خودرویی که قرار بود «رانندگی اتمی» را امکان‌پذیر کند

فرادید: در سال ۱۹۴۵، نشریه «عصر اتمی» درباره امکان استفاده از نیروی اتمی در اشیاء روزمره نوشت و آینده‌ای را پیش‌بینی کرد که در آن سوخت‌های فسیلی منسوخ می‌شوند و جای خود را به این انرژی تازه می‌دهند.

در آن زمان، گلن تی سیبورگ، که ریاست کمیسیون انرژی اتمی را بر عهده داشت، استفاده از انرژی هسته‌ای را برای تامین انرژی قلب‌های مصنوعی پیشنهاد کرد. در همین حال، دیوید دیتز، روزنامه‌نگار علم، اتومبیل‌هایی را تصور می‌کرد که با استفاده از یک گوی انرژی اتمی کار می‌کردند که بزرگ‌تر از یک قرص ویتامین نبود.

عبارت آینده اتمی در لاس وگاس نوادا، که نام مستعار «شهر اتمی» را یدک می‌کشید بیشتر شنیده می‌شد. گردشگران به لاس‌وگاس هجوم می‌آوردند تا در «میهمانی‌های بمب سپیده‌دم» در دهه ۱۹۵۰ در طول ۱۰۰ آزمایش هسته‌ای در سایت آزمایش نوادا شرکت کنند.

در سال 1957، شرکت فوردموتور به این جریان علمی و فرهنگی پیوست و تلاش کرد تا نمایی از آینده اتمی خودروسازی را ارائه کند. حاصل این تلاش، یک ماکت کوچک از فورد نوکلئون بود؛ یک خودروی مفهومی که قرار بود موتور اتمی داشته باشد.

این خودرو دارای یک کپسول نیروی حاوی یک هستۀ رادیواکتیو بود که بین دو بازوی متحرک معلق بود. ایدۀ اصلی این بود که این رآکتور از شکافت اورانیوم برای تبدیل آب به بخار پرفشار استفاده کند و نیروی بخار به مجموعه‌ای از توربین‌ها منتقل شود تا نیروی حرکت خودرو را تامین کند. همچنین ورودی‌های هوا در سقف در نظر گرفته شده بودند که هوا را به سیستم خنک کننده راکتور برسانند.

بر اساس تخمین‌های فورد، نوکلئون می‌توانست بیش از 5000 مایل (بسته به اندازه هسته) پیش از شارژ مجدد در یک ایستگاه اختصاصی با نصب یک هسته جدید، طی کند. به علاوه قرار بود مالک نوکلئون بتواند انتخاب‌های متعددی از انواع هسته داشته باشد؛ مانند یک مدل کم مصرف یا یک مدل با عملکرد بالا.

محفظه سرنشین دارای یک جلوپنجره یک تکه براق و شیشه عقب ترکیبی بود. در برخی از مدل‌های مفهومی، باله‌های دم دوتایی نیز وجود داشت که احتمالاً از داستان‌های علمی تخیلی دهه 1950 الهام گرفته شده بودند.

طبق بیانیه مطبوعاتی منتشر شده توسط فورد در آن زمان: «خودروهایی مانند نوکلئون میزان انجام تحقیقات آینده‌نگرانه در شرکت فورد موتور را نشان می‌دهند».