کارگران قربانی سیاست‌های تولید سامسونگ

وب سایت برسام: شرکت سامسونگ، این غول صنایع الکترونیک جهان و بزرگ‌ترین مرکز صنعتی کره‌ی جنوبی، اطلاعات مهمی را درباره‌ی مواد شیمیایی مورد استفاده در خط تولید خود از کارگرانش پنهان کرده است.


واحدهای تولیدی سامسونگ در کره‌ی جنوبی، با در اختیار داشتن نزدیک به صدهزار کارگر، بزرگ‌ترین مرکز صنعتی این کشور به حساب می‌آیند. همین سطح کارآفرینی و درآمدزایی باعث شده تا دولت این کشور، امتیازات ویژه‌ای برای مدیران و سهام‌داران این شرکت قایل شود: پنهان کردن اطلاعاتی که از قضا با سلامت و زندگی کارگران این شرکت هم سر و کار دارد.

این اطلاعات به خطرات کار با مواد شیمیایی و ترکیباتی مربوط می‌شود که کارگران خصوصا در خطوط تولید نمایشگرها و چیپ‌های رایانه‌ای با آن سر و کار دارند. بر اساس اسناد و مدارکی که توسط یکی از گروه‌های مدافع حقوق و سلامت کارگران در کره‌ی جنوبی گردآوری کرده است، تا کنون بیش از ۲۰۰ مورد ابتلا به بیماری‌های ناشی از این مواد شیمیایی و نیز شرایط کاری نامناسب در میان کارگران این شرکت ثبت شده است. این بیماری‌ها عمدتا عبارتند از سرطان خون، سل پوستی، لنفوم و ام اس. بیماران شناسایی شده عمدتا به نیروهای کار شاغل در واحدهای تولیدی نیمه‌رساناها و نمایشگرهای LCD تعلق داشته و ۷۶تایشان در سنین ۲۰ تا ۴۰ سالگی به دلیل این بیماری‌ها جان باخته‌اند.

نکته‌ی تلخ‌تر ماجرا اینجاست که به دلیل پنهان‌کاری و سیاست‌های محرمانگی شرکت سامسونگ، اثبات این مساله که این بیماری‌ها به دلیل قرار گرفتن کارگران در معرض مواد سمی روی داده عملا ناممکن است و به همین دلیل، بیمه‌های دولتی حاضر به پرداخت غرامت به کارگران بیمار یا خانواده‌های کارگران درگذشته نیستند. هرچند اگر کارگران بتوانند این مساله را اثبات کنند هم عبور از هفت‌خوان بیمه‌های این کشور بسیار دشوار خواهد بود.

آقای هوانگ، پدر یکی از کارگرانی است که بر اثر سرطان خون و در بیست و دو سالگی جان خود را از دست داده. او امروز از متولیان جنبشی است که احقاق حقوق این کارگران را درخواست می‌کند. آقای هوانگ می‌گوید: «سامسونگ حق‌السکوتی به مبلغ یک میلیارد وون (نزدیک به ۹۰۰ هزار دلار) به من پیشنهاد داد. خواست‌شان این بود که اعلام کنم بیماری دخترم به دلیل وضعیت کاری نبوده و قدرت مبارزه کردن را از من بگیرند».

خانم پارک هم از دیگر کارگران سابق سامسونگ است که به دلیل ابتلا به سل پوستی کار خود را از دست داده و حالا باید با کمک هزینه‌های دولتی و قرض از دیگران زندگی خود و دخترش را بگذراند. اما نکته‌ای که خانم پارک، آقای هوانگ و دیگر قربانیان و خانواده‌هایشان می‌گویند این است که چرا هیچ‌کس در شرکت سامسونگ آموزش یا اطلاعی درباره‌ی مواد شیمیایی خطرناک به آنان نداده است.

نه شرکت سامسونگ و نه دولت کره‌ی جنوبی پاسخی به این گزارش و گزارش‌های نظیر آن نداده‌اند.