عتیقه‌ های ایرانی در خانه آرام گرفتند

خبرگزاری ایسنا: ساعت ۹ شب ۴ دی ماه هواپیمای "ایران‌ایر" با پرواز مستقیم از فرودگاه "بروکسل" بلژیک بر زمین فرودگاه مهرآباد نشست تا ۱۳ جعبه شامل ۳۴۹ قلم شی تاریخی ایران را که حدود ۵۰ سال پیش به طور غیرقانونی از کشور خارج شده بود را به خانه‌ی اصلی‌اش برگرداند.

در سال ۱۳۴۴ یک خانم فرانسوی به نام« وولف کاریوس» پس از ازدواج با یک فرد ایرانی به نام پروفسور ملکی و با گرفتن ملیت ایرانی، از طریق یک دیپلمات بلژیکی، از اقوام نامبرده (ملکی) ۳۴۹ قلم شی و آثار باستانی کشف شده از ناحیه «خوروین» متعلق به ۳۰۰۰ تا ۳۵۰۰ سال قبل را که توسط دو باستان‌شناس ایرانی و خارجی کاوش شده بود،‌ را به مرور از کشور خارج کرد اما پس از این‌که دولت ایران از وجود این اشیای عتیقه در موزه‌ی «سنکانتر» در شهر بروکسل بلژیک مطلع شد، در سال ۱۳۶۰ در محاکم بلژیک طرح دعوی کرد و هر چند چند بار در این شکایت بازنده بود، اما در نهایت موفق به بازگرداندن این اشیای قدیمی و ارزشمند از بلژیک به ایران شد.

و شب گذشته (پنج‌شنبه ۴ دی ماه) بالاخره این آثار تاریخی در قالب یک پرواز چارتر و با هزینه‌ای معادل ۲۰۰ هزار دلار به ایران رسیدند، در این پرواز سه نفر از کارشناسان سازمان «یحیی نقی‌زاده مدیر کل حقوقی سازمان میراث فرهنگی »،‌«محمدرضا زاهدی کارشناس اداره کل موزه‌ها» و «علی‌اکبر اسماعیل‌آبادی ذی‌حساب و مدیر کل امورمالی سازمان میراث فرهنگی » که از پنج روز گذشته برای انجام اقدامات مورد نیاز به دستور رئیس سازمان میراث فرهنگی به بلژیک رفته بودند نیز به ایران بازگشتند.

با نشستن هواپیمای ایران‌ایر بر زمین، مسعود سلطانی‌فر معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و معاونان وی که در فرودگاه مهرآباد حضور داشتند، مراحل انتقال آثار را پیگیری کرد و سپس این ۱۳ جعبه با حضور سلطانی‌فر، خبرنگاران، رئیس موزه‌ی ملی ایران، مسئول امین‌اموال موزه‌ی ملی ایران و کادر حفاظت از پرواز و مسئولان یگان حفاظت سازمان میراث فرهنگی و گردشگری آثار به داخل یک کامیون حمل‌بار منتقل شد که در حین انجام این کار مسئولان میراث فرهنگی خوشحالی خود را با دست‌زدن نشان دادند،‌ سپس آثار با اسکورت پلیس به موزه‌ی ملی ایران منتقل شدند.

سلطانی‌فر در فرودگاه مهرآباد در جمع خبرنگاران این موفقیت را حاصل ۳۳ تلاش و پیگیری مسئولان سازمان میراث فرهنگی و نیز کارشناسان حقوقی و اساتید حقوق بین‌الملل در مرکز امور حقوقی بین المللی و شعبه پاریس مرکز دانست و آن را به همه‌ی مردم ایران تبریک گفت.

او در ادامه با اشاره‌ای کوتاه درباره‌ی اقدامات انجام شده توسط مسئولان متولی بازپس‌گیری این آثار تاریخی از بلژیک اظهار کرد:‌ از این ۳۴۹ قلم شی که متعلق به منطقه‌ی «خوروین» ساوجبلاغ است،‌ ۲۲۱ قلم شی سفالی و ۱۲۸قلم شی برنزی است که امروز پس از ۳۳ سال کشمکش توانستیم مالکیت ایران را بر آن‌ها به اثبات برسانیم.

وی همچنین با تاکید براین‌که از سال‌های گذشته ۲۲۸ قلم شی دیگر که از محوطه‌ی خوروین کشف شده‌اند در موزه‌ی ملی نگه‌داری می‌شوند، قدمت این‌آثار را حدود ۳۰۰۰ تا ۳۵۰۰ سال قبل دانست و تاکید کرد: این مجموعه، یک مجموعه‌ی بسیار نفیس است که برای بررسی در اختیار باستان شناسان قرار می‌گیرد.

معاون رئیس جمهور همچنین اظهار کرد: سازمان میراث فرهنگی و گردشگری تلاش می‌کند تا در روزهای آینده به فوریت و با رعایت جنبه‌های ایمنی و حفاظتی با برگزاری نمایشگاهی، این آثار را در معرض دید عموم قرار دهد.

سلطانی‌فر در پاسخ به این پرسش که با توجه به پیروزی حقوقی کنونی توسط سازمان میراث فرهنگی؛ آیا می‌توان به واسطه‌ی این حکم به دنبال سایر اشیای ایرانی که به طور غیرقانونی به کشورهای دیگر برده شده‌اند، بود؟ گفت:‌ در حال حاضر دو پرونده‌ دیگر در محاکم مختلف مانند آمریکا و اروپا داریم، که درباره‌ی آن‌ها احکامی در یکی دو سال گذشته صادر شده اما اکثرا آن‌ها به نفع ما بوده‌اند.

او پرونده‌ی الواح هخامنشی در آمریکا را یکی از این پرونده‌ها دانست و افزود:‌ مدعیانی که ارتباط چندانی با این پرونده نداشتند اما احکامی در محاکم غربی علیه ما داشتند، تقاضای توقیف این الواح را دارند، اما خوشبختانه با حضور جدی و قدرتمندانه‌ی ایران، توانسته‌ایم تا کنون دو مرحله از این ادعاها را رد کنیم و اکنون مراحل نهایی آن هستیم.

وی پرونده‌ی «چغامیش» در اروپا را پرونده‌ی دیگری دانست که در حال نزدیک شدن به مراحل نهایی دادگاه‌ها است.

او همچنین درباره‌ی ارزش‌گذاری آثار تاریخی «خوروین» اظهار کرد: آن‌ها قابل ارزش‌گذاری نیستند، امکان این‌که به این زودی‌ها بتوانیم روی آن‌ها قیمت‌گذاری کنیم وجود ندارد.

سلطانی‌فر در ادامه در پاسخ به این پرسش که تاریخ‌گذاری این آثار بر چه اساسی بوده است؟ نیز گفت:‌ مطالعاتی که در آن منطقه انجام شده بود، این اطلاعات را به ما داد و نشان‌دهنده‌ی تعلق این اشیا به همان دوره یعنی اواخر هزاره‌ی دوم و اوایل هزاره‌ی اول قبل از میلاد، از سوی دیگر اشیا توسط کارشناسان مختلف که بعدا آن‌جا نظارت داشته‌اند، همچنین کارشناسان و باستان‌شناسان خارجی که این منطقه را بررسی کرده‌اند، این قدمت را تایید کرده‌اند.