استایل تماشاییِ نوید و دایانا روی فرش قرمز ونیز

سینمادیلی: امروز جشنواره فیلم ونیز، شاهد حضور نوید محمدزاده، دایانا حبیبی و وحید جلیلوند، عوامل فیلم «شب، داخلی، دیوار» بر روی فرش قرمز خود بود.

در خلاصه داستان فیلم آمده است؛ زندگی نابینایی به نام علی با ورود نابهنگام زنی متواری، آشفته می‌شود…

نوید محمدزاده، امیر آقایی، علیرضا کمالی، سعید داخ، با معرفی دایانا حبیبی و دانیال خیری‌خواه و جمعی از بازیگران و هنرجویان تئاتر بازیگران این فیلم هستند.

هفتاد و نهمین جشنواره فیلم ونیز قدیمی‌ترین جشنواره سینمایی جهان، از تاریخ ۳۱ آگوست تا ۱۰ سپتامبر (۹ تا ۱۹ شهریور) در ایتالیا در حال برگزاری است.

این فیلم سینمایی که سومین ساخته وحید جلیلوند پس از دو فیلم سینمایی «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» و «بدون تاریخ، بدون امضا» است، در بخش مسابقه اصلی جشنواره ونیز ۲۰۲۲ رونمایی می‌شود و با دیگر فیلم‌های این بخش به رقابت خواهد پرداخت.

در خلاصه داستانی که جشنواره ونیز از این فیلم سینمایی منتشر کرده است، چنین آمده است:

علی؛ مردی نابینا، در تلاش است تا خودکشی کند که در زمان انجام این کار، سرایدار ساختمانی که در آن زندگی می‌کند، او را متوقف می‌کند. در همین حین به او اطلاع می‌دهند که پلیس در جستجوی زنی است که فرار کرده و در جایی از ساختمان مخفی شده است. علی کم کم متوجه می‌شود که لیلا زن فراری داخل آپارتمانش است.

این زن در تظاهراتی شرکت کرده که منجر به هرج و مرج شده است، پلیس او را می‌گیرد و در هنگام بردنش به ماشین، زن پسر چهار ساله‌اش را گم می‌کند و همین امر موجب شوکه شدن او می‌شود.

رفته رفته، علی از لحاظ عاطفی به زن فراری (لیلا) وابسته می‌شود. او که مشتاق فرار از واقعیت است، کمک به لیلا به پناهگاهی در دنیای تخیل او تبدیل می‌شود.

وحید جلیلوند به عنوان کارگردان این فیلم سینمایی، در باره فیلم خود گفته است:

در سال ۲۰۱۸ در فایل صوتی شاعر معروف ایرانی خبر احیای امید از دست رفته مردم را شنیدم: « بدون امید، هرگز قدرت ایستادن را پیدا نمی کنیم… هوای تازه‌ای برای نفس کشیدن نداریم… دیگر زندگی برای زیستن وجود ندارد.»

از خودم پرسیدم چگونه می‌توانیم به مردمی که از بدبختی‌ها و ظلم زخمی شده‌اند، امید به ایستادن، نفس کشیدن و زندگی دوباره بدهیم. پاسخ این سؤال من در یک شعر بود: «تصور کنید دنیا در خواب است و هیچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد، تصور کن نان را از سفره بردارند و کلمات کتابی را از درختان شکوفا کنند و لبخند را از لبانمان بکَنند، با رویاهای ما چه خواهند کرد؟» و این آغاز «شب، داخلی، دیوار» بود.