شغلی تازه که در بالاشهر تهران مُد شده است

چند ثانیه-نسترن ماهور: روزگاری حیوانات جایگاه خاص خودشان را داشتند. سگ و گربه‌ها در طبیعت زندگیشان را می‌کردند و طبق غریزه‌شان پیش می‌رفتند. اما انسان مدرن برای رهایی از تنهایی و خلاهای عاطفی، یا شاید هم نشان دادن جلوه‌ای از متفاوت بودن با شعار «با حیوانات مهربان باشیم» تمام معادلات را برهم زد! 

حالا در آپارتمان‌ها هم از واحد بغلی صدای پارس سگ می‌آید! سگ‌هایی که یک روز به جای آنکه از آنها مانند نوزاد مراقبت شود و لای پر قو زندگی کنند نگهبان خانه و باغ و گله بودند! قدرتی که زیردست انسان‌ها کم کم رو به افول رفت!

خوب که نگاه کنیم تهران، شهری که هر روز چهره‌ای تازه از سبک زندگی به نمایش می‌گذارد، حالا شاهد پدیده‌ای به‌نام «چوپانی مدرن» است. نه در دشت و صحرا، که در خیابان‌های پر رفت‌وآمد شمال و مرکز شهر.

کارگرها و سرایدارها صبح و عصر، به‌جای جاروی حیاط یا تعمیر شیر آب، بند چند سگ گران‌قیمت را در دست می‌گیرند و به خیابان می‌زنند. این حیوانات نه همراهان صمیمی یک خانواده، که بیشتر نشانه‌ای از نمایش ثروت و طبقه اجتماعی صاحبان‌شان‌اند؛ ویترینی متحرک که قرار است نگاه‌ها را به خود جلب کند.

برای برخی، این کار به شغلی تازه تبدیل شده؛ ماهانه حق‌الزحمه‌ای می‌گیرند تا «سگ‌گردانی» کنند. اما حاصل ماجرا اغلب چیزی جز صحنه‌های شلوغ و ناهنجار در پیاده‌روها نیست: سگ‌هایی که گاهی به رهگذران هجوم می‌آورند، کودکان را می‌ترسانند یا صدای اعتراض مردم را بلند می‌کنند. 

اگر معترض هم باشید برچسب عقب مانده به شما می‌خورد که نه تنها حامی حیوانات نیستید، بلکه از روزگار خود هم دور افتاده‌اید! آدم‌ها به جای یاد گرفتن زبان ارتباط با یکدیگر حالا مشغول یاد دادن اصول انسانی به سگ‌ها هستند و با هر پیشرفت از این موضوع، بطرز غیرقابل توصیفی شاد می‌شوند! صفحات اینستاگرام پر است از مشغله این افراد برای آموزش به سگ‌هایشان! 

از آن‌سو، خود حیوانات نیز اسیر این چرخه‌اند؛ بدون توجه به نیازهای طبیعی‌شان، از خانه‌ای به خانه دیگر می‌روند، در ساعات محدود بیرون آورده می‌شوند و بیشتر به یک وسیله نمایشی شبیه‌اند تا موجودی زنده با حق زندگی. حیواناتی که اگر یک روز گم شوند راه بقایشان را از خاطر برده‌اند و هر اتفاقی ممکن است برایشان بیفتد.

«چوپانی مدرن» شاید برای عده‌ای منبع درآمد باشد و برای عده‌ای دیگر فرصتی برای نمایش، اما در نهایت چهره‌ای متناقض از تهران امروز را به نمایش می‌گذارد: شهری که حتی پیاده‌روهایش تبدیل به صحنه رقابت‌های طبقاتی شده است.