جوانان ایرانی بيکار چه می کنند؟

روزنامه ابتکار: موضوع اشتغال جوانان در ايران طي دوره هاي گذشته همواره مسئله چالش سازي بوده است. براساس آمارهاي رسمي مرکز آمار، نرخ بيکاري کشور در سال گذشته معادل ۱۰.۴ درصد بوده که اين رقم براي جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله معادل ۲۴ درصد است.

اين در حالي است که شمار بيکاران در فصل بهار، دو ميليون و ۵۳۰ هزار نفر بوده که در فصل تابستان به دو ميليون و ۲۵۷ هزار نفر کاهش يافته است.بررسي نرخ بيکاري جوانان۱۵ تا ۲۴ ساله حاکي از آن است که ۲۲ درصد از جمعيت فعال اين گروه سني بيکار بوده اند. اين شاخص در بين زنان نسبت به مردان و در نقاط شهري نسبت به نقاط روستايي بيش تر بوده است.

روند تغييرات نرخ بيکاري جوانان۱۵ تا ۲۴ ساله کل کشور نشان مي‌دهد اين شاخص نسبت به فصل مشابه در سال گذشته ۱ درصد و نسبت به فصل بهار ۱ و نه دهم درصد کاهش يافته است.همچنين نرخ بيکاري جوانان ۱۵ تا ۲۹ ساله نيز حاکي از آن است که ۲۲ درصد از جمعيت ۲۹- ۱۵ ساله بيکار بوده اند. اين شاخص در بين زنان نسبت به مردان و در نقاط شهري نسبت به نقاط روستايي بيش تر بوده است.

بررسي روند تغييرات نرخ بيکاري جوانان ۱۵ تا ۲۹ ساله نشان مي‌دهد که اين شاخص نيز نسبت به فصل مشابه در سال گذشته ۹ دهم درصد و نسبت به فصل بهار ۲ درصد کاهش پيدا کرده است.اگر بخواهيم نرخ بيکاري جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله را در شهرها معيار قرار دهيم، وضعيت بسيار بدتر است و اين نرخ به ۲۸.۲ درصد مي‌رسد.

با در نظر گرفتن سهم غيرقابل انکار دو بخش صنعت و خدمات در توسعه اقتصادي و از آنجا که عمده اشتغال صنعت و خدمات در شهرها محقق مي‌شود، مي‌توان به ناکارآمدي سياست گذاري هاي کشور در خصوص اشتغال جوانان در شهرها به طور خاص و کل کشور به طور عام پي برد.نرخ بيکاري ۲۴ درصدي جوانان کشور، ۲۴ درصد از جواناني را نشان مي‌دهد که نقشي در توليد اقتصاد کشور ندارند.

اين نرخ تعداد زيادي از جوانان را معرفي مي‌کند که در بازه زماني دبستان تا دانشگاه، چه از سمت دولت و چه از سمت خانوار سرمايه گذاري کلاني روي آنها انجام شده، اما اين سرمايه گذاري امروز به هدر رفته است. بدتر آن که به دليل مهيا نبودن شرايط کار، بخشي از اين جوانان به کشورهاي ديگر براي زندگي بهتر و کار مهاجرت کرده اند.

امروز ضمن گسترده شدن سطح بيکاري، شاهد ابتلاي اقشار تحصيلکرده به اين بيماري هستيم. اقشاري که دامنه تحصيلات عالي ندارند آمادگي پذيرش بسياري از مشاغل را دارند، اما افرادي که تحصيلات دانشگاهي دارند توقعات و انتظارات بيشتري از پذيرش نوع شغل دارند و اين مسئله به تشديد شرايط بيکاري دامن مي‌زند.طبق برآوردهاي صورت گرفته، رشد تشکيل سرمايه کشورمان در سال ۹۱ منفي بوده و در سال ۹۲ تنها ۱.۳ درصد رشد داشته است.

بنابراين چگونه مي‌توان انتظار داشت با اين حجم اندک سرمايه گذاري، شغلي براي جوانان در کشور فراهم شود.اما موضوع ديگري که در ميان است بحث کم تخصصي يا بعضا بي تخصصي نيروي کار است. اغلب جوانان جوياي کار، تخصص قابلي که ياراي کمک رساني به کارفرمايان را داشته باشد، ندارند که اين موضوع تا حد زيادي متاثر از آموزش نامطلوب نظام پرورشي کشور است.

کم توجهي و عدم سرمايه گذاري در مزيت هاي نسبي کشور مانند کشاورزي زمينه مهاجرت بسياري از جوانان را از روستاها به شهرها و در جهت پيدا کردن شغل به وجود آورده که اين مسئله ضمن برهم زدن توزيع جمعيتي شهرها و روستاها و تشديد بيکاري در شهرها، وضعيت توليد در روستاها را به مخاطره انداخته است.