زندگی در برزخ بی شناسنامگی!

حضور در کلاس نقاشي براي سحر، مانند تجربه رفتن به مدرسه‌اي بوده که هرگز نرفته است. مربي آموزشگاه نقاشي مي‌گويد اين ويژگي در بيشتر کودکاني که شرايط سختي را در زندگي گذرانده‌اند، وجود دارد. او که سال‌هاست به کار هنري مشغول است، از تجربه آموزش نقاشي به کودکان بي‌شناسنامه مي‌گويد: در اين چند سال، تعدادي شاگرد داشته‌ام که از بچه‌هاي بي‌شناسنامه بودند؛ از مهاجران افغانستاني تا کودکان بلوچ ايراني که بدون داشتن هرگونه مدرک هويتي به کلاس‌هاي ما آمده‌اند و استعداد خوبي هم در يادگيري داشتند.

فاقدان شناسنامه از بسياري از حقوق اجتماعي و رفاهي محروم هستند. حق تحصيل و برخورداري از خدمات بهداشتي و رفاهي و حق گرفتن يارانه نقدي باوجود وضعيت مالي نامطلوبي که بسياري از آنها با آن دست‌وپنجه نرم مي‌کنند، ازجمله مواردي بوده که شرايط زندگي را براي آنها سخت کرده است. آن‌چنان ‌که گزارش‌ها نشان مي‌دهند، گروهي از مردمان بلوچ که به دلايلي همچون سبک زندگي دوره‌گردي يا به اميد پيداکردن شغلي مناسب از استان سيستان‌وبلوچستان به ساير شهرها مهاجرت مي‌کنند، وضعيت به‌مراتب بدتري دارند. سکونت به ‌شکل چادرنشيني در حاشيه استان‌های بزرگي همچون تهران، اصفهان و مازندران موجب شده است رنگ آرامش از زندگي‌شان رخت بربندد؛ گاهي با آتش‌زدن چادرها به بهانه اسکان غيرمجاز و گاهي با رانده‌شدنشان از خانه‌هاي مسکوني...