داستان اشتباه سعید جلیلی از یک مستشار آمریکایی!

خبرآنلاین: جلیلی وقتی درباره حجاب زنان ایرانی صحبت می‌کرد، به خاطرات مورگان شوستر اشاره کرد و گفت: «مورگان شوستر ۱۰۰ سال پیش ۱۱ ماه در ایران بوده و از عظمت زنان محجبه و مسلمان می گوید و در کتاب خودش می‌نویسد باید به عزت زن محجبه ایرانی درود بفرستیم.»

سعید جلیلی در مناظره سوم روایتی را از مستشار آمریکایی نقل کرد که بررسی ها نشان می دهد این نقل قول ناقص است.

 سعید جلیلی نامزد انتخابات ریاست جمهوری در مناظره امشب که با موضوع فرهنگی و اجتماعی برگزار شد، به نقل قولی از مورگان شوستر مستشار آمریکایی درباره زنان محجبه ایرانی اشاره کرد.

جلیلی وقتی درباره حجاب زنان ایرانی صحبت می‌کرد، به خاطرات مورگان شوستر اشاره کرد و گفت: «مورگان شوستر ۱۰۰ سال پیش ۱۱ ماه در ایران بوده و از عظمت زنان محجبه و مسلمان می گوید و در کتاب خودش می‌نویسد باید به عزت زن محجبه ایرانی درود بفرستیم.»

منظور جلیلی، کتاب «اختناق در ایران» است که به خاطرات شوستر در ایران می‌پردازد. اما او مدت زمانی که شوستر در ایران بوده را به اشتباه ۱۱ ماه گفت؛ در حالی که طبق کتاب اختناق در ایران، او ۸ ماه در ایران به عنوان مستشار اقتصادی بوده که نهایتا با دستور روس‌ها از ایران اخراج شد.

اما جلیلی تنها به نقل قول درباره «زن محجبه ایرانی» پرداخته و ماجرایی که شوستر به زن محجبه ایران درود می‌فرستد، مربوط به مبارزه آنها برای آزادی است و ربطی به حفظ حجاب ندارد؛ چرا که بعد از این درود، شوستر به سنت‌های جامعه حمله می‌کند.

شوستر نوشته است: «رئیس مجلس پذیرفت که که با نمایندگانی از جانب زنان صحبت کند. در سرسرا با آنها ملاقات کرد و این مادران و همسران و دختران خانه‌نشین برای اینکه او و همکارانش در عزم آنها تردید نکنند، تپانچه‌ها را نشانش دادند و قسم خوردند که اگر مجلس از وظیفه حفظ آزادی و شرف ملک و ملت ایران کوتاه بیاید با دست خود، شوهران و پسرانشان را می‌کشند و خود را هم در کنار آنها هلاک می‌کنند.

هرچند مزدوران روس یکی دو هفته بعد در کودتایی مجلس را نابود کردند، مجلس بدون ننگ وطن‌فروشی از میان رفت.

آیا جا ندارد بر عزت زن محجبه ایران درود بفرستیم؟ زنی که همچنان اسیر سنت‌های دست‌وپاگیراست، زنی که هنوز بازیچه میل و هوش مردان است، زنی که از همه فرصت‌های احصیل متناسب با آرمان‌های امروزی محروم است، زنی که هنوز پاییده می‌شود و تودهنی می‌خورد و رانده می‌شود؛ با این همه از جام آزادی‌خواهی سیر می‌نوشد و سهم خود را به وطنش ادا می‌کند.»