بازيگران بحران خاورميانه در سال ٢٠١٦

اسراييل| كناره‌گيري اين رژيم از ورود به مناقشات كلان منطقه‌اي در سال‌هاي اخير و با هدف حضور در سايه امنيت، با عدم وتوي قطعنامه شوراي امنيت توسط ايالات متحده عملا با شكست مواجه شد. با وجود اينكه به احتمال بسيار زياد اين قطعنامه با حضور ترامپ به كاخ سفيد به قطعنامه‌اي نمادين تبديل خواهد شد، حركت عجيب اوباما سبب ورود اسراييل به مناقشات منطقه‌اي خواهد شد. اسراييل اكنون مجبور است براي بازپس‌گيري جايگاه سابق خود در ميان قدرت‌هاي خاورميانه و جلوگيري از روي دادن وقايع مشابه، از كاخ امن خود خارج و به صورت نيابتي يا به شكل نظامي به درگيري‌هاي موجود ورود كند كه به طور واضح بايد اذعان كرد آينده اسراييل پس از ورود به بحران فوق كاملا غيرقابل پيش‌بيني خواهد بود.

عربستان| مجموعه‌اي از شكست‌ها، اين عنواني است كه مي‌توان براي عربستان در سال ٢٠١٦ در نظر گرفت. سياستگذاران اين كشور با عدم آگاهي از اصول مناسبات بين‌الملل نه‌تنها نتوانستند به بحران يمن خاتمه دهند، بلكه باعث ناامني خاك خود نيز شدند. اين كشور در پيگيري سياست‌هاي خود در سوريه مبني بر سرنگوني بشار اسد، تغيير حكومت و تجزيه سوريه عملا ناتوان ماند، در لبنان نتوانست از به قدرت رسيدن ميشل عون جلوگيري كند و در همراه كردن حيدر العبادي با خود در جنگ داخلي عراق نيز ناتوان ماند. رياض بعد از كمك مالي به مصر در ازاي اعطاي مالكيت جزاير صنافير و تيران در جهت استيلاي بر تنگه تيران، اين رخداد را پيروزي بزرگي مي‌دانست كه عدم پايبندي مصر به اين توافق شكست ديگري را براي عربستان در پي داشت. اين كشور تلاش زيادي را نيز جهت ايجاد فاصله ميان ايالات متحده و ايران داشت كه نهايتا به اختلاف بيشتر ميان رياض و واشنگتن منجر شد.