فرق میان کمدین و شیرین‌ کار!

بهنام تشکر؛ بازیگر تئاتر و تلویزیون در روزنامه آرمان نوشت: مخاطبان سینما،تئاتر و تلویزیون همواره از سریال‌های طنز استقبال می‌کنند و ژانر طنز را دوست دارند.اساسا فروش فیلم‌های کمدی سینمای ما خودش بهترین دلیل برای اثبات این ادعاست.

اما فعالیت در حوزه طنز کار بسیار دشواری است و بنده هرگز این آمادگی را نداشتم که در این حوزه بمانم ولی به هرحال حضور در این سریال‌ها باعث شده که مردم مرا در قالب یک کمدین ببینند و قبول کنند. برای موفقیت یک اثر کمدی، علاوه بر متن و کارگردانی، به یک کمدین حرفه‌ای که رگ خواب مخاطب در دستانش قرار دارد، نیازمندیم.کمدین ابتدا باید به متنی که به او سپرده شده، وفادار بماند و در عین حال به آن مسلط باشد. در یک اثر طنز تنها یک فرد نمی‌تواند تمام بار کمدی بودن داستان را به دوش بکشد.

برای این‌که ما واقعا یک طنز قابل قبول ارائه کنیم باید تیمی قوی داشته باشیم تا کارها درست پیش بروند. تعامل با کارگردان، همراهی و هماهنگی با بازیگران مقابل، فیلمنامه قوی، همه باید دست به دست هم بدهند تا بتوانیم یک اثر خوب طنز را آماده نمایش کنیم.

اگر هرکدام از این موارد رعایت نشود، طنز به سمتی خواهد رفت که مردم آن را جِلف می‌نامند و آنچه جلوی دوربین یا روی صحنه می‌رود در حد لودگی خود را نشان می‌دهد. مردم به دلیل رشد تکنولوژی و آثار تولیدی دیگر فرق میان طنز و‌ جلف‌بازی را می‌دانند. بازیگری که از جلف‌بازی‌هایش امرار معاش می‌کند بازیگر نیست بلکه شیرین‌کار است.

نمی‌دانم چرا یک بازیگر فکر می‌کند اگر با پیژامه سر سفره غذا بنشیند و دهانش را پر از لقمه کند و با دهان پر حرف بزند و غذا از دهانش بیرون بزند طنازی کرده است و توانسته مردم را بخنداند. همین اداها سطح سلیقه عمومی افراد جامعه را پایین می‌آورد و برای بچه‌ها هم بدآموزی دارد، هرچند امروز دیگر کسی به این نوع کارها نمی‌خندد و مردم از کمدی و طنز توقعات بیشتری دارند.

بنابراین اگر می‌خواهیم کار کمدی فاخر و طنز واقعی تولید کنیم باید روی متن‌هایی که می‌نویسیم بیشتر کار کنیم، باید تیم تولید هدف خود را مشخص کنند و تصمیم به خنداندن مردم بدون قصه و پیام نداشته باشند. در این صورت ما می‌توانیم شاهد تولید آثار بهتر و بیشتری از نظر کمی و کیفی باشیم.