روحانی، نگهبان امید هاشمی در سال آینده

روزنامه آرمان در گزارشی به قلم مطهره شفیعی نوشت: سال ۹۶ بی‌تردید سال امید است؛ سال لبخند دوباره ملت به اعتدال. سالی که اعتدال به بلوغ کامل می‌رسد و دیگر هجمه به آن تبدیل به طنز بی‌محتوایی خواهد شد، چراکه ریشه‌های اعتدال در سال ۹۶ محکم‌تر از همیشه است و هر تبری قدرت خدشه به آن را ندارد.

در ادامه این گزارش می خوانیم: سال ۹۶ جامعه بار دیگر به شخصیتی «آری» خواهند گفت که منادی صلح است، صلحی که در سال‌های پیش از ۹۲ رو به فراموشی رفته بود اما با حضور روحانی خون تازه‌ای در رگ‌های آن به جریان افتاد و در سال ۹۶ صلح به گفتمانی تبدیل خواهد شد که انکارناپذیر است. منادی این صلح جز حسن روحانی نخواهد بود. «میانه‌روی» از الزامات این «صلح‌طلبی» است و بدون شک اگر به این موضوع توجه کافی نشود گفتمان خشونت و آری به «تفرقه و دوقطبی» خواهد بود. با نگاهی به عقبه و عملکرد بزرگان و مسئولان قبلی کشور این نتیجه حاصل خواهد شد که این مهم از عهده روحانی برخواهد آمد که دلیلش هم عیان است.

دکتر حسن روحانی پرورش‌یافته مکتب اعتدال آیت‌ا... هاشمی است که سال‌ها عمر خود را وقف دور شدن جامعه از دو‌قطبی‌های مخرب و تفرقه کرد. هاشمی خود را سپر بلا کرد تا تیر بدخواهان به جامعه آسیبی وارد نکند و اکنون هم روحانی ندای صلح سر خواهد داد تا تکمیل‌کننده پروژه «جامعه مطلوب» هاشمی باشد.

انتخابات ۹۶ سرنوشت‌ساز است، هرچند با توجه به افزایش آگاهی ملت نباید آن‌چنان نگران نتایج آن انتخابات بهاری بود؛ انتخاباتی که چشم امید میلیون‌ها ایرانی به آن است و به‌خوبی واقف هستند روحانی در ۴ سال دوم دولت خود تقویت امید و صلح را در دستور کار دارد و محقق خواهد کرد، اما نباید غافل بود از اینکه روحانی تنهاست. در سال ۹۲ بود که آیت‌ا... هاشمی هر آنچه در توان داشت حتی‌ آبروی خود را گرو گذاشت تا روحانی پیروز شود و در هیچ زمانی حمایت از او را نه تنها فراموش نکرد بلکه بر شدت آن افزود. فقدان آیت‌ا... هاشمی برای روحانی سخت است، اما نقشه راه را در جیب دارد، همان نقشه راهی که آیت‌ا... هاشمی قبل از رحلتش با روحانی در میان گذاشت تا در صورت عدم حضورش پروژه امید و صلح ناتمام نماند. سال ۹۶ سال روحانی است و چشم‌ها به عملکرد اوست که تا چه اندازه می‌تواند به عهدی که با هاشمی بسته است پایدار بماند. به اذعان بسیاری از افراد جامعه، روحانی می‌تواند الگوی مناسبی از هاشمی برای کشور باشد و امیدی که هاشمی بارها برای ترویج و تقویت آن در جامعه کوشید را تقویت کند.

در بخش اقتصادی هم روحانی مسیر مشخصی در سال ۹۶ دارد. بی‌تردید روحانی در سال آینده با مشکلات اقتصادی کمتری مواجه خواهد بود، چراکه بسیاری از پروژه‌هایی که درسال ۹۲ برای رونق اقتصادی آغاز کرده بود به پایان می‌رسد و نتایج آن مشخص خواهد شد. از سوی دیگر دولت روحانی می‌تواند دولت رفاه باشد، یعنی دولتی که در آن تأمین و بهبود معیشت و رفاه عمومی را وظیفه خطیر خود دانسته و برای رسیدن به آن از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کند. در این نظام اقتصادی دولت به همه کسانی که به هر دلیل نتوانند هزینه‌های خود را تأمین کنند، یاری‌ می‌رساند. این مسیر با مسیری که دولت احمدی‌نژاد با پرداخت مستقیم یارانه به مردم طی کرد و اقتصاد را دچار مشکلات بسیار سخت و سنگین کرد، تفاوت بسیار دارد. اشتغالزایی، بهره‌برداری مطلوب از منابع طبیعی، راه‌اندازی کارگاه‌های خوداشتغالی و... از راهکارهایی است که دولت دوم روحانی را تبدیل به دولت رفاه خواهد کرد. سیاست‌های سنجیده و هوشمندانه‌ای در زمینه تأمین حداقل‌های استاندارد زندگی برای همه و ارتقای برابری در فرصت‌های زندگی وجود دارد و در آن هیچ تردیدی در زمینه ضرورت تمرکز تمام توجه همه نهادهای رسمی به تامین خدمات همگانی وجود ندارد.

پیش‌تر منتقدان و مخالفان دولت، درباره دولت رفاه تعریف وارونه‌ای ارائه کرده بودند. آنها می‌گفتند که در دولت رفاه، علاوه بر تعمیق نابرابری، انگیزه لازم برای فعالیت اقتصادی از شهروندان گرفته خواهد شد و همچنین دولت حق دخالت در همه عرصه‌های شهروندی را برای خود محفوظ می‌داند و مسائلی از این دست. اشتباه بودن چنین تصور و تعریفی از دولت رفاه روشن‌تر از آن است که نیاز به توضیح داشته باشد. شعار همیشگی روحانی عدم ورود و دخالت در حریم خصوصی افراد بوده و خواهد بود و تامین اقتصادی خانوارها از سوی خود آنها اما با پشتیبانی دولت اتفاق خواهد افتاد. در طرح‌های اقتصادی دولت دوازدهم رفع مشکلات معیشتی جامعه به‌خوبی تبیین شده است که به بخش‌هایی از آن در سطور بالا اشاره شد. روحانی برای تامین نیازهای روزمره اعتقادی به صرف منابع ملی مانند نفت ندارد، چراکه نسل‌های بعد را دارای سهم در این منابع می‌داند و پایان دادن به آنها را خیانت تلقی می‌کند. به همین دلیل طی مشورت با صاحب‌نظران اقتصادی برنامه مدونی برای سامان یافتن زندگی اقتصادی جامعه تدارک دیده است که در برنامه‌های انتخاباتی، آنها را تشریح خواهد کرد.

در حوزه روابط بین‌الملل هم نمی‌توان افزایش اقتدار ایران در دولت یازدهم را نادیده گرفت. بی‌تردید برجام سند افتخار سیاست خارجی دولت روحانی است که سال‌های سال مورد تقدیر و تحسین قرار خواهد گرفت. شیخ دیپلمات به‌خوبی با الفبای مذاکره و البته تقابل در زمان ضرورت آشناست و به همین دلیل است که در دولت یازدهم لبخند کشورهای پیشرفته و ارزشمند جایگزین اخم شد. حتی مخالفان روحانی هم اذعان داشته و دارند که او کشور را از خطرات زیادی نجات داد، یعنی ضمن اینکه کوچک‌ترین خللی به جایگاه ایران در عرصه جهانی وارد نشد، بلکه دیگر کشوری به خود اجازه نخواهد داد ایران را مورد هجمه قرار دهد، چراکه روحانی به آنها آموخت تنها ادبیات محترمانه در مورد ایران قابل پذیرش است. پس از روی کار آمدن ترامپ هم بسیاری تصور کردند که روحانی حریف سیاست بی‌منطق و نابهنجار او نخواهد شد و کشور را درآستانه خطر می‌دیدند اما پاسخ‌های شیخ دیپلمات به تهدیدات ترامپ سبب شد که رئیس‌جمهور جمهوریخواه آمریکا راهی جز عقب‌نشینی برای خود متصور نشود و تنها دلخوشی او وضع قوانین مهاجرتی جدید علیه ایران باشد که آن سیاست هم از سوی مسئولان آمریکایی مورد نقد جدی قرار گرفت و در نتیجه اکنون مشت ترامپ در برابر ایران پوچ و خالی است.