وقتی حس عادی بودن زندگی از سبد خانوار حذف شد

نگار صالحی در چندثانیه نوشت: به ظاهر فقط یک سال گذشته، اما چیزهایی که در این یک سال از زندگی مردم حذف شده، بیشتر از چند قلم کالا و چند عدد روی کاغذ است.

اگر کسی فقط به آمار نگاه کند، می‌گوید تورم بالا رفت، قدرت خرید پایین آمد و تمام. اما در زندگی واقعی، تورم با پاک‌کن سراغ عددها نمی‌رود؛ سراغ چیزهایی می‌رود که روزگاری بی‌فکر می‌خریدیم و حالا برای انتخاب‌شان باید چند بار در ذهن‌مان حساب و کتاب کنیم.

سال قبل، شاید هنوز می‌شد وسط خرید، یک بستنی هم برای دل بچه برداشت. امسال همان بستنی هم حساب‌وکتاب دارد. تنقلات آرام‌آرام از سبد بیرون رفتند؛ چیپس، پفک، بیسکویت، آبمیوه پاکتی. بعد نوبت خوشی‌های خوردنی رسید؛ پیتزای آخر ماه، کباب بیرون، قهوه بعد از کار. خیلی‌ها حالا فقط از خاطره بیرون غذا خوردن حرف می‌زنند، نه از برنامه‌اش.سفره هم آرام‌آرام شکل دیگری گرفت.

برنج ایرانی جایش را به برنج مخلوط و هندی داد، گوشت قرمز شد مهمان گاه‌به‌گاه، مرغ شد ستون اصلی سفره و تخم‌مرغ از صبحانه رسید به ناهار و شام. میوه از «همیشه روی میز» رسید به «گاهی در هفته» و لبنیات پرچرب جایش را به گزینه‌های ارزان‌تر داد.

اما ماجرا فقط به خوراکی‌ها ختم نشد.

سفر از برنامه سالانه خیلی از خانواده‌ها حذف شد و به رؤیایی برای «شاید بعداً» تبدیل شد. تعویض ماشین از یک تصمیم معمولی رسید به آرزویی دور، و برای خیلی‌ها، حتی نگه داشتن همان خودروی قدیمی هم سخت‌تر شد. 

اجاره‌خانه دیگر فقط یک هزینه ماهانه نیست؛ به یکی از اصلی‌ترین میدان‌های عقب‌نشینی خانواده‌ها تبدیل شده: خانه‌های کوچک‌تر، محله‌های دورتر و ودیعه‌هایی که هر سال سنگین‌تر از قبل روی دوش خانواده می‌افتد.

در بعضی خانه‌ها، حتی کلاس زبان، شنا یا موسیقی بچه‌ها هم قربانی چند کیسه بیشتر مواد غذایی شد. یعنی حذف فقط از سبد خرید شروع نشد؛ از سبد فرصت‌ها، تفریح، آموزش و آسودگی هم ادامه پیدا کرد.

از فروردین پارسال تا امسال، فقط چند قلم از سبد خانوار حذف نشد؛ بخشی از حس عادی بودن زندگی حذف شد.