قربانیان دیروز، متجاوزان امروز می‌شوند

جام جم در گزارشی نوشت: اسمش را نمی‌گوید. می‌ترسد همه بفهمند کیست. می‌ترسد از بی‌آبرویی؛ از این که خانواده‌اش نتوانند سرشان را در کوچه و خیابان بلند کنند.

انگار که متجاوز است، نه قربانی. به او ظلم کرده‌اند، اما خودش را خطا کار می‌داند. می‌گوید بی‌عفت شده، اما اطرافیانش او را پاک‌تر از برگ گل می‌دانند. خجالت می‌کشد در چشم کسانی نگاه کند که از موضوع باخبرند. این اتفاق را مثل یک راز مهم در قلبش نگه می‌دارد. او می‌داند، مادرش می‌داند. پدرش می‌دانست اما پدرش مدت‌هاست که دیگر نمی‌تواند بداند. از همان زمانی که فهمید او را مورد آزار و اذیت قرار دادند، دیگر نتوانست بداند. سکته کرد. دخترش با آبرو بود، اما...

این اتفاق ممکن است برای بسیاری از افرادی که در جامعه هستند رخ داده باشد؛ اتفاقی که قربانی را هم از نظر روحی و هم جسمی آزار می‌دهد و گاهی منجر به کشته شدن قربانی می‌شود. متجاوز برای یک لحظه لذت یا هر چیز دیگر، آینده یک فرد را تباه می‌کند و بی‌اعتمادی به جامعه را برای او به یادگار می‌گذارد.

تیپ شخصیتی اکثر متجاوزان

متجاوزان مثل همه انسان‌ها چشم و گوش و لب و بینی دارند. آنها هم غذا می‌خورند و می‌خوابند. نفس می‌کشند و حتی بسیاری از آنها بدون آن که تا آخر عمر شناخته شوند، می‌میرند. متجاوزان ممکن است در خانه و فامیل و محله خود از احترام زیادی برخوردار باشند. حتی ممکن است یک فرد مورد اعتماد برای تعدادی انسان باشند. نه چهره‌شان فرق دارد و نه رفتار خاصی از خود نشان می‌دهند که بشود متمایزشان کرد.

دکتر امان‌الله قرایی‌مقدم، جامعه‌شناس و استاد دانشگاه درباره تیپ شخصیتی این افراد می‌گوید: اکثر این افراد نوعی عقده درونی دارند؛ نوعی طلبکاری از جامعه. آنها می‌خواهند انتقام ظلمی را بگیرند که مدت‌ها قبل در حقشان انجام شده است. این ظلم می‌تواند کم‌توجهی والدین باشد. می تواند جبر زمانه باشد. می‌تواند تاثیرات مواد مخدر باشد، اما اصلی‌ترین دلیل این خشم، قربانی شدن متجاوز در دوران کودکی است. اکثر افرادی که دست به تجاوز می‌زنند، خود قربانی بوده‌اند.

وی همچنین ادامه داد: بیماری‌های روحی و روانی را هم نمی‌شود نادیده گرفت. بسیاری از دیدن ناراحتی دیگران لذت می‌برند. اینها بیماران پنهانی هستند که در جامعه حرکت می‌کنند و کسی از آنها خبر ندارد.