پیشگیری بهتر است یا درمان؟

از قدیمِ اخیر به کودکان ایرانی یاد داده شده است که سعی کنند خود بنویسند که "علم بهتر است یا ثروت؟"! یعنی معلم ها این را می پرسیدند و احتمالاً اجباری فرهنگی برای نوشتن این که علم بهتر از ثروت است وجود داشت! اما واقعیت این است که آن یکی اجبار، یعنی زندگی روزمره، در بزرگسالی، ان هم به وضوح ثابت می کند که: نه بابا این حرفا نیست .... همه فارغ التحصیلان با آن تفاخرات تخرخر انگیزشان می روند دنبال استخدام، مجوز فعالیت و غیره که بتوانند نانی در بیاورند و تازه می فهمند که آن ضرب المثل که: "فکر نان کن که خربزه آب است!" را دیر فهمیده اند. حال نوبت آن می شود که بر اساس طول دوره تحصیل خود هزینه خدمات خود را تخمین بزنند.

البته این امر تا اندازاه ای طبیعی می نماید، چرا که متخصصین هم نیاز به غذا و زندگی دارند، اما باید بتوانیم نیازهای مادی را با اثرگذاری علمی عجین و متناسب کنیم، ولی تا امروز تولید علم چندان که باید به تولید رفاه منجر نشده است. رایج ترین فعالیت علمی درمان بیماران توسط پزشکان است که از دستآوردهای علم و دانش اخیر محسوب می شود. داشتن مطب که نمود یک شیوه اشتغال فردگرایانه و همانند تجارت سنتی جامعه ما است، به یک ژست رایج درمانگری تبدیل شده است، در حالی که امروز می توان درمان هایی به صورت کلینیکی با تأسیس داشتن پرونده های درمانی و پیشگیری از خیزش بیماریها داشت. به جای آن، ما هنوز از شیوه های فردگرایانه برای کسب و درآمد استفاده می کنیم. فعالیت شخصی در فضای درمانی ما جای فعالیت های تعاونی را گرفته و به سرعت پیش می رود.خود علم اقتصاد هم نتوانسته است بازارهای ما را به شیوه مدرن به عرصه بکشاند چه برسد به دیگر مشاغل!