌شود. سدیم هیدروکسید باعث می‌شود قطرات شکل کروی خود را حفظ کنند.
2. سپس قطرات در ذرات کوچک پلی تترا فلورو اتیلن(PTFE) غلطانده می‌شوند که روی سطح آن باقی می مانند. حاصل آن قطرات فلز مایع غیر چسبنده‌ی فوق ارتجاعی خواهد بود.
3. در نهایت برای آزمایش استحکام آن‌ها، قطرات پوشیده از تفلون را روی یک سطح می‌ریزند تا ببیند چه اتفاقی می‌افتد. قطرات نه بار به بالا و پایین نوسان می‌کنند در حالی که قطرات دیگر با اولین تماس بلافاصله به سطح می‌چسبند.
   

به یاد ماندنی ترین صحنه ی ترمیناتور ۲ آنجایی بود که T-۱۰۰۰ پس از منجمد شدن و تکه شدن دوباره به هم می‌چسبد. در دنیای واقعی فلز مایع بدون پوشش احتمالا به زمین خواهد چسبید.

تکنیک جدید این مشکل را با حفظ شکل کروی آن حل می‌کند و قطرات قادر خواهند بود روی سطح بلغزند. گرچه این اولین مرحله از ساخت لوازم الکترونیکی قابل پیکربندی مجدد است اما محققین امیدوارند بتوانند قطرات را با محرک‌های خارجی وادار به حرکت کنند.