هنر خوشنويسي در مرز انحطاط

با اينکه خوشنويسي از جمله هنرهايي محسوب مي شود که مسير تاريخي اش همواره در خاموشي است اما امروزه به دليل نبود تبليغات و معرفي صحيح درمرز خاموشي و انحطاط قرار گرفته است. به طوري که بسياري از هنرمندان خوشنويس که در ميانه راه قرار گرفته اند از داشتن فضا و انگيزه کافي براي ادامه فعاليت بازمانده اند. اين درحالي است که هنرمندان اين رشته جهت ارتقا و آموزش نيازمند تدابير مديريتي کلان هستند.

طبق گفته کارشناسان و پيشکوستان خوشنويسي ايران با اينکه مخاطب اصلي خوشنويسي خود هنرمند است و يک هنر پر سر و صدا و متکي به تبليغات نيست اما اين شيوه از هنر درشرايط جامعه و برخورداري هر چه بهتر نيازمند معرفي شايسته و تجديد نظراست.


غلامحسين اميرخاني هنرمند پيشکسوت خوشنويسي ايران ضمن بيان اين مطلب گفت: با اينکه ۲۵۰ شعبه در تمام ايران درزمينه آموزش خوشنويسي وجود دارد و بين ۳۰ تا ۴۰ هزار نفردرسال در مراکز مختلف و مراحل خوشنويسي انجمن خوشنويسان آموزش مي بيند و مورد امتحان قرار مي گيرند اما هم اکنون فضا و شرايط ايجاب مي کند تا حداقل خبرنامه و روابط عمومي مناسب و قوي وجود داشته باشد تا اين جريان قوي و تاريخي و ارزشمند را معرفي کند.

وي با اشاره به جايگاه بازارداخلي خوشنويسي ادامه داد: به طور کلي يک دسته به عنوان کلکسيونر، علاقمند هستند آثار نفيس را جمع آوري مي کنند.دسته اي ديگر براي خريد و فروش اين کار رو انجام مي دهند. بخشي نيز نيازهاي ادارات و سازمان ها را برطرف مي کند. اما مسئله اي که بسيار حائز اهميت است ارائه راهکار و تدابير اساسي در مديريت کلان است به طوري که هنرمنداني که در ميانه راه هستند بايد بيش از ۳ دهه فعاليت کنند تا تبديل به استادکارماهرشوند بنابراين ايجاد انگيزه و حمايت هاي ويژه کمک شاياني براي پيشبرد اهداف و فعاليت اين قشر از هنرمندان خواهد شد.

غلامحسين اميرخاني با بيان اينکه ذات اين هنر در سلوک و خاموشي و حرکت درعمق است اما درشرايط کنوني بايد در عرصه گفت و گو و معرفي شدن به جامعه نقش پررنگي داشته باشد افزود: درواقع بسياري از هنرهاي ملي درشرق به گونه اي است که خيلي با معرفي کردن و تبليغات سروکاري ندارد و کساني که در اين مسير قرار دارند به طور کلي کاروان خوشنويسي بايد دائم در جهت رشد خود تلاشش را به گونه اي تنظيم کند که تربيت کننده باشد اگر بخواهيم در يک جمله کوتاه اين موقعيت را تعريف کنيم اساس و اصالت تاريخي اش در تربيت هنرمند است که خود ش را اعتلا ببخشد به طوري که تربيت و رشد و ممارست آن نيازمند قدم گذاشتن به عرصه هاي اجتماعي است. چرا که اگر غير از اين باشد اين هنر رو به فراموشي مي رود.

منبع : خبرگزاری میراث فرهنگی