قتل دو محبوب همیشگی مردم ایران در روز روشن

برترین‌ها: دو دلخوشی بزرگ مردم ایران به خاطر اتفاقاتی که در روزهای اخیر افتاده کاملا از اولویت مردم خارج شده‌اند، سینماها هفته‌هاست که اکران جدید نداشته‌اند و فوتبال هم که بدون تماشاچی و هیاهو در جریان است، گویی دو دلخوشی بزرگ یک مردم را درند در روز روشن به قتل می‌رسانند، اینجا بخش‌هایی از دو گزارش روزنامه هم‌میهن را اینجا آوردیم، یکی به قلم سپهر خرمی و دیگری به قلم رضا صائمی:

سپهر خرمی درباره اوضاع فاجعه‌بار فوتبال فارسی نوشته: طبق آمار، بیش از 500مسابقه در این سه‌سال در لیگ‌برتر ایران بدون حضور تماشاگر برگزار شده و فقط 13درصد بازی‌ها با تماشاگر محدود آغاز شده است.  در یک‌ماه اخیر، فوتبال ایران «رنگی بودن» خودش را از دست داده است. بازیکنان بعد از گلزنی، خوشحالی نمی‌کنند. مربیان با پیراهن مشکی و چهره‌ای درهم، کنار زمین حضور پیدا می‌کنند. مصاحبه‌های آن‌ها در نشست خبری اغلب درمورد فوتبال نیست و تمایلی به برگزاری نشست‌های خبری بلند ندارند. استوری تبلیغاتی بازیکنان که اتفاقا درآمد بالایی از این طریق برای‌شان داشت، به استوری‌های انتقادی و تسلیت‌های پیاپی تغییر یافته است. بستن مچ‌بند مشکی نیز به‌مدت دو‌هفته، چالش جدی‌ای برای سازمان لیگ و بسیاری از تیم‌ها ایجاد کرده بود. جواد نکونام، سرمربی تیم فوتبال فولاد خوزستان، هفته گذشته در نشست خبری اعلام کرد، بهتر است فوتبال ایران را تعطیل کنید چراکه هیچ‌کس بابت این فوتبال در شرایط فعلی خوشحالی نمی‌کند؛ نه بازیکنان خوشحال هستند، نه مربیان. همچنین اولویت مردم هم الان فوتبال نیست. سیاوش یزدانی، بازیکن استقلال به دلیل تولدی که برای سرمربی استقلال تدارک دیدند، به‌شدت به هم‌تیمی‌های خودش تاخت و به‌صورت موقت از استقلال کنار گذاشته شد. اتفاقاتی رخ می‌دهد که پیش‌تر حداقل فوتبالیست‌ها آن را تجربه نکرده بودند. انگیزه، فاکتوری است که حالا بین بازیکنان تیم‌ملی ایران پیش از شروع جام‌جهانی وجود ندارد. سایر کشورها (31تیم دیگر) با تدارک مناسب، لیگ‌های پرتماشاگر و انرژی‌مضاعف، راهی قطر می‌شوند اما فوتبال ایران با استرس ناشی از حذف زودهنگام پیش از شروع جام‌جهانی به دلیل درخواست دولت اوکراین از فیفا قرار دارد. همچنین بازیکنان فوتبال ایران از لیگی بدون تماشاگر، بدون خوشحالی گل، بدون مصاحبه و جو فوتبالی در بین اقشار جامعه، باید راهی مسابقاتی شوند که در حال حاضر اولویت مردمش نیست. این همان تعریف «فوتبالفارسی» است؛ ورزشی که دیگر برای مردم رنگی نیست.

رضا صائمی هم از مرگ سینمای فارسی نوشته: سینمای ایران دل به اکران پاییز سپرده بود تا در فصل طلایی اکران بتواند کمی جان بگیرد که با ناآرامی‌های اخیر از این حالت تعلیق هم عبور کرد و تا آستانه تعطیلی پیش رفت.  این گیشه کساد را وقتی با پیش‌بینی‌هایی از جشنواره فیلم فجر امسال می‌سنجیم، چشم‌انداز مأیوسی ترسیم می‌شود که تا حد اعلام مرگ سینمای ایران قابل حدس است.

مهم‌تر از همه حضور پررنگ فیلم‌های در حال ساخت در ژانر جنگ و دفاع مقدس، گواه بر آن است که نمی‌توان اکران پرمخاطب و پرفروشی در گیشه سال بعد سینمای ایران پیش‌بینی کرد. آن‌چه باید منتظرش باشیم یک سینمای فقیرو ورشکسته‌ای خواهد بود که تماشاگر نخواهد داشت. با این رویکردی که سازمان سینمایی در سیاست‌گذاری‌های مربوط به جشنواره فیلم در نظر گرفته، بدون شک نه‌تنها جشنواره‌ای بی‌رمق و سرد و صوری برگزار خواهد شد که مهم‌تر از آن سینمای ایران در خطر نابودی و مرگ قرار خواهد گرفت. سینمایی که حالا دو ماهی است که از مرز بیماری عبور کرده و در کما به‌سر می‌برد، با این سیاست‌ها و تدابیر به سمت مرگ پیش می‌رود.