کودکی هنوز در «پرویز» زنده است

خبرگزاری ایسنا: یک سال از بروز عارضه مغزی «پرویز کلانتری» گذشت؛ اتفاق تلخی که جامعه هنرهای تجسمی ایران را از وجود گرم تصویرگر محبوب و شوخ‌طبع خاطره‌های دهه‌ی ۶۰ محروم کرده است.

یک سال پیش بود که پرویز کلانتری - هنرمند پیشکسوت نقاشی و تصویرگری - به‌دلیل عارضه‌ی مغزی به بیمارستان منتقل و در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شد. ۱۰ روز پس از این اتفاق، چند لخته خون در قلب کلانتری گرفتگی ایجاد کرد و روند درمان و بستری شدنش در بیمارستان طولانی‌تر شد.

پس از به ثبات رسیدن وضعیت او، با نظر پزشکان معالج، به خانه منتقل و قرار شد، مراقبت و پرستاری از این هنرمند در خانه‌اش ادامه یابد. با گذشت یک سال از این اتفاق و بستری شدن کلانتری در خانه‌اش، هنوز وضعیت این هنرمند تغییر نکرده و ثابت مانده است.

کلانتری هنرمندی است که نقاشی‌هایش در کتاب‌های درسی، در خاطر بسیاری از ایرانی‌ها مانده است. او تصویرگر داستان‌های آشنای «روباه و زاغ»، «حسنک کجایی؟»، «کوکب خانم» و «دهقان فداکار» برای بچه‌های دهه‌ی ۶۰ است. او به‌جز نقاشی و تصویرگری، داستان‌نویسی و روزنامه‌نگاری را نیز تجربه کرده و فعالیت‌های هنری مختلفی را در کارنامه‌اش به ثبت رسانده است.

این هنرمند متولد سال ۱۳۱۰ و دانش‌آموخته‌ی دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. مدیریت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، شرکت در نمایشگاه‌های گروهی و انفرادی متعدد در داخل و خارج از ایران و انتشار چند مجموعه داستان، بخشی از فعالیت‌های کلانتری است. همچنین یکی از آثارش در فهرست تمبرهای ویژه‌ی سازمان ملل به چاپ رسیده و تابلوی مشهور «شهر ایرانی» او در مقر سازمان ملل در نایروبی قرار دارد.

فرح یوسفی - همسر پرویز کلانتری - درباره‌ی ویژگی‌های شخصیتی این هنرمند اظهار کرد: هنوز هم وقتی کسی برای دیدن پرویز می‌آید، او با وجود وضعیتی که دارد با چشمانی مهربان و صورتی پر از لبخند به او نگاه می‌کند. درک بسیار بالا و هوش زیاد، ویژگی‌های شخصیتی پرویز هستند که هنوز هم آن‌ها را حفظ کرده است. من تا به حال کسی را مانند او متواضع و مهربان ندیده‌ام.

او ادامه داد: هنوز هم کودکی در وجود پرویز زنده است و به نظر من، بهترین ویژگی هر انسانی به‌جز این، چیز دیگری نمی‌تواند باشد.

یوسفی همچنین درباره آخرین وضعیت جسمی کلانتری گفت: وضعیت همسرم از زمان بروز عارضه مغزی تغییر نکرده است. حتی تصاویر اسکن سرش را برای پروفسور سمیعی - جراح بنام مغز و اعصاب - هم فرستادیم و ایشان اعلام کردند که کار دیگری نمی‌توان برای پرویز کرد.