پشت‌پرده سَر دادن برخی شعارها در تجمعات شبانه

روزنامه فرهیختگان نوشت: آسیب‌شناسی تجمعات شبانه خیابان به نحوه رویکرد و عملکرد «برخی اهل سیاست» در برابر «خیابان مردم» برمی‌گردد و این آسیب‌شناسی، فقط قصه نقد نیست، قصه برخی غصه‌هاست.

برخی مدعیان سیاست‌بلدی، خیابان خاص خود را دارند. برای برخی‌ها حضور مردم در خیابان فرصتی شد تا امر قبیله خود را به نام «حرف ملت مبعوث» بیان کنند. فرمول واحدی هم داشتند که همین یگانگی نشان می‌دهد با یک اتفاق سازمان‌یافته روبه‌رو بودیم و هستیم. این جماعت در طول روز در فضای مجازی تحلیل‌های جهت‌دار به ذهن مردم وارد می‌کردند و بر مبنای همان تحلیل‌های جهت‌دار که تأمین‌کننده منویات جریان سیاسی خود بود، شعارهای سازمانی و سیاسی طرح می‌کردند و با معرفی آن شعارها به نام خواسته‌های انقلابی و منویات رهبری شهید و رهبری فعلی، عملاً هم به مردم دروغ گفتند و هم آنها را ابزار اهداف سیاسی خود کردند.

اخیراً هم با ربودن عنوان ملت مبعوث شده در قالب «شبکه‌های پایداری ملت مبعوث» امر غیررسمی و تلویحی مصادره خیابان را رسمی کرده‌اند!

تلاش شد تا خیابان را از جمهوری اسلامی جدا کنند و هویتی جمعی را که برای حمایت از جمهوری اسلامی در برابر دشمن خارجی و اپوزیسیون برانداز به خیابان آمد و تحسین متواضعانه مسئولان جمهوری اسلامی را با خود همراه کرد، در برابر خود جمهوری اسلامی قرار دهند. اینگونه شد که در مواردی، موضع خیابان را به‌جای علیه خارج، علیه داخل کردند؛ علیه داخلی که در رقابت‌های سیاسی مقابل آنها بودند. حتی با گفتن از تنهایی خیابان و رسانه نداشتن خیابان، غیریت‌سازی و دوقطبی‌سازی را کلید زدند و تلاش کردند نقش مدعی‌العموم خود خوانده را برای خیابان ایفا کنند.

نتیجه مصادره فقط همین‌ها نیست، آنچه روی می‌دهد کوچک‌سازی و محدودسازی خیابان به‌جای تکثر و جذب حداکثری است و در عمل به‌جای هسته‌ سخت 90 میلیونی و دفاع 90 میلیون نفری که در پیام حضرت آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای به مناسبت روز خلیج فارس نمود داشت، فقط یک قبیله خاص باقی می‌ماند. روشن است که تقلیل جمعیت مدافع ایران از یک ملت به یک جمع حامی جریان سیاسی خاص، نه به سود ایران است و نه مبتنی بر عقل سیاست‌ورز؛ و با منویات هر سه رهبر انقلاب اسلامی هم منافات دارد.

از سویی خیابان برای حمایت از تصمیمات نظام بود؛ اما تلاش کردند خیابان، جای نظام تصمیم بگیرد و نامش را مطالبه گذاشتند، گرچه قرار خیابان بر مطالبه در هنگامه جنگ نبود؛ اما همان مطالبه را هم رعایت نکردند و در عمل، اعمال فشار را به‌جای مطالبه‌ مشفقانه قالب کردند، آن هم بر مبنای تحلیل‌هایی که مبنای درست و شاید حتی صادقانه‌ای نداشتند.

در کنار این زیاده‌کاری، کم‌کاری جریان سیاسی دیگری را شاهد بودیم. جریانی که همواره فخر پایگاه اجتماعی خود را می‌فروخت؛ اما در این 60 روز، نه آنکه از آن جریان کسی در خیابان نبود، بلکه آن جریان نتوانست آنها را با هویت سیاسی مدنظر خود به خیابان بیاورد و هر کسی هم از آنان آمد، خودجوش به خیابان آمد. جریانی که در اعتراضات یا آشوب‌های خیابانی اصالت را به مردم کف خیابان می‌داد، در این 60 روز از مردم و کف خیابان جا ماند و نتوانست همراهی مناسبی با پایگاه اجتماعی خود و توده‌های مردمی نشان دهد.

مردم آنگونه که رهبر شهید فرمودند، بعثت خویش را دریافتند و اجرایی کردند، کاش اهل سیاست اجازه دهند مردم در خیابانِ ملت باقی بمانند و آنها را به خیابانِ سیاست نکشانند. جدال‌های سیاسی و قبیله‌ای را به خیابان ملت نبرند و از میان مردمی که برای ایران، برای جمهوری اسلامی و برای ولی‌فقیه به خیابان آمده‌اند، یارکشی سیاسی نکنند.