اعتراض کاسترو به انقلابیون ایران

مرتضی الویری در اعتماد نوشت: ديدار من با فيدل كاسترو به اوايل انقلاب بازمي‌گردد. مهر ماه سال ١٣٦٠ بود كه با توجه به اينكه نماينده دور اول مجلس شوراي اسلامي بودم، با تعدادي از نمايندگان مجلس در كنفرانس بين‌المجالس در هاوانا شركت كرديم. يك هيات ١٥ نفره از مجلس شوراي اسلامي، در آن كنفرانس شركت كرده بوديم.

از افراد سرشناس و معروفي كه در آن كنفرانس حضور داشتند مي‌توان از آقايان امامي كاشاني، سيدمحمد خاتمي، فخرالدين حجازي، علي‌اكبر ولايتي، علي‌اكبر ناطق‌نوري، محمد علي بشارتي، عطاالله مهاجراني و آقاي سيدمحمود دعايي به عنوان مسوول اين هيات ١٥ نفره كه در كنفرانس بين‌المجالس شركت داشتند، نام برد. در حاشيه آن كنفرانس ديداري با فيدل كاسترو داشتيم. اين نخستين و آخرين ديداري بود كه با او داشتم.

در آنجا او را بسيار فرد گرم و با محبتي يافتيم. رفتار او بسيار خودماني و دوستانه بود. در يك اتاق نسبتا بزرگ دايره‌وار نشستيم و او مقداري شوخي و مزاح كرد و با هم گپ زديم. در آنجا فيدل كاسترو از امام خميني، بنيانگذار انقلاب به نيكي ياد كرد. او شخصيت امام را چهره‌اي برجسته و انقلابي و انقلاب ايران را گامي به پيش دانست. در اين جلسه كوتاه فيدل كاسترو اشاره كرد كه همه شما را افرادي انقلابي و وطن‌دوست مي‌دانم؛ ليكن يكي از كارهاي‌تان برايم قابل هضم نيست؛ برايم بسيار سوال‌برانگيز است و آن اين است كه چرا در امريكا موجب روي كار آمدن ريگان شديد. طبيعتا اين مساله‌اي كه از سوي آقاي كاسترو مطرح شد براي دوستان تعجب‌برانگيز بود. فيدل كاسترو آنجا اين‌طور توضيح داد كه اگر گروگان‌هاي امريكايي را زودتر آزاد كرده بوديد، جمهوريخواهان در امريكا روي كار نمي‌آمدند.

اين كار شما به ضرر كشورهاي جهان سوم و توسعه‌نيافته تمام شد. به خاطر دارم كه چندين بار بر اين مساله تاكيد داشت. حتي يادم هست كه عباي مرحوم سيدابوالفضل موسوي‌تبريزي را كه پهلويش نشسته بود نگه داشت و گفت اين چه كار عجيبي بود كه انجام داديد؟ تا جايي كه به خاطر دارم فيدل كاسترو به اصل گروگان‌گيري انتقاد نداشت و معتقد بود كه زمان آزادي گروگان‌هاي امريكايي درست نبوده و ايران بايد با تدبير بيشتري در اين راستا عمل مي‌كرده است. فيدل كاسترو آنجا اشاره كرد كه اگر به جاي دي ماه كه گروگان‌ها را آزاد كرديد قبل از آبان ماه يعني نوامبر آزاد مي‌كرديد معادلات اينگونه به نفع جمهوريخواهان تغيير نمي‌كرد. در اين صورت مجددا كارتر راي مي‌آورد و اين براي كشور‌هاي جهان سومي همچون ما بهتر بود تا راي آوردن ريگان در امريكا. اين شرح مختصري از تنها ديداري بود كه با فيدل كاسترو، رهبر انقلاب كوبا داشتيم.