پشت پرده های دنیای دروغین مد و لاغری

مجله مهر: یک پرس سالاد کاهو، چند برش هویج با یک بشقاب دستمال کاغذی! این وعده غذایی مدل هایی است که سال‌هاست عکس شان روی جلد مجله مد و زیبایی ووگ منتشر می شود.

مدل های لاغر و مردنی دنیا حتی بعد از مرگ دوستانشان به خاطر گرسنگی و سوء تغذیه باز هم رژیم های عجیب و غریبشان را ادامه می دهند. رژیم هایی که شاید هیچ متخصص تغذیه ای نتواند برای منطق بخور و چاق نشوی آنها و سیر کنندگی کاذب دستمال کاغذی و سیب و گوجه فرنگی و کلم، به عنوان تنها منابع غذایی مدل ها توجیهی پیدا کند.

تصویر دروغین از لاغر مردنی های دنیای مد

کریستی کلمنتس سردبیر سابق مجله ووگ (Vogue) استرالیا که سال گذشته از سمت خود اخراج شد این روزها کتابی منتشر کرده که از پشت پرده های دنیای مد پرده بر می دارد. از گرسنگی های طاقت فرسای مدل ها برای آنکه تبدیل به یک تکه پوست و استخوان شوند تا فتوشاپ کاری های عکاسان برای آنکه استخوان های آنها را مخفی کنند و چهره شاداب و سالمی از یک مدل تحویل مخاطب دهند؛ حتی اگر در دنیای واقعی، مدل ها شبیه پیرزن های بیمار و لاغری به نظر برسند که پوست چروک و موهای کم پشتشان تناسبی با سن و سال جوان آنها ندارد.

کلمنتس می گوید که مدل ها اغلب لاغرتر و استخوانی تر از آن هستند که به درد جلد مجلات بخورند و آنهایی هم که کارشان کت واکینگ کردن در سالن های مد لباس است، باید لباسی حداقل ۲سایز بزرگتر از خودشان تن کنند تا به سایز ایده آل ۳۴ برسند.

نهضت مبارزه با لاغری علیه رژیم کالری معکوس

پنج، شش سال قبل وقتی برای اولین بار یک مدل فرانسوی حاضر شد عکس های واقعی و بی رتوش خود را به نمایش بگذارد، نهضت مبارزه با لاغری شکل گرفت. بهانه این نهضت، کمپینی بود که یک عکاس ایتالیایی علیه لاغری افراطی راه انداخته بود اما ایزابل کاروی ۲۵ ساله که در آن زمان به دلیل سوء تغذیه تنها ۳۰ کیلوگرم وزن داشت، با انتشار عکس هایش دنیای مد را تکان داد.

سردمداران صنعت مد مورد انتقاد و تهاجم قرار گرفتند و قوانین جسته و گریخته ای تصویب شد که آنها را موظف می کرد سلامت مدل هایشان را تضمین کنند. اما هیچ کدام از این قوانین باعث نشد تا بیماری انورکسیا یا همان بی اشتهایی عصبی دست از سر مدل ها بردارد و رژیم های «کالری معکوس» آنها را را پایان دهد. ایزابل کارو یک سال و نیم قبل به خاطر عوارض این بیماری از دنیا رفت و مرگ او نهضت لاغری را هم از داغی انداخت.

اما قبل از ایزابل کارو، مرگ یک مانکن برزیلی در سال ۲۰۰۶ و درست در شبی که قرار بود طی مراسمی از مانکن های بین المللی عکاسی شود دنیای مد را تکان داده بود. این مانکن ۳۸ کیلویی تنها سیب و گوجه فرنگی می خورد و سال ها بود که از بیماری انورکسیا رنج می برد.

مرگ اين مانكن برزيلي بعد از مرگ همتاي اروگوئه‌اي او كه دچار نارسايي قلبي شده بود، اتفاق افتاد و سازمان بهداشت جهاني را وادار کرد تا در گزارشي نگراني خود را از كم وزني بيش از حد دختران جوان و گرسنگي كشيدن مفرط آنها براي لاغری اعلام كند. بعد از این هشدار، موجي در برزيل و اسپانيا به راه افتاد تا جلوي فعاليت مانكن‌هاي بسيار لاغر گرفته شود و برگزار كنندگان نمايش لباس در اين كشورها برای مدت کوتاهی سعی کردند مدل های خیلی لاغر خود را از کار کنار بگذارند.

این موج از آرژانتین و انگلستان هم گذشت و به اسپانیا رسید که در آن برگزار کنندگان مد لباس موظف شدند قبل از شروع هر برنامه، گواهي سلامت مدل‌هاي خود را ارائه دهند و مانکن های سايز صفر، يعني كمتر از سايز ۳۴ زنانه را با مانکن های چاق تری که سالم تر به نظر می رسند جایگزین کنند.