محمود دولت‌آبادی «قدم‌ زدن با اسب» را تأیید کرد

روزنامه شرق: محمود دولت‌آبادی بعد از تماشای نمایش «قدم‌زدن با اسب»، به کارگردانی مسعود شامحمدی، این اثر را نمایشی تأثیرگذار در حوزه بیان دغدغه‌های دوره‌ای از تاریخ معاصر ایران توصیف کرد. شامگاه سه‌شنبه ٢٧ مهر بعد از پایان نمایش «قدم‌زدن با اسب»، به کارگردانی مسعود شامحمدی؛ این برنامه ‌میزبان محمدمهدی عسگرپور، حمیدرضا نعیمی، دکتر قطب‌الدین صادقی و محمود دولت‌آبادی بود که به ایراد سخن پیرامون این اثر پرداختند. محمود دولت‌آبادی در سخنانی گفت: نمایش «قدم‌زدن با اسب» با دقت نظری که گروه اجرائی در زمینه کارگردانی و بازیگری داشتند، در من به‌عنوان تماشاگر، کششی را ایجاد کرد که از ابتدا تا انتهای کار با اثر همراه باشم و از این حضور لذت ببرم.

وی خاطرنشان کرد: این اثر نمایشی به‌درستی توانسته دغدغه‌های زندگی انسان‌هایی را روایت کند که تماشاگر می‌تواند به‌درستی متوجه شود آنچه در همین مناسبات هم پیروز شد «عشق» بوده است. وی با اشاره به استفاده از میکروفون و سینک‌شدن هم‌زمان تصاویر ضبط‌شده با اجرای بازیگران گفت: به‌زعم من یکی از استفاده‌های درست از تکنولوژی در این نمایش دیده می‌شد و بازی روان بازیگران در تئاتری که حرکت نداشت بسیار ماهرانه بود. دولت‌آبادی با اشاره به مقطع تاریخی حساسی که بستر نمایش «قدم‌زدن با اسب» است، متذکر شد: این نمایش خیلی چیزها را در یادم زنده کرد و با آنکه آن مقطع تاریخی را خوب به یاد دارم، ولی جزئیات به‌کاررفته در این نمایش نظیر نوع زندگی در خانه‌های تیمی، آهنگ‌های کاسه‌ای و نفی عشق در این سازمان چریکی برایم جالب بود. قطب‌الدین صادقی نیز با تأیید حرف‌های دولت‌آبادی، «کنترل عاطفی» در این سازمان‌ها را مسبب نابودی ارزش‌های انسانی توصیف کرد و گفت: آنچه من شخصا از این اجرا قرائت کردم و از فرای بازی بازیگران توانایش کشف کردم؛ خشونت حاکم بر فضایی بود که جوانان ما را به این واکنش شدید برای مقابله با یک سیستم بی‌رحم واداشت.

وی با درخشان توصیف‌کردن ایده این اجرا در کارگردانی و بازیگری گفت: نسل جدید ما در هنر به «بیان» رسیده است و خوشحالم که امشب اجرائی دقیق با بازی‌های ظریف را شاهد بودم، بازی‌هایی که مخاطب را در لفافه به مفهومی عمیق می‌رساند؛ اینکه هیچ هدفی جدا از روش آن نیست. نمایش «قدم‌زدن با اسب»، ‌نوشته و کار مسعود شامحمدی با بازی علی عسکری و پریا وزیری تا ٣٠ مهر ساعت ۲۱ در سالن ارغنون، واقع در خیابان حافظ، نوفل‌لوشاتو، بعد از چهارراه رازی، نرسیده به خیابان ولیعصر، کوچه زیبا، پلاک یک روی صحنه می‌رود. داستان نمایش درباره زن و مرد چریکی است که در سال ۵۴ در یک خانه تیمی به صورت چشم‌بسته زندگی می‌کنند. آن دو به وسیله رفقای سازمان دستگیر و زندانی شده و منتظر محاکمه هستند. جرم آنها این است: خیانت به خلق و رفتارهای سخیف به‌خاطر ابراز عشق.