محبوب‌ترین مکان جوانان تهرانی در وضعیت قرمز!

برترین‌ها: اخیرا چندین کافه در تهران به علت عدم رعایت حجاب، پلمب شده.  از جمله این کافه ها که کاربران در توییتر اشاره کرده‌اند: کافه آپ‌آرت‌مان، کافه دل، کافه تایپ و چند کافه دیگر در ایرانشهر است. که البته این محله معمولا محل تجمع جوانان بود و گاهی از حیث پرطرفدار بودن و ترافیکی که ایجاد می‌کرد منجر به مسدود شدن مسیر میشد. برخی شایعات در فضای مجازی وجود دارد که با برخی از این کافه ها قبل از پلمب به شکل تندی برخورد شده. کلا این موضوع پلمپ کافه‌ها خیلی در شبکه‌های اجتماعی جنجال به پا کرده و از بد حادثه به علت ادبیات اعتراضی متن‌های منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی از انتشار آن معذوریم اما در مطلب زیر تلاش کردیم آن چه که قابل انتشار هست را بیان کنیم.

این مسئله پلمب کافه ها دست مایه‌ی یادداشت مهدی یزدانی خرم (روزنامه نگار) شده:

 صحنه‌ای که آشنا شده. بلوک‌های سیمانی مقابلِ کافه‌ها. به این می‌توان برگه‌ی پلمپ را که مدام چسبانده و بعد برداشته می‌شود اضافه کرد. بهانه هم به‌وفور. مالیات، کاربری تجاری، حجاب، شئونات و انواع دلایلی که یک‌شبه از زمین سبز شدند. این وضعیت «شرم‌آور» است. حالا سال‌هاست که کافه از مکانی لوکس تبدیل شده به جایی که در زیست روزمره‌ی بسیاری نقش دارد. در یک دهه‌ی گذشته کافه‌ها و امثالهم تکه‌های امنی شدند برای زیستن در این روزگار ناآرام.‌ اگر حتا تا اواخر دهه‌ی هشتاد هم «کافه‌نشینی» و «قهوه‌نوشی» مختص قشری خاص تلقی می‌شد و حتا در گفتمانِ فرهنگی حاکمیت به آن طعنه زده می‌شد حالا هم انواع کافه‌ها در بسیاری شهرها پا گرفته‌اند و جالب‌تر این‌که انبوه‌کافه‌هایی در مراکز وابسته یا نزدیک به حاکمیت ساخته و افتتاح شد که در آن‌ها «قهوه» سفارش می‌گیرند! این روزها حمله‌ی کسانی که در دورانِ پساکرونا ماسک می‌زنند به کافه‌ها و مراکز تجمع آدم‌هایی که دیگر مثل سابق نمی‌شوند مکرر شده. آیا کسی با این رفتار برخورد می‌کند؟ شرم‌آور است این رفتار. شرم‌آور. مخدوش‌کردنِ دل‌خوشی‌های کوچک، شغل آدم‌ها و اصولن «نفهمیدن» کسب‌و‌کار ایشان است. خاموش‌کردنِ چراغ را رویه کرده‌اند. این جامعه عوض شده. و فارغ از خوش‌آمد و بدآمد شمایان و اصلن خود من «راه» خودش را می‌رود. شاید یاد خیلی نیاید ولی من یادم است که اگر زمانی یک مغازه صدای موسیقی داشت چه برخوردی با او می‌شد؟ چه شد؟ شهرها غرق آوازند. اگر زنی بعد هشت شب در خیابان‌ها بود چشم‌ها گرد می‌شدند اینک خیابان و زنان. حالا حکایت کاغذهای پلمپ و بلوک‌های بدسرنوشتی‌ست که سنگ‌قبرِ آرزوی کسانی می‌شوند که فقط به «توقیف» می‌اندیشند. کاش از رویه را کنار بگذارند کسانی که برای‌اش خود را به آب و آتش می‌زنند. چه میل‌تان باشد، چه نباشد بسیاری از مردم و نسل‌های تازه مقیمان کافه‌های‌اند. در آن‌ها کار می‌کنند، استراحت، می‌نویسند یا وقت می‌گذرانند. به گمان‌ام فهمیدنِ این واقعیت به قدری ساده است که فقط آن‌که خودش را پشت بلوک پنهان کرده آن را نمی‌فهد. کاش گوش شنوا و عقلی پیدا شود که بعد این همه داغ و رنج و هول بفهمد «ما نیز مردمی هستیم». امروز صحنه‌های بلوک‌آجین‌کردنِ کافه‌ی آپ‌آرتمان، پلمپ کافه‌ی تایپ و تلاش آدم‌ها برای رسیدن به کتاب‌فروشی «دی» من را خجالت‌زده کرد. از آن بدتر وانت‌های شهرداری که کمین کرده‌اند تا کسی این وضع را مخدوش نکند مضحک و کودکانه هستند. بس کنید...

یکی از کاربران به اسم ساینی، عکس هایی از کافه تایپ، بعد از پلمب شدن منتشر کرده که نصب پرچم جمهوری اسلامی ایران توجه برانگیز شده.

«الف، الف» هم خاطره ای از ایرانشهر داشت: جمعه هفته پیش بود که توی کافه های ایرانشهر جا واسه سوزن انداختن نبود و فضاشم خیلی باز بود گفتم خیلی عجیبه اگه این شرایط باقی بمونه امروز خبر اومد کافه تایپ رو پلمب کردن.

محمدرضا ناراحت بود: من همیشه یه گاردی مقابل کافه تایپ و اتمسفرش داشتم و با اینکه اون سمت زیاد کافه می‌رم، انتخابم نبوده هیچ‌وقت. ولی خب با اتفاقی که افتاد، حالا با دلایلی که مهم‌تر از هر چیز دیگه‌ایه، قطعاً از این به بعد انتخاب‌هام فرق خواهد کرد.