مشاهده «ماهی آخرالزمان» در ساحل تاسمانی

فرادید: روز جمعه در شمال غرب تاسمانی، یک ماهی خاص که در فرهنگ بومی مردم ژاپن نشانۀ بدبختی و فاجعه است در ساحل دیده شد. تونی چیزمَن، ساکن شهر ساحلی پنگوئن، صبح جمعه در حال قدم زدن با دو سگش در ساحل «پرِزِروِیشِن بِی» بود که چیزی نقره‌ای و احاطه‌شده توسط مرغان دریایی توجه او را جلب کرد. 

او گفت: «وقتی رسیدم، ماهی عظیمی را دیدم، سپس به رنگ‌های زیبایش توجه کردم و متوجه شدم از چانه و بالای سرش پره‌های بلندی بیرون زد. قبلاً هیچ چیزی شبیه آن ندیده بودم.» 

پروفسور کولوم براون، کارشناس ماهی می‌گوید گونه‌های مختلفی از مارماهی‌ها وجود دارند، اما نمونه سه متری پیداشده در پنگوئن احتمالاً بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین آن‌ها یعنی مارماهی غول‌پیکر است.  به گفته براون: «آن‌ها ماهی‌هایی بسیار عجیبی هستند. خیلی باریک و بلند، شبیه روبان هستند و باله پشتی پیوسته‌ای دارند.» 

مارماهی غول‌پیکر می‌تواند تا هشت یا نه متر رشد کند، اما چون در عمق ۲۰۰ تا ۱۵۰۰ متری زیر سطح دریا زندگی می‌کنند، به ندرت دیده می‌شوند. او افزود: «آن‌ها تنها زمانی به سطح می‌آیند که بیمار یا در حال مرگ باشند.» 

در فرهنگ مردم ژاپن، مارماهی‌ها با نام «ریوگو-نو-تسوکای» شناخته می‌شدند که به معنی «پیام‌آور قصر خدای دریا» است و باور بر این بود که ظهور آن‌ها خبر از فاجعه‌ای مانند زلزله یا سونامی می‌دهد. 

براون می‌گوید: «مارماهی‌ها تصادفی ظاهر می‌شوند. ما اطلاعات زیادی درباره آن‌ها نداریم، بنابراین هر نمونه‌ای که به ساحل برسد، به راستی ارزشمند است.» 

دیوید والدِرون، استاد و تاریخ‌نگار هم می‌گوید که مارماهی‌ها با افسانه‌های موجودات دریایی مارمانند هم مرتبط هستند. او می‌گوید: «وقتی آن‌ها به سطح می‌آیند، مثلاً وقتی دریانوردان در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ آن‌ها را می‌دیدند، معمولاً در حالیست که بیمارند و در آب دست‌وپا می‌زنند و قادر به حفظ عمق طبیعی خود در زیر آب نیستند.» 

یک روزنامه استرالیایی حتی گزارش کرده بود که سال ۱۸۷۸، در تاسمانی، «یک مار دریایی فرضی» کشف شده و تصویر منتشرشده آن بسیار شبیه مارماهی بود. 

جذابیت افسانه‌ای این موجودات عظیم، رنگارنگ، منحصربه‌فرد و بسیار نادر، مشابه سایر موجودات اعماق دریا مانند اختاپوس غول‌پیکر است.به عقیده والدِرون، این ماهی بسیار شگفت‌انگیز است.

آیا این مارماهی نشانه فاجعه بود؟ چیزمن چنین فکری نمی‌کند: «آن روز به قدری زیبا بود که نمی‌توانست نشانۀ بدبختی باشد.»