آسیب‌ های نگاه جشنواره‌ محور به سینما

سیروس الوند؛ فیلمنامه‌نویس و کارگردان سینما در روزنامه آرمان نوشت: اگر نگاهی به تاریخ سینمای ایران بیندازیم، متوجه می‌شویم که در این سال‌ها سینمای ما همواره یک سینمای قابل احترام و ویژه در سطح جهانی بوده است.

اینکه امروز عده‌ای می‌گویند سینمای ما در سطح جهان ناشناخته بوده و تنها یک یا چند کارگردان توانسته اند سینمای ما را به جهانیان معرفی کنند از پایه و اساس نادرست است. سینمای ایران همواره در سطح جهان حرف برای گفتن داشته است اما مشکلی که این روزها گرفتار آن هستیم، دعوا بر سر زمان شناخته شدن سینمای ایران نیست، بلکه مشکل اینجاست که سینمای ما در حال حاضر مشغول دست و پا زدن در منجلاب موفقیت جشنواره ای و جذب مخاطب داخلی است.

در حال حاضر سینمای ما نمی‌داند که باید به کدام هویت خود بچسبد.آيا بر هويت جشنواره‌اي‌ تمرکز کند يا به هويت مخاطب‌پسند خود بها بدهد؟ سينماي ما نمي‌داند بايد به حضور در جشنواره‌ اكتفا كند يا اينكه اكران عمومي در ديگر كشورها داشته باشد و تماشاگر جذب كند. ما هنوز نمی‌دانیم فیلمساز ما باید صرفا برای مخاطب داخل کشور فیلم بسازد یا باید نگاهی صرفا جشنواره ای و جایزه محور به کار خود داشته باشد. این سردرگمی در بلند مدت و حتی در کوتاه مدت به ضرر سینمای ما خواهد بود.

در سالیان اخیر سينماي ما در بين اين دو نقطه در نوسان بوده است.هرچند بنده بر این باور هستم که جذب تماشاگر بيشتر مي‌تواند سينماي ما را جهاني كند و نه فقط حضور در جشنواره‌ها. اگر سینمایی در داخل کشور خود مخاطبان زیادی داشته باشد بدون شک توجه جهانیان را به خودش جلب می‌کند و اگر قرار است فیلمی ساخته شود که تنها نگاه به حضور و موفقیت در جشنواره‌های جهانی دارد، اصلا چرا باید در این کشور ساخته شود؟ نباید فراموش کنیم که سینمای متعهد، سینمایی است که نگاهی منصفانه به کشور تولیدکننده فیلم داشته باشد و لازمه موفقیت نیز همین نوع نگاه خواهد بود.