ضعف جغرافیای اسراییل در برابر وحدت سرزمینی و اتحاد میهنی ایرانیان

فواد شمس در عصر ایران نوشت: در تجاوز اسراییل به ایران یک واقعیت بزرگ دوباره آشکار شد؛ این که «جغرافیا» همچنان تعیین کننده‌ترین عامل در نبردهاست و هیچ دشمنی نباید به صرف فناوری خود را از واقعیت‌های جغرافیایی بی‌نیاز بداند و البته جغرافیا همراه مردمان و باشندگان آن سرزمین.

 دیدیم و می‌بینیم که سرزمین وسیع ایران با مردم متحد چگونه می‌توانند هر دشمنی را شکست دهند و تنها باید وحدت سرزمینی و اتحاد میهنی خود را حفظ کرد و اگر بخواهیم با واقع‌بینی ژئوپلتیکی به مسئله نگاه کنیم نباید اسیر بزرگ نمایی تبلیغاتی رسانه‌ای شد و مراقب باشیم کوچک‌نمایی و کم اهمیت جلوه دادن هم ما را دچار خطای محاسباتی نکند.

برای تحلیل باید از جغرافیا کمک گرفت؛ عمق استراتژیک جغرافیایی در داخل سرزمین یعنی وجود امکان‌های بسیار برای مانور نظامی و حتی غیرنظامی و محافظت از جمعیت و مردم. عمق استراتژیک خارجی نیز ایجاد فاصله بین دشمن و سرزمینی است که باید از آن دفاع شود. اسراییل با وجود همه اشغال‌گری‌ها با ضعف عمق استراتژیک به ویژه در جمعیت، جغرافیا و صنایع مواجه است. ‌ایران ما اما به دلیل وسعت و جمعیت و نوع رفتار مردمان در این زمینه مزیت نسبی دارد. 

 فلات کوهستانی ایران؛ گنبد صخره‌ای

وسعت و وحدت سرزمینی ایران در امتداد تاریخی همواره از تمدن ایرانی در مقابل هر مهاجم خارجی‌یی دفاع کرده. به گواه تاریخ البته به ایران ضرباتی وارد آمده اما توانسته هزاران سال هسته مرکزی تمدنی و سرزمینی خود را با تکیه بر همین عمق سرزمینی متلکی بر فلات کوهستانی‌ حفظ کند. در نبرد جاری هم وسعت و وحدت سرزمینی ایران همچنان بزرگ‌ترین سد دفاعی تاریخی میهن ماست و همین هم امروز در برابر اسراییل و و کارفرمایان آن -آمریکا و ناتو - از ایران محافظت می‌کند.  

موجودیتی بی‌ریشه و بی‌عمق

طرف مقابل اما جدای آن که ریشه تاریخی و مشروعیت سیاسی ندارد از یک مشکل بزرگ دیگر هم رنج می‌برد. جغرافیایی که آن را در اختیار دارد نه در داخل و نه در خارج از عمق استراتژیک برخوردار نیست. همچنین از لحاظ جمعیتی  با بحران مواجه است. جمعیت اعلامی‌شان بیش از ۹ میلیون نفر است با احتساب اعرابی که دل‌بستگی‌یی به حکومت ندارند. از نظر جغرافیایی هم بیشترین عرض مرز‌های آن تنها ۱۳۷ کیلومتر و در باریک‌ترین نقطه تنها ۱۵ کیلومتر است.

نیمی از جمعیت و اکثر مراکز صنعتی، تجاری و اجتماعی آن نیز در یک نوار ساحلی باریک ۱۰۰ کیلومتری متمرکز شده‌اند. این نقطه ضعف باعث شده صنایع و زیرساخت‌های نظامی به راحتی در دست‌رس باشد. همچنین ۵۵ درصد از قلمرو سرزمین‌های در اختیارشان را صحرای نقب تشکیل داده که نه می‌توان جمعیتی در آن مستقر کرد و نه تأسیساتی.

 اسرائیل در تنگنای ژئوپلتیکی

 جمعیت کم، قلمرو ارضی اندک و تمرکز صنایع نظامی در یک باریکه کوچک ساحلی مهم‌ترین ضعف‌های عمق استراتژیک داخلی  اسراییل است و از این رو  شهرک‌ها و صنایع داخلی آن در معرض آسیب‌پذیری جدی قرار دارند و نه تنها در جنگ طولانی مدت با ایران برخوردار از نیروهای مسلح سازمان یافته که در مقابله با نیرو‌های چریکی فلسطینی یا حوثی‌های  یمن و حزب‌الله لبنان هم دچار چالش جدی می‌شوند. در نظر داشته باشیم بیش از ۸٠ درصد اسرائیلی‌ها در منطقه‌ای به فاصله ١٢٠ کیلومتری از سواحل حیفا و اشدود سکونت دارند؛ مناطقی که اکنون کاملا زیر ضربه است. 

طی هفته گذشته حتی تل آویو پایتخت بار‌ها مورد اصابت موشک‌ قرار گرفته و  «حیفا» و بندر ایلات هم  تبدیل به هدف تمرینی حوثی‌های یمن شده‌اند. به زبان ساده کل مساحت اسراییل به راحتی زیر برد موشک‌هاست. نبود کوه‌های بلند و ناهمواری‌های سطحی و غیر سطحی جغرافیایی آنان شدیدا آسیب‌پذیر کرده است. حال تصور کنید روزی حمایت همه‌جانبه آمریکا و متحدان ناتویی دیگر هم نباشد.‌ ایران اما جغرافیای وسیعی دارد و به این راحتی‌ها کاملا زیر ضرب نمی‌رود.  

ایران یک کشور بسیار وسیع با ده‌ها کلان‌شهر و جغرافیایی بسیار متنوع است که خود به خود آمادگی دفاعی فراوانی به ایران می‌دهد.‌ وقتی مردم تهران احساس نگرانی کردند سریعا بقیه شهرهای ایران پذیرای مرکزنشینان شدند و تهران اندکی خلوت شد و دفاع از آن آسان‌تر و همه مردم هم با هر گرایش و عقیده‌ با هم متحد شدند. 

اسراییل بازنده جنگ نهایی

فارغ از ادبیات رسمی و ایدیولوژیک و با نگاهی غیرشعاری و واقع‌بینانه هم به استناد واقعیت های گفته شده اسراییل نمی‌تواند به این وضعیت ادامه دهد. همچنین بدون حمایت تام و تمام آمریکا و ناتو و دو جین کشور غربی دیگر هم نمی‌تواند در یک جنگ تمام عیار از پس ایران برآید. در انتها بگذارید اعتراف را از زبان سیاست‌مداران خودشان که برخلاف نتانیاهو خُرده خِرَدی دارند بخوانیم.

 آویگدور لیبرمن وزیر جنگ پیشین اسرائیل به این ضعف ذاتی معترف است: «ایران ۷۴ بار از ما بزرگتر و جمعیت آن ۹ برابر ماست. در اسراییل همه چیز در مرکز متراکم است، اما در ایران فاصله دو کلان‌شهر تهران و مشهد ۹۰۰ کیلومتر است. وضعیت ما با ایران کاملا متفاوت است!»