راهی که دولت در پیش گرفته به نا کجا آباد است

فرهاد نظریان سامانی در جوان نوشت: زماني كه عالم سياست را از منظر هر آنچه كه غيردين مي‌گويد بنگريم، چيزي جز تقلاي مادي براي تصاحب دنيا و رنگين كردن منافع شخصي و تمناي قدرت نخواهيم ديد و اين همان موضوعي است كه انقلاب اسلامي در مقابل آن ايستاده است. حضرت امام(ره) مي‌فرمودند: «اسلام دين سياست است. اين نكته را هركس كه كمترين تدبري در احكام حكومتي، سياسي، اجتماعي و اقتصادي اسلام بكند، آشكار مي‌گردد. پس هركه را گمان بر اين برود كه دين از سياست جداست، نه دين را شناخته است و نه سياست را.»

تأسف آنجايي بايد خورد كه درماندگي عده‌اي در تلفيق دين و سياست، آنها را به سراب سياست مي‌كشاند و آنقدر به سياه‌نمايي مشغول مي‌شوند تا ذهن مردم را بر آنچه تا ديروز مثبت بوده است، تيره و از منفذ آن پلكاني به سمت قدرت پابرجا كنند.

در اين سال‌هاي پس از پيروزي انقلاب، برهه‌هاي مختلفي را براي تعيين رياست‌جمهوري سپري كرديم و در هر سالي عده‌اي عليه عملكرد عده موجود، پا به عرصه نهاده و حرف خود را به گوش عموم مي‌رسانند و اگر مقبول بيفتد، پيروز مي‌شوند. رويه نادرستي كه در انتخابات هر دوره مي‌توان به عينه ديد، شعارهاي واهي و تخريب‌هاي ناشايست از گذشته است كه تقريباً به عنوان عرف، پيگيري مي‌شود و در اين ميان دولتي رو‌سفيد است كه اخلاق و تقواي ديني را در عالم سياست‌ورزي به طور كامل رعايت كند و اگر نقدي بر گذشته دارد، انصاف را چاشني آن كند و اگر شعاري دارد واقع‌بيني را بر آن چيره سازد. هر چه در اين كارزار سياسي، تفحص شود، هيچ سالي را به قدر سال ۹۲ نمي‌توان يافت.

شنونده‌اي كه پاي آن ادبيات مي‌نشست، حداقل به گماني محتمل مي‌دانست كه اين‌گونه سخنان با مبناي عقلي و پشتوانه عملي گفته مي‌شود و اندكي را منتظر اجرا شدن اين شعارها و وعده‌ها زمان صرف مي‌كرد ولي هر چه كه گفته شد، پس از سه سال و نيم، همان سخن رئيس بانك مركزي شد كه صريحاً گفت «هيچ». او در نقد دستاوردهاي برجام به امريكايي‌ها گفته بود كه «دستاوردي از برجام براي كشور حاصل نشده است و تقريباً هيچ نصيب ايران شده» و ما كه نظاره‌گر تحول داخلي و عملي شدن وعده‌هاي رئيس‌جمهور بوديم نيز امروز مي‌گوييم كه دستاورد دولت يازدهم در اين سه سال و نيم تقريباً هيچ بوده است.

آري دستاورد دولت يازدهم براي معيشت مردم هيچ بوده است و اين نه از باب اين است كه دولت كاري صورت نداده است، بلكه آنچه كه هويداست، راهي كه دولت براي تأمين معيشت مردم پيش گرفت، سري در ناكجاآباد درآورد كه امروز حاصلش را مي‌بينيم.

انتظار در سال ۹۲ اين بود كه اين دولت حداقل در بهبود مسائلي كه نقد جدي به دولت قبل داشت، اندكي كوشا باشد نه آنكه خود نيز همان راه را ادامه دهد و فقط شعارش را داده باشد. يكي از نقدهاي جدي روحاني به دولت قبل، نابساماني نرخ ارز بود و افزايش آن را باعث كاهش ارزش پول ملي خطاب كرد و از طرفي درآمد سرشاري را به مردم وعده داد كه حتي به يارانه هم احتياج‌شان نباشد و مسكن و اشتغالي كه جوانان را براي پركردن سبد رأي روحاني مصمم‌تر كرد.

و حال سه سال و نيم از عمر دولت مي‌گذرد و همه اهتمام دولت براي ارتباط با غرب براي بهبود اقتصاد و در پي آن دو سال‌ونيم، مذاكرات نفسگير -كه با اعتقاد كامل دولت به نتيجه‌دهي- انجام شد و مردم را به انتظار نتايج پر زرق و برق آن گذاشت و افسوس از آن نتيجه‌اي كه براي مردم ثمر نداشت.

نرخ ارز كه در بي‌نهايت بي‌ثباتي خود دست و پنجه‌نرم مي‌كند و بازاري كه ركود بر آن حاكم بود به قهقراي تشويش و انفعال كشيده شده است و از سويي جيب‌ها خالي‌تر از آني است كه بتوان تصور كرد و اين ادعايي نيست كه نويسنده انجام دهد و فقط كافي است رئيس‌جمهور محترم يك بار پياده به ميان مردم برود و نظرشان را نسبت به عملكرد دولت خود جويا شود و خواهد ديد كه قريب به اتفاق، همه از فقر و نداري و بيكاري و نداشتن سرپناه شخصي مي‌نالند و آن شوق و اميدي كه اقبال مردم را در پاي صندوق‌هاي رأي به سمت ايشان كشاند، امروز ديده نمي‌شود.

واقعيت اين است كه همه در تمناي يك دولت كارآمد هستند كه معيشت مردم را در حداقلي از شرايط بهبود ببخشد و اين نازل‌ترين انتظاري است كه مي‌توان از يك دولت منتخب داشت و مسئله اينجاست كه اگر از راه ديانت به سياست ننگريم، راه ناهمواري منتظر ما خواهد بود. اگر ناكارآمدي را در خود مي‌بينيم و اگر مي‌دانيم شعارمان هم‌وزن توانمان نيست، با صداقت بگوييم كه نمي‌توانيم و اين وظيفه ديني و شرعي است كه از پذيرفتن مسئوليت نامتناسب با توان، پرهيز كرد نه اينكه دست به شعارهايي بزنيم و انتظارات جامعه را از خود و اقدامات خود بالا ببريم تا يك وضعيت نابجا از خود به جاي بگذاريم. هر آنچه پس از سال۹۲ رخ داد، ميداني بود براي به نمايش گذاشتن شعارهاي فضايي و بدون ضمانت اجرايي كه اينگونه به جامعه القا كرد كه صرفاً جهت پيروزي در انتخابات سراييده شده‌اند و خوشبختانه ملت به خوبي قدرت تمييز بين عملكرد خوب و نامناسب را دارند و نمي‌توان با آمارهاي غيرمنطقي و نامربوط به كف جامعه و معيشت ملت، عملكرد دولت را مناسب جلوه داد. براي اين مردم همين بس است كه پرداخت يارانه تبديل به شب عزاي دولت مي‌شود ولي نجومي بگيران، جزو ذخاير نظام معرفي مي‌شوند.

در منظومه و شاكله «سياستِ عين ديانت»، هميشه حقايق و واقعيت‌ها را آن طور كه هست جلوه دهيم و از آنچه كه ماكياول از آن به نام سياست تعبير مي‌كند، پرهيز داريم و اين نگرش را كه رهبر معظم انقلاب فرمودند: «حقيقتاً مردم ولي‌نعمت ما و كارگزاران اين نظام هستند. اين، تعارف نيست (69/9/14)» بايد الگوي دولت كرد و مردم ولي نعمت دولت تلقي شوند و براي آسايش ملت بايد كار كرد و حكومت را به مثابه امانتي نگريست كه در اين باب مولا اميرالمومنين علي(ع) در نامه‏اي خطاب به اشعث بن قيس (استاندار منطقه بزرگ آذربايجان) مي‏فرمايد: «كاري كه به عهده توست نانخورش (طعمه) نيست، بلكه امانتي است بر گردنت.»