مشایی،‌ هاشمی نمی‌شود؛ قالب نکنید!

مطهره شفیعی در روزنامه آرمان نوشت: مظلوم بود و حتی دشمنانش هم بر این موضوع صحه می‌گذارند. در زمان حیاتش هر آنچه توانستند برای تخریب و تضعیف او به کار بستند، اما آیت‌ا...‌هاشمی محکم‌تر از آن بود که با ضربه‌های نابخردانه آنان از مسیر خود که جز ساخت ایرانی آباد و نشاندن لبخند بر لب مردم کشورش نبود منحرف نشد.

او با نام نیک در ۱۹ دی رفت اما پس از رحلتش و به تازگی برنامه آنانی که تدبیر آیت‌ا...را سدی در برابر رسیدن به هدفشان می‌دانستند، یک به یک هویدا می‌شود. تحریف واقعیت و همسان کردن افراد تلاش نکرده برای انقلاب و سازندگی از جمله اقدامات این بی تدبیرهاست که مشایی را امیر کبیر خواندند!

‌هاشمی از امیرکبیر گفت

مرحوم آیت‌ا...هاشمی سعی داشت منش و روش امیر کبیر را منطبق بر شرایط روز کرده و مسیری را طی کند که امیرکبیر برای تحقق اهدافش در آن مسیر حرکت کرد.‌هاشمی در مقدمه کتابی که عنوان امیر کبیر را داشت، نوشت:«خصیصه اصلی امیرکبیر که مبارزه با استعمار بوده، با این وضع حکومت خاندان پهلوی سازگار نیست. در کتاب بر بعد ضد استعماری امیرکبیر بیشتر تکیه کردم. تاریخ ایران را هم گفتم، ولی هدف اصلی آن بوده است. هدف دوم من آن بود که آن موقع متجددها یعنی غرب‌زدگان بیشتر دنبال امیرکبیر رفته بودند. اینهایی که می‌نوشتند، نوعا حالت غرب‌زدگی داشتند و حالت اسلامی نداشتند. در تاریخ امیرکبیر را به‌عنوان یک متجدد مخالف دین یا بی‌تفاوت یا لائیک یا سکولار معرفی کرده بودند. می‌خواستم بگویم امیرکبیر با خصوصیت‌های مهم ملی و روحیه ضد استعماری که در همه زندگی او بود، مذهبی بود و لامذهب نبود. نمونه‌هایی از مذهبی‌ بودنش را گفتم، به خاطر اینکه وقتی حوزه می‌خواست مبارزه را شروع کند، طلبه‌ها تاریخ امیرکبیر و سابقه مبارزه با استعمار را بدانند و این شخصیت را از قشر مذهبی جامعه جدا ندانند.» او به‌خوبی درد آن روزهای امیرکبیر را می‌فهمید و در آخرین سخنرانی خود، زمانی که از امیر کبیر سخن می‌گفت، بغض کرد.

دلیل علاقه‌هاشمی به امیر کبیر

دلیل علاقه آیت‌ا...هاشمی به امیر کبیر را خودش این‌گونه بیان کرده بود:«علاقه من به امیر کبیر از این جا پیدا شد که من در آن موقع رنج کشور را معلول استبداد و استعمار می‌دانستم و فکر می‌کردم وقتی دو عنصر خبیث دست به دست هم می‌دهند، مانع پیشرفت می‌شوند. امیرکبیر فردی بود که در برابر این دو عامل ایستاد و البته همین دو عامل نتوانستند امیرکبیر را تحمل کنند.» ایرنا به‌خوبی این موضوع را تشریح کرده است:«اگر میرزا تقی خان امیر کبیر در میان محیط آشفته و متشنج سیاسی و دسیسه‌ها، قیام‌ها و شورش‌های گوناگون به قوه تدبیر و عزم راسخ و اراده آهنین خود در تحکیم اساس سلطنت ناصرالدین شاه کوشید و دولتی مقتدر را به وجود آورد، هاشمی رفسنجانی نیز با تکیه بر نیروی عقلانیت و کاردانی خود در مقاطع حساس از تاریخ انقلاب نظیر استقرار نظام جمهوری اسلامی، جنگ تحمیلی، تغییر اولین رئیس‌جمهور، پذیرش قطعنامه ۵۹۸ و... خود را وقف نظام اسلامی نمود، تا در تحکیم حکومت جدید نقشی اساسی و بی بدیل را ایفا نماید.»

‌هاشمی، امیرکبیر دوران

او در آذر ۹۵ به بیان دستاوردها و البته موانع بر سر راه اجرای برخی برنامه‌ها برای رفاه ملک و ملت پرداخته و گفته بود:«اگر زمامداران پیش از امیر و بعد از امیر، در کشورهای اسلامی، این حقیقت را درک کرده بودند و یک‌صدم از این سوز و گداز و یک قطره از این دریا، جوش و خروش و پیگیری و پشتکار را از خود بروز داده بودند، امروز وضع جهان اسلام غیر از این بود که ما می‌بینیم و شاید اگر امیرکبیر این مقدار مهلت می‌یافت که یک کادر علمی و فنی، آن طور که شروع کرده بود، تربیت نماید، ایران ما با این همه امکانات و مقدورات، امروز در صف پیشرفته‌ترین ممالک دنیا قرار داشت.» برای‌هاشمی این همراهی نکردن‌ها و ناامید‌نشدن‌ها آشنا بود، چرا که موارد زیادی در اذهان نسل امروز هست که‌هاشمی خواست، اما نگذاشتند. البته اصل موضوع آنجاست که‌هاشمی تا آخرین لحظه حیات خود بر خلق آثار ماندگار که منجر به رفاه ملت و پیشرفت کشور می‌شد، تاکید کرد.

امیرکبیر و دارالفنون،هاشمی و دانشگاه آزاد

آشناترین دستاوردهای‌هاشمی مترو و دانشگاه آزاد است. او در شرایطی پروژه مترو را سامان داد که برخی آن را شوخی و امر غیرقابل تحقق می‌دانستند، اما امروز کمتر شخصی است که به تحسین ایده‌هاشمی در حوزه حمل و نقل شهری نپردازد. اما بزرگ‌ترین یادگار او برای ملت دانشگاه آزاد بود که سبب ترقی دانش ایرانیان شد.‌هاشمی بر این اعتقاد بود که مملکت جز با ملت دانا و باسواد آباد نخواهد شد. بنابراین با وجود برخی مخالفت‌ها و حسادت‌ها کلید تاسیس دانشگاه آزاد را زد. آیت‌ا...هاشمی الگو قرار دادن امیرکبیر در مسیر راه اندازی دانشگاه آزاد را انکار نکرد و روزی به سفر خویش به ۱۴ کشور آفریقایی اشاره کرد و گفت: «در اکثر قریب به اتفاق این کشور‌ها، علاوه بر حضور استعمارگران برای چپاول منابع و منافع مردم، آنچه دل آدم را به درد می‌آورد، بی‌سوادی آنها بود و اهمیت کار امیرکبیر آنجا برای ما دوچندان شد که دیدیم ده‌ها سال پیش، کاری کرد که می‌توانست یک درس تاریخی برای ایران و همه کشورهای جهان سوم باشد.» امیر دارالفنون را راه اندازی کرد و‌هاشمی دانشگاه آزاد را. اما مدعیان امیرکبیری چه کردند؟

مدعیان امیرکبیر از سختی می‌گویند

اکنون که فعالیت‌های انتخابات اردیبهشت ۹۶ گرم شده است، برخی از حامیان مشایی با انتشار کتاب و جزوه‌هایی درصدد سرقت القاب بزرگانی مانند آیت‌ا...هاشمی هستند و مشایی را امیرکبیر می‌خوانند. واضح و مبرهن است مشایی در طول دوران حضور در پاستور دستاوردی جز حاشیه‌سازی نداشت و جالب آنجاست که نویسندگان این کتاب‌ها و جزوات هم به این موضوع اذعان دارند، اما برای بزرگ جلوه دادن مشایی چاره‌ای ندارند تا اگر دستاوردی پیدا نمی‌کنند، به صفات امیرکبیر مراجعه کرده و مشایی را با آن صفت معرفی کنند، مثلا در یکی از این کتاب‌ها نوشتند مشایی امیر کبیر بود، چراکه حملات زیادی به او وارد آمد و جالب اینکه نتیجه استدلال بدون مبنایشان، القای مظلومیت مشایی مانند مظلومیت امیرکبیر است! اما چه کسی است که به آنچه مشایی انجام داد واقف نباشد و پس از خواندن همسان بودن او با امیرکبیر برای نویسنده این متون اظهار تاسف و طلب انصاف نکند.

شبیه‌سازی مشایی با‌هاشمی