آقای سهراب پورناظری، برادر کمی کمتر خودخواه باش

مجله موسیقی بیلبورد – بهمن‌ بابازاده: علیرغم تعطیلی مقطعی اجراها در ایران، انتقادها از کنسرت نمایش «سیصد» همچنان ادامه دارد و در این بین ابعاد جدیدی از حواشی این اجرا در حال انتشار است.

عدم دعوت از رسانه ها و بایکوتِ منتقدین برای حضور در این اجرا، عملا بن بستِ بزرگی را پیش روی خالقان این نمایش بوجود آورده و به نظر می رسد «نداشتن استراتژی رسانه ای» و «فرار از نقد و بازخواست شدن»، رویکردِ قطعی و غیرقابل تغییر عوامل و دست اندرکاران این نمایش پربازیگر است.

نمایشی که هنوز با گذشت بیش از یک هفته از آغاز اجراهای آن، هیچ عکس و تصویری از آن منتشر نشده و هیچ رسانه ای برای تماشای آن دعوت نشده است. پیش تر، کنار رفتن خودخواسته یکی از روزنامه نگاران سرشناس حوزه موسیقی از سمت «مشاور رسانه ای» این پروژه، گمانه زنی ها درباره اختلافات درونی و تلاش برای مخفی کردن این حواشی را بیشتر و بیشتر کرد تا سرانجام همه آن اخبار به واقعیت تبدیل شود.

اصرارِ برادران پورناظری در تمامیت خواهی این پروژه با حذف همه عوامل موثر در دوره های قبلی، آغاز شد. همایون شجریان از حضور در «سیصد» انصراف داد و نام «رضا بهرام» مورد سوء استفاده تبلیغاتی قرار گرفت. سهراب پورناظری خواننده و آهنگساز در سایه برای «سیصد» (در دور اول اجرا) شد و حالا در سال 1403 او دیگر خواننده در سایه نیست و «تنها خواننده سیصد است» که قرار است جاه طلبی هایش را تکرار و تکرار کند. اصرار برای معرفی شدن در قامت یک خواننده و «نقد نشدن» از سوی رسانه ها، این مسیر را هموارتر کرده تا ضعف ها و تمام نقاط تاریک این نمایش در همان لوکیشن اجرا، مخفی بماند.

حامی مالی این نمایش هم در تقابلی عجیب با رسانه ها، معتقد است چنین اجرای پربازیگری نیاز به رسانه ها ندارد و «خودش میفروشد!». تاکیدی تلخ به اولویت های تجاری در اثری که پیش تر نمادی از یک پروژه فرهنگی معرفی شد و مسیر مهمی را آغاز کرده بود.

خبرگزاری ایسنا صبح امروز در گزارشی با تیتر «چرا «سیصد» از آن سوی بام افتاد؟!»، نوشته: «تا لحظه اجرای پروژه، نه نام کارگردان برای علاقمندان به تئاتر مشخص بود و نه خواننده آن و مسئولیت تهیه‌کنندگی کار هم در دقیقه نود، از فردی به فردی دیگر منتقل شد! دوری جستن از فضای رسانه ـ همان‌طور که برخی از روزنامه‌نگاران موسیقی درباره کیفیت این اجرا (سیصد) شرح داده‌اند ـ پروژه‌ها را به دوری جستن از ذره‌بین نقد و شفاف‌سازی متهم کرده و اینکه در این شرایط می‌توان در آرامش به بلیت‌فروشی‌ ادامه داد.

در ادامه این گزارش آمده: «پروژه‌هایی همچون «سیصد» عمدتا در معرض اتهام‌هایی چون «تجاری بودن صرف» هستند و کمتر کارشناس موسیقی بر این باور است که این دست کارها به طور مشخص با اهداف فرهنگی و هنری تولید می‌شوند. درحقیقت پروژه‌های این چنینی با به‌کارگیری سلبریتی‌ها، قصد جذب حداکثری مخاطب را دارند؛ چهره‌هایی که البته گاه به دلیل نداشتن زمان کافی برای تمرین یا برخوردار نبودن از توانایی کافی برای حضور در یک پروژه ترکیب شده با موسیقی، در نهایت زمینه‌های شکست یک پروژه را هم فراهم می‌کنند.»

حالا به نظر می‌رسید در دور جدید اجراهای این نمایش هم رویه بایکوت رسانه ها با توجه به ضعف های بزرگ و غیرقابل ترمیم، ادامه داشته باشد. رویه ای که بیشتر و بیشتر «سیصد» را به سمت «یک آلودگی صوتی» پیش می برد و انتقادها و حملات را چندبرابر خواهد کرد.