کاسبان تحریم چه کسانی هستند؟

حسین راغفر در روزنامه آرمان نوشت: توافق هسته‌ای فرصتی تاریخی برای اقتصاد کشور فراهم کرده است. ایران در ۳۶ سال پس از انقلاب اسلامی تحریم‌های گوناگونی را تجربه کرده است که تحریم‌های هسته‌ای عمق و گستردگی بیشتری نسبت به تمام آنها داشت.

در این دوره حضور شرکت‌های خارجی عملا در کشور امکان‌پذیر نبود و برای تامین بسیاری از کالاهای مصرفی خود مجبور به واردات از طریق دوبی و قطر بودیم.

طبیعتا در اثر این تحریم‌ها، کشورهایی مثل امارات و قطر به کشورهای واسطه برای انتقال کالاهای موردنیاز تبدیل شدند. این تحریم‌ها در واقع موجب رونق و شکوفایی اقتصادی چنین کشورهایی بود.

در واقع ما شاهد آن بودیم که تحریم‌ها، اماکن بعضا توسعه‌نیافته مثل دوبی را متحول کردند و سود سرشاری نصیب دولت‌های آنها نمودند. همچنین در این ۳۶سال تعداد بسیاری از ایرانی‌ها به مناطقی مثل دوبی رفتند و مراکز واردات و صادرات ایجاد کردند تا از این طریق بتوانند با واسطه به ایران کالا منتقل کنند. آنان در این فرآیندها سودهای افسانه‌ای و هنگفتی به جیب زدند.

چنین افرادی با انحصارهایی که ریشه آنها در داخل کشور بوده است از فضای تحریم‌ها بیشترین بهره‌برداری را داشتند و طبیعی است که درحال حاضر با رفع تحریم‌ها و حضور بنگاه‌های خارجی در کشور بیشترین آسیب را خواهند دید.

لذا آنها در این شرایط اتهامات مختلفی را در جهت حضور بنگاه‌های خارجی وارد کنند. این افراد فریاد سر می‌دهند که ضرورتی برای ورود بنگاه‌های خارجی به کشور وجود ندارد.

این درحالی است که می‌توان نمایندگی‌های بنگاه‌های خارجی را در کشور داشته باشیم و از این طریق قادر خواهیم بود به کشور کالا وارد کنیم. چه بسا در بسیاری از موارد، این کالاها در داخل کشور تولید خواهند شد که خود می‌تواند منجر به اشتغالزایی در داخل شود. این کالاها حتی می‌تواند برای صادرات به کشورهای مجاور مورد استفاده قرار گیرد.

ایران موقعیتی استثنایی و منحصر‌به‌فرد دارد که این فرصت می‌تواند توسط شرکت‌های بزرگ خارجی برای تولید و صادرات کالا به بازار بزرگ کشورهای منطقه ایجاد شود. در کشورهای حاشیه‌ای ایران بالغ بر ۴۰۰میلیون نفر جمعیت وجود دارد که ایران می‌تواند مرکز تولید بسیاری از کالاهای موردنیاز آنها باشد و حضور شرکت‌های بزرگ خارجی در ایران می‌تواند چنین فرصتی را نه‌تنها برای اشتغال چندین میلیون جوان کشور بلکه برای توسعه صنعتی کشور مهیاتر از گذشته کند.

همچنین به کاهش هزینه‌های معاملاتی و رفع انحصار‌های موجود و شبه‌انحصارهای فعلی بینجامد. در ضمن به کاهش هزینه‌های زندگی مردم و افزایش سطح درآمد ملی کمک خواهد کرد. همه اینها مشروط به این است که دولت برای استفاده از این فرصت پیش آمده و فضای بسیار مثبت به وجود آمده برنامه مناسبی داشته باشد.