ایران در سه رنگ

قدیمی‌ترین زمانی که سه رنگ سبز و سفید و سرخ روی پرچم ایران نقش بسته به دوران قاجار برمی‌گردد. نه این‌که ایران تا پیش از این زمان پرچمی نداشته باشد بلکه بحث درفش و پرچم در ایران آن‌قدر دیرپاست که رد و نشانی در اسطوره‌های ایرانی دارد و تاریخ‌پژوهان سابقه نخستین پرچم ایران را تا پرچم کاوه آهنگر - همان پیش‌بند چرمی او که بر سر چوبی زد و علیه ضحاک قیام کرد - و روایت‌های آن در شاهنامه عقب می‌برند. پس از آن بود که با فرمان فریدون همان پاره چرم پیش‌بند کاوه را با دیباهای زرد و سرخ و بنفش آراستند، دُر و گوهر به آن افزودند، آن را درفش شاهی خواندند و بدین‌سان درفش کاویانی پدید آمد.

گفته می‌شود برای نخستین‌بار این امیرکبیر بوده است که در دوران ناصرالدین شاه دستور داده شکل پرچم مستطیل باشد، خلاف شکل سه گوشه که در دوره‌های پیشین رایج بود.

برای ایرانیان در هر کجای دنیا که باشند، پرچم کشورشان با همه تاریخ و پیشینه‌ای که گذرانده همین سه رنگ را به خود می‌شناسد: سبز و سفید و سرخ. هر چند که ممکن است خیلی از آنها پیشینه و استدلال‌های اصلی این انتخاب رنگ‌ها را ندانند. از دید بسیاری از آنها سبزی پرچم به معنای آبادانی، سپیدی‌اش به معنای صلح و دوستی و رنگ قرمز آن نشانی از جنگاوری، شهادت و فدای جان برای وطن است. مردمی که هر روز بارها و بارها از کنار پرچم‌های سه رنگ ایران می‌گذرند و گاهی شاید سرشان را بالا می‌گیرند و به رقص آن در باد نگاه می‌کنند با همان رنگ‌های آشنا سبز و سفید و سرخ.

در حفاری‌های باستان‌شناسی در شهداد کهن‌ترین پرچم فلزی جهان به دست آمده است، درفش شهداد فلزی مربع شکل و ٢٣ در ٢٣ سانتیمتر است و بر فراز خود عقابی دارد و بر میله‌ای نصب شده است. به گزارش مهر بر روی این درفش داستانی شکل گرفته است از افسانه‌های کهن ایران زمین؛ قصه‌ای از نعمت، شکر گزاری، نخل و سپاس در وسط درفش انسانی است که بر صندلی نشسته و دیگران در پیرامونش قرار دارند از سایر انسان‌ها گرفته تا عناصر طبیعت و حیوانات وحشی و اهلی. فرد نشسته بر صندلی بزرگتر از دیگران است و یک زن در کنارش و دو خدمتگزار در اطرافش.