بند تنبان اروپا در رفت!

فرخ باور در دولت بهار و با ادبیاتی ویژه «بند تنبان» نوشت: فعلا واکنش رهبران اروپایی بر مبنای احساسات ابتدایی و واکنش های مشروط پاولفی است و جالب است بفهمیم چرا اینقدر خانم آنگلا مرکل عصبانی است و از کوره به در رفته. پس میتوان فعلا در همین زمینه فکر کرد که برکسیت یا خروج انگلستان مانند در رفتن بند تنبانی است که ستر عورت می کرد و میرود تا حقایقی آشکار و مثلا معلوم شود خانم آنگلا مرکل در واقع آقاست، عصبانیت ایشان را می توان فهمید. خروج ناگهانی انگلستان به این میماند که هنگام بازی الاکلنگ ناگهان یکی از دو طرف پایین بپرد و دیگری بدجور زمین بخورد و از دنبالچه تا مغز سرش سوت بکشد. آیا می توان انتظار واکنش منطقی و خونسردانه داشت؟ همین که جلوی ناسزا گفتن را میگیرند جای شکرش باقیست.

فعلا دارند کاسه کوزه ها را برسر دیوید کامرون بد بخت خالی می کنند که هرکاری از دستش بر آمد کرد تا کشورش خارج نشود، حتی شاید در جریان قتل خانمی سرشناس و فعال و مردمی و دوست داشتتنی از حزب کارگر هم بود تا به احساسات مردم شوک وارد شده و توی یقه ی داغ خروج یخ بریزند، اما نشد و فایده ای نکرد. مساله دوتاست، که چرا بخشی از سرمایه داری بزرگ انگلستان و راستگراهای انگلستان چنین کردند و چه می خواهند، و دیگری این که سوای خواست آنها، در رفتن بند تنبان اروپا چه وقایع و واکنش های احساسی و منطقی در پی خواهد داشت. درک هر دو موضوع برای پیش بینی سرنوشت آنچه که می خواست ایالات متحده ی اروپا بشود و در گامهای نخست درجا زد جالب و لازم است.

نخست این که چرا رهبران اروپا غافلگیر شدند و چرا عصبانی؟ پیش از قتل خانم کوکس، برکسیت ۱۰% از ماندگاری جلوتر بود. چه انتظاری از قتل آن خانم داشتند که نشود و اینها را غافلگیر کند؟ چنین چیزی به عقل جور در نمی آید پس، دعوای آنها کهن است و حالا که تنبان می افتد ناراحت می شوند زیرا دعواهایی برملا می شود که مردم نمی بایست به آنها آگاه شوند و حالا هرکسی می تواند برای خودش نتیجه بگیرد. از اخبار اینطور به نظر می آید که مبتکران خروج، در برابر پروسه ی خطرناکی که می توانست باعث شورش های کارگری شود، دست پیش گرفته باشند تا راه حل و دریچه بخاری پیدا کنند. در شهرهای صنعتی و کارگری ماند لیورپول و منچسترکارخانه های بزرگ مانند کشتی سازی ها نیمه تعطیل و کارگاه های کوچک و میانه به خواب رفته و بیکاری زیاد میان کارگران بوجود آمده که بدنه ی حزب کارگر و اتحادیه ی کارگری را تشکیل میدهند. در این شهرهای صنعتی همین بدنه ی حزب کارگر به خروج رای داده است و طرح این که خوارج واکنشی در برابر پناهندگان بوده دروغ و فرافکنی است زیرا پناهندگان بیشتر در لندن حضور دارند و لندن به ماندگاری رای داد.

احتمالا در انگلستان هم مانند مورد ایتالیا، داستان برسر جابجایی کارخانه های تولیدی به کشورهای اروپای شرقی و چین است تا با کار ارزان و استثمار بیشتر نیروی کار و بدون بگردن گرفتن مسئولیت های حوادث و بیمه و تا حدی مالیات و غیره، همان مارک ساخت انگلیس را بدون دردسر و با قیمت قابل رقابت وارد بازار کنند و همین باعث بیکاری کارگرانی شد که با سوبسیدهای دولتی زندگی سر کردند، سوبسیدهایی که تمام مخارج و هزینه ها و دستمزد قبلی آنها را پوشش نمی دهد و با افت توان خرید آنها کم کم قشرهای میانی جامعه نابود شده، به اصطلاح کارد به استخوان رسیده باشد.

جناحی از بورژوازی بزرگ انگلستان که از قبل دل خوشی از آقائی آلمان و بورکراتهای بروکسل نداشت و زیر بار پول واحد یورو هم نرفته بود، باوجود خود مختاری زیاد انگلستان از قواعد بازار اتحادیه ی اروپا، این داستانه را براه انداخت. اما اگر فرض بر این باشد، حالا دولت جدید مجبور است خودش را جمع و جور کند، از هزینه ها و احتمالا هزینه های نظامی و ساخت زیردریایی های هسته ای بکاهد یا به تاخیر بیندازد تا کارخانه های کوچک و میانه یا بزرگ را براه انداخته، به زیر ساخت ها و تامین اجتماعی و غیره رسیدگی کند تا بتوانند به فشار و جوشیدن و نارضایتی مردم، بخصوص کارگران خطرناک انگلیسی، پاسخ دهند. آنها فکر می کنند زرنگ هستند و با یک تیر دو نشانه زده باشند، اما هیچ معلوم نیست چنین باشد و اینجا وارد بخش دوم مساله می شویم که همان واکنش های جهانی این اقدام بزرگ است که تف بر صورت مدیران اتحادیه ی اروپا انداخته عطایش را به لقایش بخشیدند.

ناگهان بانک مرکزی اروپا به مدیریت دراگونی ایتالیایی چند میلیارد دلار به ایتالیا قرض دراز مدت داد تا در برنامه هایش خرج کند و معلوم است این کار را برای جلوگیری از سرکشی ایتالیا انجام می دهد. پس یونان هم سهم خودش را مطالبه خواهد کرد و بر انتخابات هفته ی دیگر اسپانیا نیز اثر خواهد کرد. اگر یکی از مسائل اساسی دسترسی و استحال منابع انرژی باشد که هم شرکتهای نفتی انگلستان و هم هلند و هم آمریکایی مشغول همکاری با رزنفت و سیبرنفت و گازپروم و شرکتهای روسی هستند و قدرتی که روسیه ی پوتین در سوریه در برابر برنامه های امپریالیستی از خود نشان داد، و امروز در ایروان ارمنستان پاپ فرانچسکو هم بعد از پارلمان آلمان، قتل عام ارامنه را نسل کشی قلمداد کرد، که اگر نسل کشی به تصویب سازمان ملل برسد بار مالی سنگینی پیش پررویی های دولت جنایتکار و راستگرای ترکیه می گذارد، باضافه ی شکست برنامه های بهار عربی و سپس برنامه ی کسانی که داعش را به راه انداختند، همه ی اینها، باعث چنین تفرقه و آشفتگی و چند دستگی در جبهه ی امپریالیسم جهانی و میان دولت ها و برنامه های آنها با مردم خودشان بوجود آورده که، حتی در فقدان سازمان های انقلابی مردمی و کارگری، احساس خطر کرده و یا بخواهند با ساقط کردن هواپیمای سوخوی روسی کار را یکسره و به روسیه حمله کنند، و یا پا پس بکشند، و خروج انگلستان همین را نشان می دهد.

خط و نشان کشیدن ها و شانتاژ ها و باجگیری های روانی یا مالی رئیس کمیسیون در بسته ی اروپا، رئیس شورای مجلس اروپا و رئیس پارلمان اروپا، یا وزیر خارجه ی آلمان و فرانسه هیچ اثری ندارد و سرعت طلاق به دست آنها نیست. باید منتظر حوادث پی در پی آینده باشیم. اما هشدار که تمام این آقایان عصبانی، از جمله خود ترکیه که بد جایی گیر کرده، دوستانی هستند که دست آقایان ظریف و چیتچیان و زنگنه را که واسطه و میانجی شده اند را زیادی محکم می فشارند. برخی ها سروکارشان در لندن است و حق دارند بسیار ناراحت و نگران باشند. تا پاییز زیاد راه نیست و آنجا منتظریم جوجه ها را بشماریم.