دستاورد بزرگ دانشمندان درباره روند پیری

اکثر مردم دنیا باور دارند که جوانی قابل‌برگشت نیست، اما در مطالعه‌ای جدید، دانشمندان شرکت زیست‌فناوری بوستون لبز دریافته‌اند که کوری در موش‌ها با معکوس‌کردن فرایند پیری قابل‌درمان است و این موجودات می‌توانند از دیگر مزایای سلامتی در این روش درمانی بهره‌مند شوند. به باور آن‌ها پیری یک فرایند است که می‌توان آن را در زمان به عقب و جلو حرکت داد.

پژوهشگران در یک مطالعه جدید مدعی شده‌اند که با چیزی موسوم به ساعت پیری می‌توان فرایند سالخوردگی را متوقف کرد یا حتی سرعت آن را در بدن افزایش داد. «دیوید سینکلر» محقق ارشد این پژوهش می‌گوید بدن انسان نسخه پشتیبانی از جوانی خود را دارد که می‌توان از آن برای تحریک سلول‌ها به بازتولید استفاده کرد.

سینکلر مدعی است آنچه باعث پیری می‌شود، واردشدن آسیب به سلول‌ها نیست، بلکه عدم دسترسی آن‌ها به اطلاعات و ناتوانی در خوانش DNA اولیه است که باعث می‌شود سلول‌ها دیگر نتوانند به‌درستی عمل کنند. این مطالعه باور عمومی مبنی بر اینکه جهش‌های ژنتیکی باعث تضعیف DNA و پیری می‌شوند را زیر سؤال می‌برد. محققان درعوض می‌گویند پیری صرفاً بر اثر فقدان اطلاعات رخ می‌دهد.

محققان پیری را در موش‌ها معکوس کردند

دانشمندان بوستون لبز در آزمایش روی موش‌ها توانستند بدون نیاز به جهش ژنتیکی، حرکت پیری را تغییر دهند. آن‌ها از ترکیبی از سلول‌های پوست انسان، سلول‌های بنیادی ساختند و آن‌ها را به چشم کور موش‌ها وارد کردند. این کار نه‌تنها باعث بازیابی قابلیت بینایی آن‌ها شد، بلکه توانمندی‌های مغز، ماهیچه‌ها و کلیه را هم تا حد زیادی به سطح سنین جوانی این موجودات برگرداند.

سینکلر می‌گوید اگر بتوانیم سلول‌ها را برای خواندن صحیح اطلاعات ژنوم در بدن انسان تحریک کنیم، احتمالاً می‌توانیم قابلیت جوانی را به سلول‌ها برگردانیم. این فرایند در حالت عادی تحت تأثیر آلودگی و فعالیت‌هایی مثل مصرف دخانیات، رژیم‌های غذایی ناسالم یا کمبود خواب است.

این پژوهشگر که استاد ژنتیک دانشکده پزشکی هاروارد و مدیر مشترک مرکز تحقیقات زیست‌شناسی و پیری پل اف. گلن است، می‌گوید آن‌ها توانسته‌اند با همین روش سلول موش‌ها را چندین‌بار تغییر دهند و فرایند پیری را معکوس کنند. درنتیجه، حالا می‌خواهند به‌سراغ آزمایش روی نخستی‌ها بروند. بااین‌حال، به آزمایش‌های بیشتری نیاز است تا تحقیقات روی انسان‌ها شروع شود. نتایج پژوهش حاضر در مجله Cell منتشر شده است.