وقتی پست ریاست جمهوری بی‌اعتبار می‌شود

دیپلماسی ایرانی: درست زمانی که امیدوار می شویم که افراط موجود در کمپین دونالد ترامپ راه خود را به سمت هوشیارترشدن و معقول تر رفتار کردن، باز می کند، رئیس جمهور منتخب قدم دیگری به سمت افراط همیشگی بر می دارد؛ قدمی که معمولا با یک انفجار توییتری آغاز می شود. آخر هفته گذشته شاهد بازگشت به دروغی بزرگ بودیم. این دروغ با این اتهام که میلیون ها نفر در انتخابات این ماه به صورت غیرقانونی رای داده اند، آغاز شد. فاصله این ادعا از حقیقت آن قدر مشخص است که نیویورک تایمز با دلایل سیاسی و ژورنالیستی و با تیتر «بی اساس» آنها را تشریح کرد.

شاید ترامپ محاسبه گرانه زمینه را برای تصویب قوانین فدرال جلوگیری از رای دهندگان بیشتر، آماده می کند. شاید این نمونه دیگری از این قضیه باشد که او توجه ها را به خود جلب می کند تا از سایر مسائل دوری شود؛ مسائلی مانند بی نظمی در عملیات انتقال پست خود یا درگیری در منافع مربوط به تجارتش. به احتمال زیاد این روشی است که مرد نژادپرست پرخاشگری که از دیدن به حاشیه رفتن رای هایش تنفر دارد برمی گزیند. بدون توجه به این که برگزیدن چنین روشی به پرخاشگری دیگر در روسیه کمک می کند که دموکراسی آمریکایی را بی اعتبار جلوه دهد.

چیزهای غم انگیز دیگری می توان در مورد عواقب داشتن رهبری که تا این اندازه به حقیقت کم توجه است، برشمرد. از جمله این که ادامه تشویق به دروغگویی و صحبت های باطل در سیاست و امور عمومی، این مساله را تحکیم خواهد کرد. از این منظر ترامپ یک نماد و تسهیل کننده است و مثالی بارز برای این واژه اضافه شده به فرهنگ واژگان آکسفورد: «مابعد از حقیقت»؛ این می تواند واژه سال ترامپ باشد.

اما در نظر بگیرید که این رویه چه پیامدهای قابل توجهی بر روابط خارجی ایالات متحده خواهد داشت: بی میلی بیشتر دولت ها و مردم کشورهای خارجی به باور کردن ایالات متحده. به این ترتیب عنصر قابل توجهی از توانایی های آمریکا در دستیابی به منافع خارجی تضعیف می شود. دانیل درزنر بخشی از مشکل را با استناد به تحقیقات جان میرشمایر در مورد دروغ گفتن رهبران این گونه توضیح می دهد: او استدلال می کند که معمولا دلیل خوبی برای دورغ گفتن به دیگر دولت ها وجود ندارد و توضیح می دهد که چگونه یک تعهد معتبر جزئی کلیدی از بازدارندگی است. اما روش ترامپ نه تنها بازدارندگی و بازداشتن دیگران از انجام کاری که ما نمی خواهیم نیست، بلکه ایجاد یک درگیری به حساب می آید. توانایی دادن قول های معتبر و واداشن دیگران به انجام کارهایی که ما می خواهیم به عنوان بخشی از توافقات همکاری، نیاز به این دارد که دیگران سخنان یک رهبر را صادقانه بدانند؛ رهبری که زیر تعهدات مثبت خود نمی زند. در حالی که ترامپ رکوردی فوق العاده از دروغ گفتن در کسب وکارهای خود دارد که بارها و بارها فروشندگان و پیمانکاران آن را دیده اند و این به نظر عادتی است که ترامپ قصد پایان دادن به آن را ندارد.

یک واقعیت اساسی و مهم در مورد نحوه اعمال قدرت ایالات متحده در خارج از کشور این است که این قدرت در بیشر اوقات توسط ایالات متحده به طور مستقیم اعمال نمی شود و آمریکا کاری را به صورت فیزیکی انجام نمی دهد. بیشتر اوقات اعمال قدرت شامل کشورهای دی'ری است که توانایی ایالات متحده برای انجام کارهای خاص را باور کرده اند و تحت شرایط ویژه ای قدرت و خواسته های آمریکا را اعمال می کنند. این خلاصه ای است برای این نتیجه گیری که چرا داشتن اعتبار مهم است.

تنها شهرت اجاره دار فعلی کاخ سفید نیست که در خطر است بلکه این رفتارها بر اعتبار ریاست جمهور ایالات متحده تاثیر می گذارد. از همه مهم تر این است که مسائل موجود نه تنها بر دولت های خارجی بلکه بر عموم ملت های خارج از مرزهای آمریکا تاثیرگذار است. شهرت داشتن اشخاص رده اول یک کشور به دروغگویی، به تشدید و گسترش این باور غیرسودمند در خارج از کشور می انجامد که قول ها و اقدامات ایالات متحده با هم متفاوت است. این به ویژه یک مشکل عمده برای جهان اسلام است؛ در این منطقه زیان های ترامپ با مخلوطی از دورغ و اسلام هراسی تکمیل می شود.

مشکلات ناشی از این تهدید برای اعتبار آمریکا بسیار جدی تر از چیزی است که اغلب تصور می شود: به این معنی که درگیر نشدن آمریکا در موضوعات خاورمیانه یا بحران های دیگر که چندان آسیبی به منافع این کشور وارد نمی کند، تبدیل به امری حاشیه ای می شود چرا که دولت های دیگر باور نمی کنند که آمریکا برای حفظ منافعش دست به چنین کاری زده است. شیوه ای که آمریکا اعتبارش را به دست می آورد از میزان دخالت های این کشور در موضوعات کلی یا حاشیه ای نیست بلکه نتیجه گیری سایر کشورها از اعتبار آمریکا و شیوه ای که آمریکا آن را به دست می آورد تا حد زیادی به این بستگی دارد که کشورهای دیگر چقدر حرف های آمریکا را در مورد موضوع یا امری مهم و حیاتی باور می کنند.