فرق بین ولنتاین و پخت نذری در ایران چیست؟

اعتماد: فرهاد قنبری کانال خود نوشت: یکی از ویژگی های جامعه به شدت مصرفی امروز ما، تبدیل شدن هر امر غیرمادی و معنوی به کالایی قابل مصرف و خرید و فروش است.

ویژگی اصلی کالای مصرفی هم قابل قیمت گذاری بودن تمام آن کالاهاست. 

در جامعه مصرفی ما برای دیندار بودن نیازی به کسب فضائل دینی نیست، بلکه می توان با یک دیگ پلو و قیمه در شب عاشورا یا اربعین، دین و بهشت را خرید. و یا اینکه به همراه همسر راهی مکه شده و با خرید برچسب حاجی و دادن یک ولیمه خوب در رستوران گرانقیمت به تمام نیازهای معنوی خود پاسخ داد. و یا روش بی دردسرتر و راحتر را انتخاب کرد و با گذاشتن یک چک چند میلیون تومانی کف دست مداح هیات یا تعذیه خوان محل، تمام نقصان ها و کمبودهای معنوی و دینی یک سال خود را جبران کرد و پس از فوت هم وصیت کرد که فلان فرد خوش صدا را اجیر نمایند که هر هفته سر قبر حاضر شده و قرآن بخواند و به معتمد محل هم بسپارند که در ازای دستمزدی خوب فردی را برای گرفتن روزه و نمازهای اجابت نشده، استخدام نماید. 

در چنین زیست جهان تجاری شده و بازاری یکی دیگر از کالاهای دیگر قابل خرید و فروش «عشق» است. در این بازار مکاره و پر از فریبی که به نام عشق به راه افتاده است، دیگر "لرزش دل و دست" و "پیچ مو" و "خم کمان ابرو" و "ناوک مژگان" و "نرگس مست" و امثالهم نیست که خطوط عشق را ترسیم می کند.

در این جهان دیگر عشق با وفاداری و پیوند قلبی و صداقت یار تعریف نمی شود. حالا عشق به مانند سایر نیازهای بشری متاعی قابل خرید و فروش است و هر کس بر اساس دارایی و حساب بانکیش چرتکه انداخته و راهی بازار خرید عشق می شود. عشق در جامعه امروز ما با شغل و درآمد و مدل خودرو و مسکن و تیپ و لباس و ساعت و گوشی مارک دار گره خورده است. 

والنتاین به مانند «نظام مد» یکی از نمادهای جامعه مصرفی است تا از این طریق هم سرمایه داری با ایجاد ابژه نیاز کالاهای مازاد خود را به کالای مصرفی تبدیل کرده و به فروش حداکثری برساند و هم سوژه های تهی از "هنر عشق" برای خود سرگرمی جدیدی را خلق نمایند. در والنتاین دیگر مهر و محبت و صداقت و علاقه نیست که مرزهای عشق را ترسیم می کند، بلکه این نوع کالاها و قیمت کالاهای رو و بدل شده است که مرزهای علاقه را رنگ می بخشد.

ارزش کادوی والنتاین را نه لرزش قلب ها و جوشش احساسات بلکه "بدنها" ترسیم می کنند. والنتاین تجارت «بدن خوش تراش» در مقابل کادوی گران قیمت است. در این تجارت دیگر میزان علاقه یا تعهد طرف معامله مهم نیست و فقط مناسبات اقتصادی است که مرزهای تعهد و عشق را ترسیم می کند. [و چه بسا که چه کادو دهنده و چه دریافت کننده آن، نیک می دانند که از کسی که هدیه عشق دریافت می کنند با افراد مختلف دیگری هم رابطه دارد، ولی این مسئله هم با گرانقیمت تر شدن هدیه والنتاین کاملا قابل رفع و رجوع و فراموشی است] در این شکل از رابطه تجاری شده هر کالای مصرفی اعم از کادوی تولد و عید و والنتاین و سفر و ویلا و تفریح و خودرو است که عشق را معنی می کند

منطق مصرفی والنتاین وجه غالب تمام روابط عاشقانه امروز است. در روابط عاشقانه طرفین از همان لحظه خواستگاری تمام هوش و ذکاوت اقتصادی خود را به کار می گیرند و با حساب و کتاب درآمد و پول و خانه و خودرو و اموال پدر و.. یکدیگر و میزان سکه هایی که قرار است رد و بدل شود هزینه و فایده خود را محاسبه کرده و "کالایی به نام همسر" را معامله می کنند و گاهی هم پس از مدتی از این معامله احساس غبن و ضرر کرده و معامله را به هم می زنند..