یکی از مرموزترین پروژه‌های هوایی آلمانِ هیتلری

عصر ایران: Messerschmitt Me ۳۲۹ یکی از پروژه های پیشرفته شرکت مسرشمیت در سال های پایانی جنگ جهانی دوم بود. این هواگرد به عنوان یک جنگنده سنگین و هواگرد تهاجمی برای جانشینی احتمالی Me ۴۱۰ طراحی شد، اما هیچ گاه به تولید انبوه یا خدمت عملیاتی نرسید.

Me ۳۲۹ از طرح بال پرنده بهره می برد که در زمان خود بسیار پیشرفته به شمار می رفت. خلبان و ناوبر در کنار یکدیگر و زیر یک کابین حبابی بزرگ قرار می گرفتند و برای دفاع از بخش عقب نیز یک مسلسل کنترل از راه دور در دم در نظر گرفته شده بود. با وجود این ویژگی های مدرن، برتری عملکرد آن نسبت به Me ۴۱۰ چندان چشمگیر نبود و به همین دلیل پروژه در اولویت پایین تری قرار گرفت.

بر اساس برآوردها، این هواگرد قرار بود ۲ خدمه داشته باشد، طول آن ۷.۷۱۵ متر و دهانه بال آن ۱۷.۵ متر باشد. وزن برخاست به حدود ۱۲۱۵۰ کیلوگرم می رسید و نیروی پیشران آن توسط ۲ موتور Daimler-Benz DB ۶۰۳G تامین می شد که هر کدام ۱۷۴۵ اسب بخار قدرت تولید می کردند. بیشینه سرعت پیش بینی شده ۶۸۵ کیلومتر بر ساعت، برد پروازی ۲۵۲۰ کیلومتر و سقف پرواز ۱۲۵۰۰ متر بود.

تسلیحات پیش بینی شده شامل ۲ توپ ۲۰ میلی متری MG ۱۵۱/۲۰، چهار توپ ۳۰ میلی متری MK ۱۰۸، یک توپ MK ۱۱۴ در دماغه و یک توپ ۲۰ میلی متری MG ۱۵۱/۲۰ با قابلیت شلیک به عقب بود. همچنین امکان حمل تا ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب در محفظه داخلی برای آن در نظر گرفته شده بود.

در زمستان ۱۹۴۴-۱۹۴۵ یک نمونه نمایشی در ابعاد واقعی یا یک گلایدر آزمایشی برای بررسی طرح ساخته شد، اما منابع تاریخی درباره میزان تکمیل آن اتفاق نظر ندارند. با نزدیک شدن پایان جنگ، پروژه متوقف شد و هیچ نمونه عملیاتی از Me ۳۲۹ به پرواز درنیامد.