چرا امارات قسر در می‌رود؟

مازیار آقازاده در عصر ایران نوشت: عادت کرده ایم به یک روند ثابت بیش از ۳ دهه ای؛ عادت کرده ایم به اینکه هر سال دو یا سه نوبت در بیانیه نشست های داخلی و یا خارجی (با شرکای خارجی) شورای همکاری خلیج فارس، بندی مربوط به ادعای امارات متحده عربی بر جزایر سه گانه ایرانی در خلیج فارس (تنب بزرگ و کوچک و بوموسا) به میان آید؛ وزارت خارجه اعتراض کند و مطبوعات و رسانه ها و چهره های سیاسی و مقامات کشورمان واکنش نشان دهند و محکوم کنند تا نشست دیگر و بیانیه دیگر و باز این چرخه معیوب همچنان طی ۳ دهه گذشته ادامه پیدا کرده و ما جز محکومیت این بیانیه ها که به طور مستقیم حاکمیت ملی ما بر تمامیت ارضی مان را هدف گرفته، کار دیگری نمی کنیم.

امارات در میان 15 کشور همسایه و همجوار ما تنها کشوری است که علیه بخشی از خاک کشور ما ادعا و چشم طمع دارد و این در حالی است که همین کشور بزرگ ترین شریک تجاری ما در میان 15 کشور همسایه و همجوار ماست!

ما عادت کرده ایم به اینکه بر سر ادعای امارات بر جزایر سه گانه مان، با طرف های ثالث بجنگیم. اتحادیه اروپا را محکوم کنیم که چرا پای بیانیه را امضا کرده و به چین بتازیم که چرا با امضایش از ادعای امارات اعلام حمایت کرده و روسیه را نکوهش کنیم که چرا چنین کرده و یا آمریکا و... اما برای یک بار هم که شده از خودمان نپرسیم که ریشه این فتنه که دولت امارات متحده عربی است، چرا باید بزرگ ترین شریک تجاری ما در منطقه باشد؟

از زمانی که دولت امارات سیاست گنجاندن بندی مربوط به ادعایش بر جزایر ایرانی خلیج فارس را در بیانیه های شورای همکاری خلیج فارس و اتحادیه عرب و... را در پیش گرفته بیش از 3 دهه می گذرد و ما به جای اینکه تنها کشور دارای ادعا بر تمامیت ارضی مان را به عقب رانده و با سیاست ها و گام هایی این ادعا و چشم طمع او را کور کنیم، بخش عمده ای از تجارت دریایی کشورمان را به آن کشور گره زده و از درهم امارات برای تبادلات تجاری خارجی مان استفاده می کنیم!

آیا 30 سال زمان کمی بوده که ما در این سیاست بازنگری کرده و اقتصادمان را به تنها کشوری که رسما و علنا روی تمامیت ارضی ما ادعای زیاده خواهانه دارد، گره نزنیم؟

به جای دادن بیانیه های تکراری و محکوم کردن کشورهای ثالث بابت امضا زدن بر بیانیه های نوشته شده از سوی دولت ابوظبی، که البته در جای خود باید انجام شود، اما آیا همین محکومیت طرف های ثالث کافی است؟ و وقتی که ما تنها به محکومیت لفظی طرف های ثالث و بیانیه امضا شده اکتفا کرده و در عوض روابط تجاری خود را با امارات روز به روز پرحجم تر کرده ایم، در واقع هزینه این زیاده طلبی را برای ابوظبی یه صفر نرسانده ایم؟

آیا این درست است که بزرگ ترین شریک تجاری ما پس از چین با حجم تجارت بیش از 24 میلیارد دلار دولتی باشد که روی سرزمین ما چشم طمع دارد؟

آیا طی 3 دهه گذشته نمی توانستیم درهم امارات را با ارز دیگری از همین منطقه که با دولت آن پیوندهای تاریخی و روابط حسنه ای داشته ایم، جایگزین کنیم و آیا طول سواحل ما در کرانه خلیج فارس و دریای عمان و مکران کم است که باید 30 درصد از حجم تجارت دریایی ما ابتدا به دوبی برود و از آنجا صادرات مجدد به ایران بشود؟

شاید برخی بگویند ضرورت دور زدن تحریم ها باعث آن شده، اما مگر 3 دهه زمان کمی بوده تا ما ظرفیت بنادر تجاری مان را افزایش دهیم و یا بنادر کشورهای دیگری را در منطقه جایگزین دوبی کنیم؟

در این شلختگی و پریشانی سیاستی از دولت های اصلاح طلب و اصولگرا در 3 دهه گذشته سهیم بوده اند؛ وگرنه نباید و نمی بایست امروز "تنها کشور همجوار دارای ادعا روی تمامیت ارضی مان "  بزرگ ترین شریک تجاری ما هم باشد.