برای مردمی که در حال لهشدن هستند از دربی نگویید!
داستان امروز، داستان دلار ۲۱۴هزار تومانی است. وقتی تابلوی صرافیها اعدادی را نشان میدهند که تا همین چند سال پیش حتی در کابوسهایمان هم نمیدیدیم، وقتی پدر خانواده برای تامین هزینههای اولیه زنده ماندن و نه زندگی کردن باید دو شیفت کار کند و باز هم شرمنده سفرهاش باشد، دربی چه معنایی پیدا میکند؟
توسعه ایرانی - آریا طاری: دربی ۱۰۷ پایتخت؟ دربی تهران؟ بیایید قبل از هر چیز به این ترکیب خندهدار و این کمدی سیاه و تلخ پوزخند بزنیم. اصلا مگر تهران دیگر دربی دارد؟ اینکه بگوییم دربی پایتخت قرار است در ورزشگاه نقش جهان اصفهان برگزار شود، خودش بهتنهایی بزرگترین و دردناکترین طنز این روزهای فوتبال ماست. ویترین فوتبال ایران، آن تکستارهای که در تاریکی مطلق این ورزش هنوز سوسو میزد، حالا به چنان روزگاری افتاده که مانند یک آواره بیخانمان، باید کاسه گدایی به دست بگیرد و از شهر قدس به اراک و حالا به اصفهان پناه ببرد. چه بر سر هویت این بازی آوردید؟ نمیدانیم آنهایی که تصمیمگیران این وضعیت هستند، شبها با وجدان آسوده میخوابند یا اصلا کلمهای به نام خجالت در دایره لغاتشان تعریف شده است یا نه؟ اما شما هویت این بازی را دقیقا در همان روزی کشتید که ورزشگاه آزادی را با آن عظمت و آن سکوهای سیمانی خاطرهانگیزش، از این مردم گرفتید.
رویای گمشده در شبهای آزادی
بیایید کمی به عقب برگردیم؛ به روزهایی که دربی فقط یک مسابقه ۹۰ دقیقهای نبود، بلکه یک رویداد ملی بود که نبض کشور را برای یک هفته در دست میگرفت. یادتان هست؟ یادتان هست مردم از روزها قبل تقویمها را علامت میزدند؟ یادتان هست جوانان و نوجوانانی که از دورترین شهرهای مرزی، از شمال و جنوب، با پساندازهای کارگری و پولتوجیبیهای جمعشدهشان به عشق همین یک بازی به تهران میآمدند؟
ما نسلی هستیم که گزارشهای شبانه برنامه ۹۰ را با پوست و استخوان به یاد داریم. دوربین عادل فردوسیپور که در سیاهی شب قبل از دربی، میان چادرهای مسافرتی برپا شده در بلوار غربی آزادی میچرخید. آدمهایی که لای پتوهای مسافرتی مچاله شده بودند، در سرمای استخوانسوز تهران از لیوانهای پلاستیکی چای داغ میخوردند و برای هم کری میخواندند. آنها روی چمنهای بیرون ورزشگاه میخوابیدند تا صبح فردا، با باز شدن درهای آهنی آزادی، دواندوان خود را به سکوها برسانند. آن چادرها، آن شبخوابیها، آن ساندویچهای سرد و آن بلیتهای کاغذی در دست دستفروشان، روح دربی تهران بود. شما این روح را از کالبد فوتبال بیرون کشیدید.
سوت پایان شوق؛ وقتی دردها از سکوها بزرگترند
اما بیایید با خودمان صادق باشیم. داستان امروز ما، فقط داستان چمن خراب و سکوهای در حال ریزش و آوارگی میان اراک و اصفهان نیست. دربی برای مردمی جذاب است که دغدغهشان فوتبال باشد، نه مردمی که زیر چرخدندههای بیرحم زندگی در حال لهشدن هستند. داستان امروز، داستان دلار ۲۱۴هزار تومانی است. وقتی تابلوی صرافیها اعدادی را نشان میدهند که تا همین چند سال پیش حتی در کابوسهایمان هم نمیدیدیم، وقتی پدر خانواده برای تامین هزینههای اولیه زنده ماندن و نه زندگی کردن باید دو شیفت کار کند و باز هم شرمنده سفرهاش باشد، دربی چه معنایی پیدا میکند؟
داستان، داستان تورم خردکنندهای است که انگار به یک هیولای سیریناپذیر تبدیل شده و قرار هم نیست به رگ غیرت هیچ مسئولی بر بخورد. مسئولانی که پشت شیشههای دودی ماشینهایشان، بیتفاوت از کنار مردمی عبور میکنند که هر روز فقیرتر، خستهتر و ناامیدتر میشوند. و از همه تلختر، داستان آن سایه شوم و سنگین جنگ است. سایهای که دوباره روی سر این شهر و این کشور پهن شد و نفسها را در سینه حبس کرد. وقتی شب را با اضطراب اخبار فوری و ترس از فردایی نامعلوم صبح میکنی، وقتی در گروههای خانوادگی به جای کریخوانی برای رنگهای آبی و قرمز، پیامهای نگرانکننده از وضعیت پروازها و پناهگاهها رد و بدل میشود، چه کسی حوصله دارد بداند دربی۱۰۷ قرار است در کدام شهر این نقشه برگزار شود؟
تهران دیگر دربی ندارد
شما فقط یک ورزشگاه را از فوتبال نگرفتید؛ شما شوق را از چشمهای این مردم ربودید. از یک طرف زمین و خانه را از دربی گرفتید و آن را به یک مسابقه بیروح تبعیدی در نقش جهان تبدیل کردید، و از طرف دیگر، با ساختن این شرایط اقتصادی و روانی، رمقی برای هوادار نگذاشتید که بخواهد حتی از پای تلویزیون پیگیر این کمدی باشد. گاهی فکر میکنیم همه اینها یک برنامهریزی دقیق بوده است. برنامهریزی برای اینکه فوتبال به همین نقطهای برسد که امروز ایستاده است؛ بیتفاوت، بیروح، بیصدا و خالی از هیجان. اگر اینطور است، باید به مسببان این وضعیت تبریک گفت. مبارکتان باشد! شما موفق شدید بزرگترین دلخوشی ارزانقیمت این مردم را به مسلخ ببرید. اما فقط یک چیز را در تاریخ ثبت کنید تا آیندگان بخوانند و بدانند؛ امروز، در شهریور ۱۴۰۵، با دلاری که مرز ۲۰۰هزار تومان را رد کرده و زیر سایه سنگین اضطراب، ما اعتراف میکنیم که پایتخت، دیگر دربی ندارد. دربی۱۰۷، تنها یک بازی تشریفاتی میان دو تیم آواره است در شهری دیگر. تهران مدتهاست که نه دربی دارد، نه دلخوشی و نه حوصلهای برای فریاد زدن.
نظر کاربران
دل خوش نیست دیگه
چه احمق هایی هستند اینهایی که با حقوق کارگری که میگیرند ، میرن بازی کسانی رو نگاه می کنند که لاستیک ماشینشون از درآمد یک سال تماشاگران بیشتره ...
عالی نوشتید. متشکر
کدام بخش مردم؟مردم خواهان تحریم، جنگ و کشتارهای امریکا؟
حیف کسی به توبگه ایرانی توهم یکی ازهمان وطن فروشای حرامزاده دادمیزدن عمو ترامپ درسته کشورمازخم خورده ازجنگ نابرابرقرارگرفته دگه شما وطن فروشا نمک به زخم مردم نپاشید اینشالله به امیدخدا ترامپ به زودی سقط میشه آرامش به کشورعزیزمون بازخواهد گشت اگرشماها بزارید
واقعا سریال برنامه های چرت صدا و سیما فوتبال چیه دیگه بسه همش حواس پرتی نفهمی کی پنجاه سالت شد
ببی و ترامپ طرفداراش رو هم داره له میکنه
وقتی خبر صبح را خوندم بچه 4ساله تو عروسی شهید شده یا 50 نفر مصدوم و 4 نفر کشته شدن واقعا چه دربی کی می خواهید این جنگ را تموم کنید چندتا زن وبچه مردم باید شهید بشن تا دست از این جنگ بردارید
جناب برترین ها شما بهتره سکوت کنید . هرچی بدبختی میکشیم به خاطر دولت محبوب خود شماست . پس دهنت رو ببند
پاسخ ها
جلیلی بود وضع بهتر بود ها؟
فوتبال درمانی همیشه روش کار اصلاح طلب هاست ، اینکارو دهه هفتاد خاتمی استارت زد، میگفتن تیم قرمز پایتخت کمی طرافدار بیشتر داره پس زمینه موفقیتشو فراهم کردن، و دهه نود و دولت روحانی اینکارو به اوج خودش رسوند
خطاب به کیان 24:احساس میکنم بعضی از کسانی که حرف شما رو میزنن برای آروم کردن خودشون هست تا به خاطر رأیی که به پزشکیان دادن ناراحت نباشن.از کجا میدونین اگر جلیلی بود وضع از الآن بدتر بود؟مگه بدتر از وضعیت الآن هم وجود داره؟مگه پیشگو هستین؟جلیلی برای تک تک کارها برنامه داشت.اما یه عده بدون داشتن آگاهی حرفهای بقیه رو تکرار کردن و تخریبش کردن.اینم نتیجه