دليل بهانه‌گيری های عارف
سخنان این روزهای محمدرضا عارف، صریح تر از گذشته و همیشه است.
احسان اقبال سعید در قانون نوشت: سخنان این روزهای محمدرضا عارف، صریح تر از گذشته و همیشه است. بیان رسانه‌هاي نزدیک به عارف نيز خوشایند طیف رسانه ای نزدیک به دولت و اصلاح طلبان نیست. عارف در جدیدترین سخنان خود از کسانی گفته که پس از پیروزی فراموش می کنند چه کسانی برای‌شان زحمت کشیده اند و در بخشی دیگر، آشکارا پیروزی حسن روحانی را مدیون اصلاح طلبان می داند.
در میان سیاست‌مداران ارشد ایرانی محمدرضا عارف همواره در زمره سیاست‌مداران نرم‌خو، دسته بندی می شدند. اما باید دید در لایه های سیاست ایرانی چه روندي در جریان است که عارف و تیم همراه رسانه‌ای او را به این درجه از صراحت کشانیده است. عارف از مدیران ارشد دوره اصلاحات است که هرچند هیچ گاه در میان تئورسین ها و جریان ویترینی و رسانه ای اصلاحات دسته بندی نمی شد و هرگز به اتخاذ مواضع خاص و چالش برانگیز شهرت نداشت اما توان کار اجرایی کلان وامتیاز مورد وثوق بودن در سطوح کلان نظام او را برجسته و متمایز می کرد. با پایان دوران اصلاحات، عارف یکی از گزینه های جدی برای ریاست جمهوری در تداوم تفکر اصلاحات بود.
اما چندپارگی سیاسی در سال84 و 88 اجازه حضور جدی در عرصه انتخابات ریاست جمهوری را از عارف سلب کرد. طوفان های سیاسی عجیب و کم نظیر سال 88 طیف اصلاحات و نزدیکان هاشمی فقید و تمامی آنانی را که درذیل تعریف جدید اصولگرایی قرار نمی‌گرفتند، در وضعیت عجیبی قرار داد.
بحث های زیادی در جریان بود که آیا نظام و دستگاه‌های نظارتی بار دیگر امکان و اعتماد لازم را به نیروهای اصلاح طلب برای حضور در ارشدترین نهادهایی اجرایی خواهند داد یا خیر؟ در آن فضا محمدرضا عارف وارد عرصه انتخابات ریاست جمهوری در سال 92 شد. عارف گمان می کرد در آن شرایط خاص تنها گزینه‌ای است که هم می تواند تابلو اصلاح طلبی را از غبار 88 جلا دهد،پس حمایت یاران اصلاح طلب از خود را ناگزیر می‌دید. اما شرایط خاص سال 92 بزرگان اصلاحات را به اجماع برروی حسن روحانی سوق داد و در روزهای آخر رییس دولت اصلاحات در نامه ای از عارف درخواست کناره گیری کرد.
عارف به احترام بزرگان از انتخابات کناره‌گیری کرد اما هیچ حمایت صریحی نيز از نامزدی حسن روحانی صورت نداد چراکه هم خود را تنها اصلاح طلب تابلودار انتخابات می دانست و کناره گیری به نفع روحانی را که عضو رسمی و هرچند غیرفعال جامعه روحانیت مبارز اصولگرا بود ، چندان خوش نمی داشت وهم ازیاران اصلاح طلبش حمایت بیشتری توقع داشت.
عارف پس از انتخابات 92 سمتی را در دولت نپذیرفت و سرانجام در انتخابات 94 به عنوان نفر اول از تهران وارد مجلس شد. در مجلس نيز پس از بحث های فراوان برسر ریاست مجلس، این رقابت را به علی لاریجانی واگذار کرد،رقابتی که تعدادی از نمایندگانی که با استفاده از امکان فهرست امید به مجلس راه یافته بودند برخلاف نظر فهرست امید جانب لاریجانی را گرفتند. پیروزی حسن روحانی در انتخابات اردیبهشت 96 فصل تازه ای در زندگی سیاسی عارف گشود. برخی دولتی ها و وزرا برخلاف تاکید ريیس‌جمهور در انتخابات هیات ريیسه مجلس مشغول لابی و داد و ستد با جریان رقیب و مخالف فراکسیون امید بودند و کار تاجایی بالا گرفت که عارف حفظ نواب رييس مجلس را خط قرمز فراکسیون امید اعلام کرد. برخی اطرافیان دولت در چهارساله دوم، فارغ از دغدغه انتخاب مجدد، حامیان دیروز را فراموش کرده اند و مشغول بازی سیاسی و بده بستان در زمین های دیگری هستند. این موضوع عارف و نیروهای نزدیک به او را نگران کرده است.
به نظر می رسد برای انتخابات ریاست‌جمهوری سال 1400 نيز گروهی از سیاسیون نقشی مشابه سال 92 برای عارف،يعني همان نقش نامزد فداکار را تعریف کرده اند. گويي در سیاست ایرانی نيز مشابه سینماي ما، وقتی کسی یک بار نقش یا وظیفه ای را موفقیت آمیز اجرا مي‌كند تا پایان باید در همان قالب باقی بماند. به نظر ،علی لاریجانی بی میل نیست نقش حسن روحانی سال 92 را برعهده بگیرد و به عنوان نامزد ائتلافی اصلاح طلبان و اصولگرایان میانه و به عنوان نیرویی مورد وثوق به میدان بیاید.
از سویی با درخشش جهانگیری در مناظرات سال 96 او نيز که مورد حمایت کارگزاران و بخش‌هایی از اصلاح طلبان عملگراست، در سال 1400 حرف های بسیاری برای گفتن خواهد داشت. تمام این نشانه ها حاکی از این است که گذشت عارف در سال 92 پاسخی در 1400 دریافت نخواهد کرد. عارف 66 ساله در پایان ریاست جمهوری حسن روحانی 70 ساله خواهد بود و با توجه به سنت 8 ساله بودن ریاست جمهوری در ایران 1400 آخرین فرصت عارف برای رسیدن به پاستور است. خواستی که صراحت، حضور و نمودهای مشخص تر عارف در روزهای اخیر حکایت از آن دارد .
نظر کاربران
خواسته ایشون نمود داره اما به شخصه همون رایی رو که برای مجلس به ایشون دادم نمی دم.
در حدو اندازه آقای صادقی و مطهری هم یه موضع گیری شفاف تداشت ایشون
عارف اصلاح طلب بدلیه
آقای عارف به هیچ عنوان توانایی و شجاعت یک رئیس فراکسیون و هدایت کننده یک جریان سیاسی را نداره و ضمناً آقای روحانی اگه حمایت اصلاح‌طلبان را از دست بده در برنامه های خود موفق نخواهد بود
دل بستن به عارف خطاست
عارف در هیچ مقطعی از رخدادهای مهم بصورت شایسته نشان نداده
وجهه تمایز یک اصلاح طلب با یک اصولگرا در چیست که در آقای عارف نمایان نیست؟
عارف اگه خجالت نمیکشید ، اعلام میکرد اصولگراست!!
آقای خاتمی باید شخص مناسبتری را برای جایگاه عارف در نظر میگرفت
چنانچه به آقای عارف پیشنهاد بدن که ریاست فراکسیون را به شخص دیگری واگذار کنه قطعاً استقبال خواهد کرد
اشک ریختن عارف در سال 88 باید موضع ایشان را برای همه جریانات سیاسی علی الخصوص اصلاحات روشن میساخت
آنهایی که به آقای عارف دل بسته اند مطمئن باشند هیچ مرده ای در این گوری که بر آن اشک میریزید دفن نشده
اولا یک ایثارگری کردن سرکوفت زدن ندارد دوما طی این مدت حضور درمجلس نمره خوبی نداشتند سوما متاسفآنه یا خوشبختانه مردمان این دوره زمانه خیلی باهوشند وگویا جهش ژنتیکی هوشی داشته اند.آخر اینکه زد وبند پشت پرده برخلاف مواضع ودلبستگی به جریانی بالاخره افشا میشود فضای مجازی خیلی از مسایلی. را که رسانه های داخلی با تاخیر به آن میپردازند یا سانسور میکنند خیلی زودتر دست به افشا میزنند درهرموردی فرقی ندارد بهمین خاطراست که رسانه هایمان اخبارسوخته تحویل مردم میدهند از طرفی بطور روزانه ریزش بالایی در رسانه های کاغذی مان مشاهده میشود در اینفوگرافیک خودشان وتیراژها بشدت پایین میروند امیداست درس بگیرند و سرعقل آیند.
عارف چه موضع اصلاح طلبانه داشته اخه.مطهری والا اصلاح طلبتره.پسرشم ععالیت کلان اقتصادیش ابدا شفاف نیست.سر ایشون ایرانسل رو ایران اورد.کلا مقاله جالبی بود.از این نویسنده بازم بزارین.البته اگه خوبه بقیه نوشته هاش